vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

2 november om 06:44

Dossier Dochter: ‘Tevredenheidsonderzoek-terreur’

Blog 32

In ‘Dossier Dochter’ schrijft Rikkie over haar dochter met autisme over de mooie en ook moeilijke kanten van een leven met een dochter met autisme. Onlangs werd haar dochter zestien jaar. Dat betekent dat haar moeder bij instanties niet meer de bevoegdheid heeft om voor haar te bellen, met alle gevolgen en ergernissen van dien. 

Een maandje of twee geleden is mijn dochter zestien jaar oud geworden. De jaarlijkse dag van ‘hiep hiep hoera, geen feestje, niet zingen en verder geen gedoe’. En de dag na deze ‘feestelijkheid’, gaat het leven weer als gewoonlijk verder.

Recentelijk moest ik een afspraak van mijn dochter verzetten. In het verleden was het een kwestie van een telefoontje plegen en dan was het opgelost. Met die gedachte belde ik de desbetreffende hulpverleningsinstantie ook op. “Hallo met de moeder van…ik wil graag de afspraak verzetten”. Na het doorgeven van de geboortedatum van mijn dochter, kreeg ik te horen “dat kunt u niet doen”. Uh, pardon? Er werd mij uitgelegd dat vanwege het feit dat mijn dochter nu zestien jaar oud is, ik geen bevoegdheid hiertoe heb. Zij moet dit zelf doen.

Ik was in eerste instantie stomverbaasd en schoot ik vervolgens hardop in de lach. Oké mevrouw, luister, mijn dochter is niet van het bellen. Zelfs met mij zijn de gesprekken uitermate kort. Geen gezellig klessebessen. Ik mag een vraag stellen, het antwoord bestaat uit twee of drie letters en het gesprek is klaar. Tuut tuut tuut, zeg maar. Bellen met een vreemde is al helemaal uit den boze. 

Mevrouw verontschuldigde zich. Ze begreep mij, ze begreep dat mijn dochter met een reden een afspraak had, maar gezien de wet mocht ik dit niet meer doen, mits mijn dochter mondeling haar akkoord zou geven. Dus, de enige optie was terugbellen op het moment dat mijn dochter en ik tezamen het belletje konden volbrengen. De gsm op de speaker zetten en dan moest mijn dochter allereerst aangeven dat zij mij een akkoord gaf om die afspraak te verzetten. 

De uitdaging daarbij is dan weer dat wij beiden tegelijkertijd de ruimte moeten hebben om dit telefoontje te plegen. Let wel, binnen kantooruren. Ik ben niet alle dagen tijdens kantooruren thuis en dochter volgt een deeltijd-traject. Na enkele dagen lukte het dan toch om mijn dochter op de speaker haar “ja” te laten zeggen. Wat een gekkigheid.

Enkele weken geleden vielen er twee enveloppen op de deurmat. Eén aan mij geadresseerd, de ander aan mijn dochter en beiden vanuit de gemeente verzonden gezien het logo op de enveloppen. Wij ontvingen beiden een enquêteformulier met vragen inzake ’tevredenheid’ over de nieuwe hulpverleningsinstantie. De mijne heb ik keurig ingevuld en geretourneerd middels bijgevoegde enveloppe. Die van mijn dochter heb ik, na enkele weken doelloos op een mening via inkt wachten, in de papierbak gegooid. 

Kort daarna kwam er weer post voor mijn dochter: een blanco enveloppe met postzegel, handmatig geadresseerd. Wat vreemd, dacht ik. Zou het een liefdesbrief zijn of een uitnodiging voor een feestje? Nope, het was het tweede enquêteformulier voor mijn dochter, zonder een retourenvelop. Ik sprak haar erop aan en zij gaf aan geen zinnig antwoord te kunnen geven. En dus belandde ook dit formulier na weken wachten in de papierbak.

Eergisteren viel er post voor mijn dochter op de deurmat. Blanco enveloppe, handmatig geadresseerd, geen postzegel, dus persoonlijk bezorgd. Zou het ditmaal toch echt een liefdesbrief zijn? Je weet het tenslotte toch nooit? Of zou het een uitnodiging voor een feestje zijn zonder dat ze sociale contacten heeft of überhaupt ooit naar een feestje gaat? Nee hoor, het was enquêteformulier nummer drie! Het gemeentepersoneel krijgt in ieder geval, tot mijn ergernis, drie punten voor de volharding. Het formulier heeft de identieke vraagstellingen als het formulier dat naar mij als ‘regel-ouder’ is verzonden. 

Nu mag zij als zestienjarige wettelijk gezien het een en ander niet. Eerst maar eens achttien jaar worden, dan zien we wel weer verder, denk ik dan. Maar of ze wel even kan aangeven of zij ‘het product geleverde zorg kan toelichten’. ‘Of de geboden hulp heeft plaatsgevonden conform de gemaakte afspraken’. ‘Bent u tevreden over het geleverde product’. ‘Hoe gaat het nu met u. Wilt u nog overige zaken met ons delen’. 

Vanavond ga ik er maar eens voor zitten om met haar samen het formulier in te vullen. Gaat niet zo heel lang duren vermoed ik. Er zijn twee keuze-antwoorden: A. ‘weet ik niet’ en B. ‘vraag het mijn moeder’. 

Dat jongeren betrokken worden bij de voor hun ingeschakelde zorg- en hulpverlening, is helemaal prima. Ik geloof best dat er jongeren zijn die hun eigen mening keurig op de stippellijntjes kunnen verwoorden en er weet van hebben of de geboden zorg conform de gemaakte afspraken uitgevoerd wordt. Mijn dochter dus niet. Ondanks dat zij ten alle tijden inspraak heeft en ik alles met haar bespreek, zal het haar inhoudelijk, populair gezegd, aan haar reet roesten.  

Noem mij sarcastisch of dwars; de kans is groot dat mijn tevens lichtelijk dwarse 16-jarige dochter vanavond enkel – afhankelijk van haar humeur – antwoord C. op het formulier invult met ‘mijn moeder’. 

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.