vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

6 januari om 12:09

Dossier Dochter: Tijdelijke fascinaties

“Mam, dit is echt superleuk. Ach laat maar, over een paar weken niet meer"

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van de autistische Jessie (15), wekelijks over de mooie en de moeilijke kanten van een leven met een dochter met autisme. Ze verwondert zich over de verschillende fascinaties van haar dochters, die komen en gaan. Dan zijn het kikkers, dan katten, om zich vervolgens te storten op mooie kleding. Rikkie over de bijzonderheden van haar dochter met autisme. 

Voor degenen die dit verhaal lezen, zullen algemene aannames voor wat betreft autisme niet vreemd in de oren klinken. Recent kwam er mij ook weer een dergelijk gevalletje voorbij. Alle autisten hebben een voorliefde voor wiskunde en getallen. Tuurlijk…. niet in ons geval. Ja, mijn dochter haalt hoge cijfers omdat ze een perfectionist is en haar wiskundeknobbel goed ontwikkeld (in tegenstelling tot de mijne, die is compleet vergeten), maar verder kan haar dat hele wiskundige gedoe gestolen worden.

Alle autisten hebben een voorkeur, voorliefde, fascinatie voor één onderwerp, ding, iets, wat dan ook. Tuurlijk… niet in ons geval. In ons geval is de gemiddelde fascinatie-tijdsspanne een maandje of 4 met een enkele uitschieter naar max. 6 maanden. Ook de onderwerpen zijn volledig variabel; kleding, looks, voedingsmiddelen, hobby’s, sport, spaarprulletjes, inrichting kamer, filmgenres, Netflix-series, etc. etc. etc. etc. etc. en etc. 

Volgens de hulpverlening moest ik haar zoveel mogelijk faciliteren in haar voorkeuren/behoeftes. Ook vanuit mijn moederhart zie ik mijn kind graag blij, dus doe ik enorm mijn best om haar in haar tijdelijke fascinaties tegemoet te komen. Aangezien we hier van een beperkte portemonnee moeten rondkomen, struin ik geregeld Marktplaats af naaruitverkoopjes’ of sta ik tot vervelens toe in de plaatselijke Lidl. Zoals tijdens de kwark-periode. Plots moest en zou ze dagelijks kwark eten. Dus sleepte ik om de dag potten kwark in een tas mee naar huis totdat zonder aankondiging de fascinatie foetsie was. Gewoon van de ene op de andere dag. Daar zit je dan met een koelkast vol potten kwark en bij het vriendelijke verzoek wat hiermee te doen, was het antwoord “gatver, kwark, dat eet ik dus echt niet meer hè!” 

Idem met sporten. Voetballen, korfballen, turnen, paaldansen, crossfit, fitnessen. Ze gaat er vól voor en is er telkens weer verbazend goed in. Dus koop ik ter aanmoediging een abonnement en plots is het hélemaal over. Aja, vier maanden…. Idem kleding. Specifieke t-shirts of hoodies zijn hélemaal geweldig. Moeders gaat zoeken en struinen, kind blij, kast aangevuld en plots is het klaar, over en uit. 

Enkele maanden geleden werd mij na een gesprek tussen een hulpverlener en mijn dochter duidelijk gemaakt dat ze wilde gaan basketballen. Och jee, daar gaan we weer… “O ja? Niets over gehoord”. En ze wilde graag een naaimachine om haar kleding zelf te pimpen. Of ik daar werk van kon maken. “Nee”, was mijn antwoord, “ik ben hier wel klaar mee”. Dat was dus weer niet het gewenste antwoord, iets dat me wel vaker overkomt. 

Ik heb het hen al meermaals uitgelegd: voorkeuren gelden voor wat mijn dochter betreft maar voor enkele maanden. Indien het faciliteren toch (al dan niet dringend) gewenst wordt, dan is een financiële tegemoetkoming zeer welkom. Dan zal er op hun kantoor wat ruimte gemaakt moeten worden voor zakken restanten tijdelijke voorkeuren van mijn dochter en neem ik aan dat ik de lading gedane voorkeur-voedingsmiddelen ook bij hen kan neerzetten. Succes, maar ik stop hiermee. Uiteraard de foutieve, niet gewenste opmerking. Inmiddels mag bekend zijn dat mijn weerwoord-tijdsspanne geen limiet heeft. 

