vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

28 september om 11:10

Dossier Dochter: vakantieperiode

Vakantieperiode

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie over haar 15-jarige dochter met autisme over de mooie en ook moeilijke kanten van een leven met een dochter met autisme. Vandaag beschrijft ze hoe ze, als moeder van een dochter met autisme, de vakantieperiode ervaart. Waar voor ieder ander het een ontspannende tijd is, is het voor haar – en haar dochter – een spannende tijd waarin de structuur ver te zoeken is. 

Vakantie, whoop whoop. En dan ook nog eens een hele lange vakantie. De één kijkt er het hele jaar naar uit en kan de vakantie niet lang genoeg zijn, de ander vindt het fenomeen vakantie helemaal niks. Weg dagritme, overzicht en geen contacten. En zes weken lang om…ja om…whatever te doen.

In ons geval zijn de zes weken zomervakantie opgesplitst in drie weken bij ouder A en drie weken bij ouder B. “Oh lekker joh, heb je drie weken rust”, zegt men dan tegen je. Nou, he-le-maal niet, want ik maak me drie weken lang op afstand zorgen.

Want wat als beide ouders een ander beeld hebben van hun ooit gezamenlijk gecreëerde kind? Dat is een lastige. Als de één handelt vanuit de gedachte ‘dit is wie ze is en daar pas ik mijn en ons leven op aan’, en de ander ‘gewoon meedoen net als ieder ander kind. Door te ervaren en het ouder worden groei je over je autisme overheen’. Tsja, wanneer doe je het dan goed?

Ouder A zoekt graag andere oorden met meer zon, zee en strand op. In ieder geval ver van huis en het liefst een kilometertje of 1500 rijden. Ouder B kan daarentegen vanuit financieel oogpunt niet op vakantie en brengt drie weken thuis in Nederland door. En al zou haar wel een mogelijkheid geboden worden, dan is het een afweging of het verstandig is om weg te gaan met een kind dat rust nodig heeft. 

Terwijl ouder A twee weken op een totaal vreemde plek verblijft, graag dingen onderneemt. Het dagritme is anders, het eten, er zijn vreemde en vermoedelijk veel mensen. En dan vraagt ouder B zich af; op wat voor manier komt ze weer thuis? Hoe houdt mijn kind zich staande, wetende dat ze moeite heeft met een andere omgeving, ritme, eten, veel mensen, hogere temperaturen, volop activiteiten, weinig tot nul rust en vele prikkels. En daarbij, ze zal over haar grenzen heengaan om vooral maar ‘mee te doen’ om confrontaties te voorkomen.

Ik weet dat ze deze drie weken weinig tot geen contact met me opzoekt via haar gsm. Vindt ze te moeilijk en dat begrijp ik. Daarom houdt zuslief me op de hoogte. “Mam, het gaat goed”. Al weet ik ook dat zuslief weer heel goed weet dat ik me sowieso al zorgen maak en mij vooral gerust wil stellen. 

Het wrange – voor mij – is dat zuslief bij mijn afwezigheid de zorgtaken op zich neemt. Iets wat naar mijn mening niet bij haar thuis hoort, maar ze handelt vanuit liefde en bezorgdheid voor haar zusje. Zuslief is vanuit haar eigen diagnose, hoogsensitiviteit, ook zeer prikkelgevoelig. Echter herkent zij de signalen en zal ze direct met mij contact opnemen. Zij zal handelen naar mijn advies om jezelf af te remmen en rust in te lassen. Beiden weten we ook dat dit voor het zusje een opgave is, want zij herkent deze signalen niet. Zuslief ziet deze bij haar zusje wel. Wetende – uit ervaring – dat ouder A een hele andere visie heeft. 

Dit jaar wordt ouder A wederom vergezelt door een partner. Tweemaal de ‘niks aan de hand’ insteek en ‘ja hallo, het is ook ónze vakantie hè’. En ook dit jaar houdt zuslief me op de hoogte. Ze plant met zusje enigszins de dag, spendeert veel tijd één op één met haar, let op dat ze eet, last rustmomenten in. Terwijl zusje ligt te slapen in het appartement als ze dat zo kan regelen, appt ze mij “mam, het gaat goed, geen zorgen”. 

Ik kijk al uit naar de dag dat ze beiden weer thuis zijn. Dan neem ik de dagelijkse zorgtaak weer over, ook al vraagt dit het nodige van me. Maar nu heb ik al helemaal geen rust en mijn gedachten schieten alle kanten op. Blijkbaar kan ze wel elders verblijven en doet ze gewoon mee. Anderzijds, is dat wel zo? Gaat ze niet mijlenver over haar grenzen heen? Laat ouder A inderdaad zien dat er niets aan de hand. Maar eenmaal thuis stort in van vermoeidheid. Zie ik het te ‘zwaar’? Pas ik me te veel aan? Is het dan toch zo dat ervaringen leermomenten zijn om zichzelf beter staande te houden? Ik weet het niet. Het is afwachten hoe ze thuiskomt, al kan ik dat op voorhand al invullen.

En natuurlijk gun ik haar een prachtige vakantie toe en hoop ik dat ze veel mooie momenten ervaart. Dat ze in de toekomst ‘o ja, dat was leuk’ herinneringen heeft. Toch zit ik op 1500 kilometer afstand met een knoop in mijn maag en razende gedachten. Plan ik de laatste drie weken van de vakantie helemaal niets. Pluk de dag. Is het een goede en wil ze even de deur uit, wat zeldzaam is, dan doen we dat. Wil ze niets, dan is dat ook prima. Toch zit ik ergens ook met een schuldgevoel. Ouder A gaat dingen met hen doen, terwijl ik niets in plan en niets ‘moet’. Al diverse keren heb ik dat met beiden besproken en al die keren krijg ik hetzelfde antwoord; “mam, voel je niet schuldig, we willen ook niets”.  

Nog een paar dagen en dan zijn beiden weer thuis bij mij. Ligt er weer overal rommel (‘mam dat is geen rommel’), hangt het duo wat rond, ligt er één weer extreem veel op bed, zal er stukje bij beetje verteld worden, moeten we ook weer wennen aan elkaar, keuvelen we wat, haal ik de ‘gewenste’ etenswaren, schrijf ik de noodzakelijk ‘moetjes’ duidelijk op het bord op de kelderdeur en kondig ik deze tijdig, meermaals aan en verders zien we wel. Tegelijkertijd weet ik ook hoe moeilijk een dag zonder planning is. 24 lege uren zijn lang. Welke keuze is goed? Over grenzen gaan vanuit moetjes, of de dag niet zelf in kunnen vullen? 

Ik wacht af hoe ze thuis komt en daar pas ik me vervolgens op aan. We relaxen wel; dat is ook vakantie. Wetende dat ze – standaard – na de eerste dag van het vaste, geplande ritme weer oppakken, thuis zal komen met de opmerking “ughh, had ik maar vakantie!”


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.