vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

12 mei om 10:00

Dossier Dochter: Praatpauze

"Nee beste mensen, ik houd maar eens een tijdje subtiel mijn mond."

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van een autistische dochter (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Deze week schrijft ze over de muren waar ze tegenaan loopt binnen de jeugdhulpverlening en de vele vertrouwenspersonen van haar dochter. 

Wie geregeld met de jeugdhulpverlening te maken heeft, zal het misschien wel herkennen; praten om te bepalen met wie je nu weer mag gaan praten en daar dan weer over praten.

Hartstikke handig en heel logisch als je met een kind dat niet of nauwelijks praat met een vreemde persoon, na maanden wachten – na een eerdere praatsessie – het ultieme advies krijgt om te gaan praten met een volgend praatpersoon. Mijn dochter is autistisch en heeft een hekel aan praten. Althans, thuis zijn er vele momenten van non-stop praten, al is het maar het herhalen van opgevangen woorden, zinnen, zelfs hele teksten.

De overstap van speciaal basisonderwijs naar passend middelbaar onderwijs bleek een – begrijpelijke – lading overprikkeling op te leveren en bij thuiskomst uit school kreeg ik héle lellen tekst door een leerkracht uitgesproken, feilloos herhaald. Met al deze dagelijkse kennis zou ik over een aantal jaren voor de tweede maal eindexamen kunnen doen. Goed voor op mijn cv, minder goed voor mijn humeur. Dus ja, ze praat wel, heel veel zelfs, maar niet met een vreemd persoon.

Mijn dochter heeft naast haar autisme, nog een praat-hindernis. Ze heeft een groot vertrouwensprobleem. Dus met elk nieuw praatpersoon wordt eerst afgetast. Zeg maar gescand. De tijdsduur van deze periode is vooraf onbekend. Bij de één duurt het enkele sessies (uitzondering), bij de ander enkele maanden en er zijn erbij die nooit door de testfase heen komen. Vanuit de gemeentelijke beschikking wordt er echter een (beperkt) aantal sessies vergoed, geen rekening houdend met de aftastfase van mijn dochter.

Standaard gaat ze dwars op de stoel zitten aan de andere kant van het bureau van de prater. Tactisch, geen oogcontact, blokkeren. Ik ken haar behoorlijk goed,
dus ja, ik begrijp haar – tactische – positie op de stoel en ik vind dat prima. Eigenlijk ook best raar. Ze moet in gesprek met een vreemde en dan wordt er juist dát van haar verwacht wat ze heel lastig vindt en waar we over moeten komen praten.

Vervolgens steekt de prater – vaak met een verbaasde blik over hoe mijn dochter op de stoel plaats neemt – van wal en is het afwachten hoe mijn dochter gaat reageren. Of ze kijkt mij aan en antwoordt richting mij, of ze gooit haar antwoord in het luchtledige. Beiden vormen blijken doorgaans niet de bedoeling. Dat mijn dochter dwars op haar stoel zit, standaard met een prulletje in haar handen, de focus daarop houdt en in de ruimte praat, wil niet zeggen dat ze niet alert is in het gesprek. Verre van zelfs. Ze hoort álles en is inmiddels zover om subtiel haar commentaar richting mij te ventileren. Zoals het moment dat de zoveelste prater weer het psycho-educatief-zo-werkt-jouw-brein verhaal start en de dochter in de ruimte gooit “pffff, zeg, dit heb ik al een keer gehoord. Dit weet ik dus al!”. De prater wist het even niet meer, dit was niet de bedoeling.

Recent weer een praat-advies. Na een noodzakelijke spoed overstap naar een andere zorgaanbieder mochten we weer in gesprek. Gevolgd door nog een gesprek. De aanmelding was ‘spoed!’, betekent bijna drie maanden wachten voor een intakegesprek en vervolgens na vier maanden wachten en wat gesprekken verder, mogen we komen voor een adviesgesprek.

Inmiddels had ik al begrepen dat er intern heel wat afgepraat werd, gezien de standaard mededelingen ‘we hebben intern overleg’. Een ander woord voor praten. Dus vol verwachting in gesprek, kom maar door. Advies: ga in gesprek met een derde aanbieder, voor psycho-educatie. Wellicht kan de organisatie van de specialistische thuisbegeleiding (mijn contactpersoon komt al ruim drie jaar over de vloer, maar mijn
dochter praat amper met deze persoon, dat mag ik dus doen) iemand in hun organisatie zoeken die bij uw dochter zou kunnen passen. Houd wel rekening met een (lange) wachtlijst.

Maar dan kan deze persoon één-op-ééngesprekken (ander woord voor praten) met haar voeren. Moet ze zich wel openstellen natuurlijk. Nu sloeg mijn brein even op tilt. In juli met de nodige druk aangemeld, in september er een ‘spoed!’ van gemaakt, eind september intakegesprek, wat live of online gepraat tussendoor, medio januari advies: volgende prater, incl. wachtlijst en onbekende scanperiode.

Ik ben even klaar. Klaar met praten. Moe gepraat. Uitgepraat. Ik las spontaan een praatpauze in. En ik niet alleen, mijn dochter ook. Ik kon het dan ook niet laten om even mijn gedachte – al pratend – subtiel te ventileren. Al kan mijn idee van ‘subtiel’ weleens anders geïnterpreteerd worden door de ontvanger van mijn subtiliteit. Dat bleek ook uit de reactie. De directe mededeling van mijn gedachte over dit advies en was niet de bedoeling.

Ik las in het verslag van deze zoveelste praatsessie dat ‘de moeder momenteel niet meegaat in het aangeboden traject’. Nee beste mensen, ik houd maar eens een tijdje subtiel mijn mond.

 Lees hier meer blogs van Rikkie.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.