vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

11 februari om 10:00

Dossier dochter: Phileine zegt sorry

“Hanteer jij ook een zweep tijdens de daad? En hoe dan?”

Mijn dochter is inmiddels 15 jaar oud en valt in de categorie puber. Alles wat maar enigszins neigt naar menselijk liefkozen op bijvoorbeeld een beeldscherm, valt bij haar onder de afdeling ‘gatverdamme!’ Het is gelukkig ietwat verbeterd, maar ik ben er inmiddels aan gewend dat als op tv 2 personen elkaar ook maar enigszins proberen te kussen, ze ‘pats’ op de knop van de afstandsbediening drukt en vol walging “gatverdamme!” uitroept.

Een jaar geleden was het nog een graadje erger. Zo kwam ze op een dag uit school en merkte ik dat er iets aan de hand was. Ik loop al jarenlang stage wat betreft mijn dochter, dus ik kan mezelf als redelijk ervaren beschouwen. Ik merkte dus iets op; ze was zwaar geïrriteerd en verdween zoals gewoonlijk direct naar haar kamer. Dat is standaard, omdat ze na een dag school compleet leeg is en moet bijkomen door een tijdje op bed te liggen. Ik weet inmiddels dat ik op zulke momenten geen lastige vragen moet stellen en deze moet bewaren tot de ‘pak je kans’-gelegenheid zich aandient.

Nu moet je weten dat mijn dochter een zwart-witdenker is. Ja is ja en nee is nee en daar zit núl variatie tussen. Toen later op de avond de ‘pak je kans’-gelegenheid zich eindelijk aandiende, vroeg ik haar wat er aan de hand was. Wat bleek, is dat ze voor het vak Nederlands een boek moest lezen dat ze daarna klassikaal zouden gaan bespreken. “En het is een héél raar boek mam! Ik ga dít niet lezen! Dan maar een onvoldoende.” Dit laatste zegt heel veel, want zij is een kind dat een cijfer lager dan een 8 niet accepteert. Samen met de school hebben we geprobeerd hier enige nuance in aan te brengen, maar dat is tot op heden nog niet succesvol geweest.

Ik vroeg haar naar de reden: “Wat is er dan met dat boek aan de hand?”

“Daar staan teksten en woorden in die ik niet ga herhalen!” Ai, kennelijk zat het haar heel hoog… Dit moest ik voorzichtig aanpakken, dus. Maar daar kreeg ik geen kans toe, want ze was er klaar mee en wilde naar bed.

De volgende ochtend was ze op tijd de deur uit en zag ik het bewuste boek op tafel liggen. Ik ben nogal nieuwsgierig van aard en besloot erin te kijken om erachter te komen wat haar nou precies stoorde. Voor wie het boek ‘Phileine zegt Sorry’ kent, komen de seksueel getinte teksten mogelijk bekend voor. Al bladerend en wat stukjes lezend, werd me héél snel duidelijk waarom ze het boek niet zou gaan lezen. Ik besloot een mailtje te sturen naar haar leerkracht met de vraag waarom er juist voor dit boek Nederlandse literatuur was gekozen, in een klas met 13-, 14- en 15-jarigen, voornamelijk jongens by the way, die toch al aantoonbaar last hebben van hormonale veranderingen. Ter verduidelijking voegde ik aan de mail enkele passages uit het boek toe:

– pag. 12: “Nieuwe Ontmaagdingen”.

– pag. 14: “Er moeten bij dit clubje toch ook vrouwen zijn die wel eens een pik in hun mond hebben gehad, die precies wisten wat ze moesten doen om een lul stijf te houden, die vastgebonden zijn geweest, maskers hebben gedragen of de zweep hebben gehanteerd, die zich door meerdere mannen tegelijk hebben laten nemen, die hun buik zo ferm hebben ingesnoerd dat ze het geslachtsdeel van hun minnaar met kloten en al bij zich naar binnen konden zuigen.”

– pag. 16: “It started with a blow job”

– pag. 16: “Seks tot het gaat bloeden. Hamerliefde.”

– …….“de vrienden Gulpje, Buk & Bef.”

– pag. 43: “hem erin blaffen”, je ‘loosdoos’, “in je muts gekletterd worden.”

Yep, ik begrijp mijn dochter helemaal. Ze is 14 jaar oud en heeft een hoog IQ, maar sociaal-emotioneel als ook seksueel, is het een heel ander verhaal. Ze is nog helemaal niet bezig met seksualiteit en vindt twee kussende mensen al te walgelijk voor woorden. Ik kan me goed voorstellen dat ze door dit boek een vertekend beeld krijgt van de ‘uitingen der liefde’. Ikzelf zou dit boek al niet vrijwillig lezen, laat staan dat dat ook nog eens verplicht wordt gesteld en klassikaal moet worden besproken.

