vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

7 maart om 10:00

Dossier Dochter: Texen

Creatief met muren

Onze jaren ‘60-woning stamt nog uit een tijd waarin men nog niet zoveel eisen en voorschriften aan huizen stelde. Mijn dochter kreeg, toen wij erin trokken, de allerkleinste kamer toegewezen, want veel keuze was er niet. Er past een bed, het kleinste bureautje van Ikea en een ladekastje in. De belangrijkste spullen, en dat zijn er behoorlijk veel, belandden op de grond of aan de muur.

Mijn dochter is heel creatief, ook op het gebied van het inrichten en opleuken van haar muren, die ze volplakt met posters en plaatjes, met dubbelzijdige tape. Tactisch, want als je een spijker in de muur slaat, valt een deel stucwerk spontaan naar beneden. Ook als je iets vastplakt aan de muur en dit wilt verwijderen, komt vaak een brok stucwerk mee. Trouwens: dubbelzijdige tape heeft zo zijn eigen nukken, zoals midden in de nacht besluiten: ‘ik ben er klaar mee, ik laat los’, met als gevolg dat er drie personen stijf van de schrik rechtop in bed zitten. En bedankt!  

Meerdere stukken muur zijn inmiddels kapot en mijn dochter heeft nu dus besloten dat ze van haar twee blauw geverfde muren af wil. De kleur die ze nota bene met veel moeite heeft uitgekozen op het moment dat we in de nogal oude woning trokken. Het blauw moet nu dus worden vervangen door wit. Ze wil graag vier witte muren, omdat ze die zelf kan opleuken. Het is de laatste weken tussen ons een veel voorkomend gespreksonderwerp, en meerdere malen legt ze mij al haar creatieve ideeën voor. Tig foto’s en ideeën heb ik aanschouwd en aangehoord, maar inmiddels vind ik dat de tijd is aangebroken om haar actie te laten ondernemen. Daarom geef ik haar de opdracht om eerst maar eens te beginnen met het opruimen van haar kamer. Een week later blijkt dat mijn opdracht ‘pak wat vuilniszakken en gooi alle overbodige spullen daarin’ niet duidelijk genoeg is geweest. Dat kan ik enkel mezelf verwijten. Door mijn ervaring had ik beter moeten weten – door mijn opdracht duidelijker te formuleren -, maar toch heb ik dat niet gedaan.

Ik besluit verf te halen en zet deze vervolgens in het zicht. Dit is een visuele reminder aan mijn dochter: laten we nu echt beginnen met het verven van de muren. Vervolgens geef ik diezelfde dag terloops aan dat we kunnen starten. Ook dit blijkt een onduidelijke communicatie mijnerzijds – ik had wederom beter moeten weten -: mijn dochter blijkt prinsesheerlijk in bed te liggen niksen met Netflix op de dag dat we zouden gaan klussen. Ze schijnt niet door te hebben dat het mij serieus is.

Ik besluit haar te mobiliseren door haar te vragen de rommel van de vloer op te ruimen, zodat ik niet hoef te lopen stunten om bij de muren te kunnen. Maar als ik in haar kamertje kom, zit ze op bed, met tranen in haar ogen. Overduidelijk gefrustreerd: “Ik kan dit niet mama.” En op dat moment besef ik: ik heb haar een te onduidelijke opdracht gegeven. Dit is een te moeilijke opgave. 

Samen gaan we aan de slag: we vullen de vuilniszakken. Voor het mini-bureau is nog wel een meter plaats elders, voor het bed en ladekastje niet. Nou ja, dat bed moeten we dan maar een meter naar links schuiven en het gestuntel accepteren. Het is maar even zo.

Uiteraard blijkt de ‘ja mevrouw, het is super dekkende muurverf hoor’ helemaal niet zo dekkend. Althans, niet op haar kleur blauw. Vanwege de zeer beperkte klusruimte staat voornamelijk moeders te stunten op een krukje, met een soort creatieve plastic liaan kriebelend in de nek. Nee, die mag van dochter niet van het plafond af. Dat is dus een kwestie van accepteren. 

Pas na drie verflagen gaan de muren met de wijziging akkoord. De dochter heeft er duidelijk moeite mee. Geregeld is het haar even teveel: de wijziging van de muurkleur en de verandering van haar kamerindeling. Ik laat haar dan en besluit vooral niet te gaan drammen of zeuren. Dit is me zeer welbekend. Gewoon accepteren en vol goede moed doorrollen met die roller. Laat haar maar even haar ding doen.

Na een uur of zes en drie keer rollen en verven, is het eindelijk klaar. Het is voor ons allebei mooi geweest. Als het bed weer een meter naar rechts geschoven is, ploft ze uitgeput op bed. 

Alle verfrommel ligt nog verspreid over de ruimte elders, maar daar ga ik haar niet mee belasten. Ze is op, begrijpelijk. Ik sjouw zelf de spullen zo’n tig keer de trap op en af, en geef haar ondertussen haar noodzakelijke ruimte en rust. En die trap op en af is goed voor de beenspieren. Ik bekijk het positief!  

Na een schrobbeurt in de douche ploffen we samen op de bank. Allebei zijn we op en leeg, vooral mentaal. Ook voor mij is het aanpoten geweest om voor haar de rust te bewaren en zo’n grote verandering zo goed als mogelijk te begeleiden. Uit eigen ervaring weet ik dat ik haar vooral de ruimte moet geven op het moment dat het haar iets teveel wordt. Ook al betekent dit dat ik dan zelf extra taken op me moet nemen. Ze is wie ze is. 

Ik wacht tot het moment dat ze zich weer rustig voelt en dito oogt. Vooraf is onbekend hoelang dit duurt. Pas daarna vraag ik wat ze er nu eigenlijk van vindt. Ze vindt het mooi, maar moet nog wel even wennen aan het feit dat haar twee muren anders zijn. Verandering heeft tijd nodig, dat begrijp ik. Ze wil ook graag een ander bed, maar niet nu. Dat is teveel van het goede. Ze geeft vanzelf aan wanneer ze zover is. Prima. 

En vervolgens vertelt ze me over al haar bruisende ideeën hoe ze haar kamer in kleine stapjes wil inrichten: inclusief het opvrolijken van de maagdelijk witte muren, gebruik makend van dubbelzijdige tape. 

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van een autistische dochter (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Lees hier meer blogs van Rikkie.

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.