Navraag bij de dochter leverde mij ook weer zeer verduidelijkende antwoorden op. Ja, basketballen is leuk, op school, in de pauze. Mits het niet regent of te warm is. Mits de juiste schoolgenoten meedoen. En áls ze zin heeft.

Die naaimachine? Ja, maar ik heb geen plaats op mijn kamer. En jij zit vaak achter je laptop aan de eettafel, dus daar is ook geen plek. En als ik het dan niet meer leuk vind, staat dat ding maar in de weg. Ik kan ook naar oma gaan; zij heeft een naaimachine. Verbazend genoeg (nou niet echt) is ze nul keer naar haar oma met naaimachine gegaan om eens even haar kleding creatief op te leuken. 

Zo’n gesprekje bespaart mij inmiddels de zoektocht naar een plaatselijke basketbalclub, sportkleding en een naaimachine (die warempel bij de Lidl in de aanbieding was, maar die kon ik dus mooi in het rek laten staan. Scheelt toch weer wat broodnodige eurootjes). 

De afgelopen maanden zijn er uiteraard weer diverse fascinaties gepasseerd. Kikkers, katten, slaapkamerinterieur, kledingstijl, sieradenstijl, en sleep ik momenteel dozen cruesli mee vanuit de Lidl. Gelukkig zijn deze lang houdbaar. Kijkt ze enkel animefilms en documentaires over mensen met een dissociatieve persoonlijkheid. Vindt ze plots mensen met een Koreaans uiterlijk geweldig. Eet ze heel graag noodles of ramen om het even correct te melden. Uiteraard met stokjes uit de Chinese supermarkt, die ze tot haar grote – tijdelijke – vreugde heeft ontdekt. Heeft ze na 3 pogingen om te skateboarden dit idee opgegeven, en hoeft een zelf gepimpt board ook niet meer aan de muur gehangen te worden. Hing tot voor kort haar plafond vol met vrolijk gekleurde pluizige… geen idee wat het waren, ik heb ze na 6 weken op de grond liggen maar in een doos op zolder gezet. Idem de lading zelf gevouwen origami vogels. Heeft nog geen enkel plantje het gebrek aan water overleefd, en nu spaart ze dus planten. Het liefst cactussen. “Zo leuk, mam”. 

Ik mis de kikkerspullen al enkele weken, en de t-shirts zijn plotseling saai of toch niet ‘haar ding’. Leukt ze haar ‘look van de dag’ op met watervaste stift of mijn sieraden, die ze vervolgens ergens laat slingeren zonder zich te herinneren waar. 

En elke periodieke fascinatie wordt zeer uitgebreid en tot in detail besproken en/of herhalend getoond. 

Via mijn dochter leer ik dus in korte tijd ontzettend veel over zeer variabele onderwerpen. Ik ben zelf ook breed geïnteresseerd, dus eigenlijk vind ik dit een zeer mooi gegeven. Maar in alle eerlijkheid haak ik ook weleens af, zoals bij tig foto’s aanschouwen van superschattige kikkers. Niet zo mijn ding. 

Mijn dochter heeft in ieder geval een zeer brede interesses in van alles en nog wat. Al is het dan tijdelijk over een periode van maximaal vier tot zes maanden. Inmiddels is zij zich er ook van bewust. “Mam, dit is echt superleuk”. Gevolgd door: “Ach laat maar, over een paar weken niet meer”. Mijn dochter voldoet hiermee ook niet aan de aanname of theorie dat autisten één specifieke voorkeur of fascinatie hebben. Door haar eigenheid laat ze zich in ieder geval niet algemeen of theoretisch labelen. Ondanks dat het mij telkens weer een hoop gezoek, gestruin, gesjouw en uitjes naar de Lidl kost (en in alle eerlijkheid ook geregeld ergernis), kan ik daar toch van genieten. Mijn dochter is geen algemene aanname; ze is een geweldige, eigenzinnige meid, boordevol karakter (het dwarse komt zonder twijfel van mij), met een diagnose inclusief haar eigen invulling hiervan.   


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.