Na een tijdje ontving ik een reactie op mijn e-mail. Van de mentor en niet van de docente van de klas. Dit was voor mij het sein: oh help, dit is een lastige moeder. Uit zijn antwoord maakte ik op dat de docente op de hoogte was van het uiterst beeldende tekstgebruik. Volgens haar gaf de leeswijzer aan dat dit boek geschikt was voor 15 tot 18-jarigen, dus sloot het aan bij het niveau van haar leerlingen, dacht ze. De expliciete passages waren bij de docente bekend, maar ze schatte in dat ze deze toch zou kunnen behandelen, omdat ze niet tot de kern van het boek hoorden… 

De e-mail werd afgesloten met de tekst: “Daarbij wil ik opmerken dat de middelbare school een plek is waar maatschappelijke onderwerpen, soms op het scherpst van de snede besproken worden, zeker bij vakken als CKV, Burgerschap en Nederlandse literatuur. Het boek dat uiteindelijk bij uw dochter terecht is gekomen, maakt hier ook onderdeel van uit, maar is wellicht een te expliciet, en dus te scherp voorbeeld hiervan.”

Hier kan ik dus niets mee. Het schept alleen maar meer verwarring en ongenoegen bij mij… Maatschappelijk onderwerp… Ammehoela. Ik kan me niet herinneren ooit in gesprek te zijn geweest met iemand, die aan me vroeg hoe ik in mijn muts gekletterd wil worden. Of dat mij op een feestje gevraagd wordt: “Hanteer jij ook een zweep tijdens de daad? En hoe dan?” Ik beschik in mijn beleving over een behoorlijk vrije geest en ben daarnaast zeer zeker geïnteresseerd in zowel sociaal-maatschappelijke als politieke onderwerpen, maar de liefde tussen mensen, heeft voor mij iets eigens. Ongeacht hoe of met wie men het invult. Zolang men er maar gelukkig van wordt. Da’s een absolute pré. Maar bespaar me de details, want ik vind het eerlijk gezegd een privézaak.

Er zijn trouwens legio andere maatschappelijke onderwerpen voorhanden, waarover je met de categorie puber uitermate goed in gesprek kunt gaan. Zelfs klassikaal. Zodat ik niet tijdens het avondeten de opmerking krijg dat ze vandaag in de klas het fenomeen ‘het geslachtsdeel van een minnaar met kloten en al bij zich naar binnen zuigen’ besproken hebben.

Nu heeft mijn dochter al eerder op school een minder leuke ervaring opgedaan met een klasgenoot van het mannelijke geslacht die de voor haar geldende grenzen van fatsoen maar niet begreep. Dat ‘nee’ ook daadwerkelijk ‘nee’ is en zij er niet van is gediend als er stiekem video-opnames worden gemaakt van haar vrouwelijke kenmerken, die vervolgens ook nog eens gedeeld worden in een gsm-heren-klasgenoten-clubje. Dit was typisch een gevalletje van ‘kind zwaar overstuur’ en was het aan moeders om héél duidelijk in te grijpen. Het gedrag van de bewuste jongeman heeft zijn sporen nagelaten in haar herinnering en haar gevoel van veiligheid op school beïnvloed. Je begrijpt hoe het voor haar is als  seksueel getinte teksten in het bijzijn van klasgenoten klassikaal besproken worden. 

Daarbij vind ik seksualiteit iets heel persoonlijks. En dan is het niet aan een  volwassene om te bepalen of en wanneer mijn dochter sociaal of emotioneel klaar moet zijn voor dergelijke teksten, al dan niet onder het mom van ‘literatuur’. Weet de school ook dat mijn dochter aangepast gedrag vertoont? Geen idee waar ze op dit gebied sociaal en emotioneel staat. Dat bespreken wij namelijk thuis, en niet op school, noch klassikaal. En zelfs thuis is het voor nu nog een verboden onderwerp. En tast ik voorzichtig af wanneer zij klaar is voor meer ins en outs, zonder daarbij tot bloedens toe in details te hoeven treden.

Zo’n twee dagen later kwam mijn dochter thuis: “O, mam. Dat boekprobleem is trouwens opgelost, We krijgen een ander boek.” Quasi nonchalant vroeg ik hoe dat opeens zo kwam. Het bleek dat meerdere ouders hun ongenoegen hadden kenbaar gemaakt bij de school en dat er daarom voor een ander boek gekozen is. Mooi, zo hoefde ik mijn dochter niet uit te leggen wat ‘hoe je hem erin blaft’ betekent. Want mijn dochter is een autist en neemt taal letterlijk. En leg dít dan maar eens uit.

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van de autistische Jessie (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Lees hier meer blogs van Rikkie.

 

 

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.