vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

24 februari om 09:00

Dossier Dochter: Van het kastje naar de muur

“Er rest mij en mijn dochter niks anders dan ons te verschansen achter het koffiezetapparaat om de kinderpsychiater te bespringen zodra zij haar kantoor uit komt."

“Ik moet een informeel moment afwachten.” Dat was het antwoord op mijn vraag aan de psychiatrisch verpleegkundige met maar liefst vier verschillende titels. Omdat hij maar niet reageerde op mijn e-mails om mijn dringende vraag beantwoord te krijgen. Ik stel doorgaans niet direct een vraag, omdat ik weet dat dat toch weinig nut heeft. Dit keer besloot ik de gok te wagen, omdat mijn intuïtie mij vertelde dat de plotseling toenemende lichamelijke klachten van mijn dochter wel eens te maken zouden kunnen hebben met de medicatie die zij inneemt vanwege haar autisme. 

Maar goed, hij zou dus een informeel moment afwachten om de kinderpsychiater, die nog meer deskundig ter zake doende collega, te benaderen. Nu heb ik een levendig brein, wat soms best vervelend is, maar af en toe is het ook hilarisch. Zo stelde ik me voor dat de verpleegkundige met de vier titels zich zou verstoppen achter de koffieautomaat om daar tot Sint Juttemis te wachten, op een andere, nóg deskundigere collega om deze informeel te bestoken met mijn dringende vraag. Of zou hij zich plat tegen de muur naast de kantoordeur van de ander verschansen? Ook een reële optie… 

Ik blijf het apart vinden dat dringende vragen niet rechtstreeks aan de juiste persoon gesteld kunnen worden, via de moderne communicatiemogelijkheden die er tegenwoordig zijn zou je verwachten dat het mogelijk is redelijk snel een reactie te krijgen. Mijn contactpersoon met vier titels legde me uit dat het binnen de GGZ zeer gebruikelijk is dat er binnen een termijn van weken tot maanden op dringende vragen antwoord wordt gegeven. Ook hijzelf kreeg doorgaans niet eerder antwoord van zijn collega’s. Vier titels of niet: hij schijnt afhankelijk te zijn van collega’s met nog meer titels en deskundigheid. Tsja, baas boven baas hè. 

Na drie maanden had ik nog steeds geen reactie gekregen op mijn dringende vraag. Online communiceren leverde echter geen antwoorden op mijn vraag op. Vreemd… De hele maatschappij draait sinds het begin van de pandemie op online-communicatie, maar deze afdeling schijnt een uitzondering te zijn. Ook het maken van een afspraak bleek een hele onderneming. De telefoniste die de agenda van de kinderpsychiater beheerde, scheen niet up-to-date te zijn. Met als gevolg dat ik voor Jan Doedel thuis achter mijn gsm zat te wachten op ‘het’ telefoontje, dat maar niet kwam. Nu is een uitlooptijd van 20 minuten eerder regel dan uitzondering hier, maar na 25 minuten in de wacht te hebben gezeten, was ik het zat. Ik besloot de telefoniste te bellen met de vraag waar mijn gesprekspartner bleef. “Goedemiddag, wij hebben om 13.30 uur een telefonische afspraak staan. Het is inmiddels 13.55 uur. Kan het zijn dat er iets is misgegaan?!” Na wat ge-uuuuh en geklik kreeg ik plots en geheel spontaan de kinderpsychiater aan de lijn. Zij kwam toevallig net van de wachtruimte beneden af en bleek zeer verbaasd te zijn dat ze mij aan de lijn kreeg. Ze had zelf in het systeem gezet dat het een telefonische afspraak betrof, maar was dat vergeten. Oeps, foutje. 

Foutje nummer zoveel. Fouten maken is menselijk, alhoewel dezelfde fouten herhalend maken, irritatie veroorzaakt. Ook dat is menselijk. Een verontschuldiging daarvoor zou de irritatie kunnen verzachten, maar niks daarvan. Verontschuldigingen aanbieden zit er bij deze afdeling niet in. 

Conclusie: er rest mij en mijn dochter niks anders dan ons te verschansen achter het koffiezetapparaat om de kinderpsychiater te bespringen zodra zij haar kantoor uit komt. Blijkbaar moeten we een ‘informeel momentje’ afwachten zodat we haar kunnen spreken. Via de mail of via de telefoon lukt niet.

Hoe leuk dat ook klinkt, ik heb haar bij nader inzien toch maar niet op deze wijze verrast. Een beetje jammer, gezien mijn voorpret, maar mijn irritatiegrens was dermate overschreden dat ik er toch maar van afzag en een ander verrassingsmoment gepakt heb in de vorm van een officiële klacht. Daar hoef ik geen informeel moment voor af te wachten.

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van een autistische dochter (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Lees hier meer blogs van Rikkie.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.