vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

28 juli om 09:00

Dossier Dochter: Seinen en gebaren

Mijn dochter komt uit haar stoel, zwaait even naar de dame en hup, ze was weer weg.

Aangezien het met mijn dochter niet zo heel geweldig gaat, draait mijn overleg-agenda weer op volle toeren. Op het moment dat ik begon te wapperen met de rode vlag gebeurde er in eerste instantie niets en vervolgens, nu het lichtelijk kritiek begint te worden, van alles tegelijk. Daarbij moet ik mij wel schikken naar de overvolle agenda’s van betrokkenen of weer een maandje (of 2, 3) langer wachten. En dus staan er één en soms twee gesprekken op weekdagen gepland. 

Dat betekent voor mij momenteel weer heel wat kilometers afleggen in mijn mini-mobiel. Zuinig karretje, maar toch, even het tankje volgooien levert mij haast een hartverzakking met de huidige prijzen. En aangezien mijn dochter in de regio schoolgaand is en de hulpverlening regionaal gevestigd, dien ik regionaal heel wat rond te toeren. Leuk voor de plaatselijke benzinepomp, mijn portemonnee vindt dit verre van grappig. 

Sinds de intrede van een virus, blijkt het ook mogelijk om vanuit thuis, vanachter een scherm, gesprekken te voeren. Prima uitkomst. Bleek ook hartstikke handig toen ik recent de energie niet meer had om überhaupt in mijn karretje te stappen om naar een afspraak te toeren. 

Het online voeren van een overleg heeft wat mij betreft meerdere pluspunten. Het scheelt mij een flinke benzineuitgave in de portemonnee die toch al zuinig is. Ik kan meerdere noodzakelijke afspraken op één dag plannen, gezien ik nu geen reistijd heb en gegarandeerde kans op een file. Ik kan mijn eigen mok met koffie vullen i.p.v. een triest bekertje automatenkoffie. Scheelt ook weer afval trouwens. Ik kan op mijn eigen stoel plaatsnemen die door mijzelf voorverwarmd is i.p.v. door een ander. En mijn eigen stoel zit gewoon fijner. Plus, mijn dochter hoeft niet te stressen over een persoonlijk gesprek, maar kan plaatsnemen aan de andere kant van de eettafel.

Jawel, aan de andere kant van de eettafel. Aha, online gesprekken schept ook voor haar bijzonder tactische mogelijkheden. Want wat is er nu handiger als je veel moeite hebt met sociale interactie, dan een gesprek met iemand voeren die jou niet kan zien. Ze gaat dus niet naast me zitten om vol in beeld te komen, nee ze hangt op een stoel aan de andere kant van de tafel. Ze luistert mee, hangt, zit, tekent, rommelt met een prulletje en ze seint.

Jazeker, ze seint, maakt gebaren, fluistert, mompelt, beweegt overmatig, hangt links, hangt rechts, geeft zowaar antwoorden op vragen vanuit de laptop en ventileert wonderwel ook wat commentaar. Maar ze zit dus niet in beeld. 

Persoonlijk vind ik het wel een vermakelijk gebeuren. Het begint er al mee dat ze consequent weigert voor de camera te verschijnen. In een spreekkamer kan ze niet verdwijnen, nu wel. Ondertussen hoort ze álles. Maar dan die gebaren. Soms is het net het spelletje Hints. Alhoewel, sommige hints zijn overduidelijk. Ik dien dus serieus in een camera te kijken, terwijl mijn ogen met grote regelmaat over het scherm schieten. En geregeld moet ik oppassen niet hardop in lachen uit te barsten.

Gister hadden we dus een online gesprek. Direct na de “hallo” maar even duidelijk medegedeeld “ze is er wel hoor, maar ze wil niet voor de camera”. Een verbaasde blik op mijn scherm, whatever, starten maar. Deze middag online gesprek nr. 2. “O, uw dochter is niet aanwezig?”. “Jawel hoor, ze zit tegenover me maar ze wil niet voor de camera”. Verbaasde blik, stilte, gevolgd door “o, ja, uuh kan ze zich toch heel even laten zien dan?”. Mijn dochter komt uit haar stoel, zwaait even naar de dame en hup, ze was weer weg.

Bijkomstigheidje: de dame van vandaag mag ze niet. Na de eerste kennismaking was het eigenlijk al klaar. Was ook duidelijk merkbaar in haar gesein en gebaren. Vragen beantwoorde ze wel weer keurig, begeleid door een duidelijke expressie op haar gezicht. 

Beide gesprekken gingen over een mogelijke diagnose adhd naast autisme. Ach, ik ben hier pas 2 jaar mee bezig, het schiet dus al op. Wegens geld-  en tijdgebrek werd en wordt dit telkens tegengehouden. Althans, dat is mijn gevoel in deze. Nu werd een nader onderzoek weer afgeketst omdat ik geen derde partijen kan aanvoeren voor het invullen van de onafhankelijke vragenlijst, buiten school. Het is echter al vier jaar bekend dat mijn dochter op school een heel ander beeld laat zien. 

Terwijl ik geconcentreerd een gesprek dien te voeren, gebeurd er van alles vanuit de stoel tegenover me. Drie kwartier lang heb ik een uiterst beweeglijk typetje tegenover me zitten en ook verbaal is er geen rust. Dit zijn dus onder andere de dingen die men in een spreekkamer niet ziet. Die ontlading komt pas als we weer buiten staan, een verbale en beweeglijke tornado. 

Al vrij snel tijdens het eerste gesprek raakte ik lichtelijk geïrriteerd en was mijn dochter met grootste gebaren mij tot kalmte aan het manen. Het hielp wel, ik schoot intern in de lach, pakte mijn rust hierdoor terug, missie geslaagd. Ook dit zou in een spreekkamer niet plaatsvinden. De ervaring is dat zodra mijn irritatie peil omhoog vliegt, mijn dochter me vermaakt gadeslaat vanuit haar stoel.  

Ook tijdens het tweede gesprek ontstond er enige wrijving. Dit keer werd ik echter niet gemaand tot kalmte, maar liet ook mijn dochter haar ongenoegen middels gebaren duidelijk blijken. Was ook niet echt helpend dit keer. 

Nadat ik het tweede gesprek afsloot, zei ze “sorry mam, ik was nogal druk”. “Geeft niets meisje, dat had ik al in de gaten”. Ik bezin me er nu op of ik haar bij een volgend gesprek eens moet gaan filmen aan de andere kant van de eettafel. Gewoon om eens – gratis en zonder kostbare tijd – te testen of de praatdames ook bedreven zijn in het spel Hints. Wellicht is die externe vragenlijst dan niet eens meer nodig. Scheelt geld, tijd en discussie.

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.