vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

8 juni om 12:03

Dossier Dochter: Verbaal gedender

"Er zit een wanhopig hoopje ellende tegenover me aan de eettafel. En voor mij is het nu klaar!"

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van een autistische dochter (15), wekelijks over de hordes en de hobbels van een leven met een dochter met autisme. Lees hier meer blogs van Rikkie.

Enkele dagen geleden zat ik weer verwoed een nieuw verhaal te typen. Paar regels tikken, afsluiten, iets anders gaan doen en weer openen om verder te gaan.

Normaliter tik ik een verhaal uit met een knipoog, sudderend sarcasme of probeer er in ieder geval de humor nog wat in te houden. Deze dagen ontbrak het me aan mijn persoonlijke kwaliteitjes waarmee ik me al jaren staande houd.

Telkens als ik mijn tekstblad opende, las ik een triest stuk tekst. Met de alinea meer gedeprimeerd. Vervolgens sloot ik het maar weer af, niets vrolijks te melden. Punt.

Dit heeft zo een paar dagen geduurd, totdat ik me afvroeg, ‘ben ik dit?!’

Het stemmetje in me antwoorde, ‘ja, je leest exact terug hoe jij je (ik dus) nu voelt’. Behoorlijk confronterend. Het stuk tekst kaatste even subtiel terug hoe ik telkens maar weer de grens oprekte om een drastische beslissing maar niet te nemen, hoe intens moe ik was, hoe ik zag wat er gebeurde, hoe alleen ik me voelde staan naast ongehoord en ongezien.

Tuurlijk had ik zelf al in de gaten dat ook ik verder en verder afgleed naar een punt waar ik niet wil belanden. Maar zie het zelf nog maar eens vrolijk en gezellig te houden, als je weer vol vuur aan het vechten bent om je kind overeind te houden. Dan is de show van ‘miss Sunshine’ op een gegeven moment wel een keer afgelopen. Dan verword ik tot een onplezierig chagrijnig wezen, heeft zelfs de concealer voor de kringen onder mijn ogen nul nut en is mijn lontje uiterst kort.

Daarbij dien ik er rekening mee te houden dat er een dochter nog veel harder richting diepte gaat dan ikzelf en er nog een dochter rondloopt met uiterst scherpe antennes, ons huisje zeer gehorig is en zij werkelijk alles hoort, aanvoelt en dus ook een flinke portie meekrijgt. Dubbele portie eigenlijk.

Halverwege de week had ik er schoon genoeg van. Ik heb nog wel meer sores aan mijn hoofd en verplichtingen dan enkel de extra zorg rondom mijn dochter met autisme. Of beter, naast de dagelijkse extra zorg nu ook de strijd om extra externe noodzakelijke zorg gerealiseerd te krijgen. 

Dit is zo niet meer doenbaar, voor geen van ons drietjes niet, ingrijpen, nu! Ondanks mijn mini-mini-mini-netwerk, kan ik in een dergelijk geval toch een beroep doen op een enkeling die mij begrijpt. Even ontsnappen aan de deprimerende sfeer in huis en binnen stappen in een warme ruimte waar een uiterst prettige sfeer hangt. Stoom afblazen, wat tranen los laten, energie ontvangen en dan sijpelt het sarcasme en de vrolijkheid weer binnen. Rust in mezelf terugbrengen, waardoor mijn denken weer helder wordt, als ook welke richting ik op wil met de hele situatie. Dan heb ik ook weer het vermogen om van een afstandje de hele toestand te bekijken. Waar moet wat gebeuren en hoe en hoe ga ik dit doen. Want hoe je het ook went of keert, hoeveel extern betrokkenen ik ook wakker schud, ik ben degene die het uiteindelijk allemaal moet regelen en uitvoeren.

Als moeders dan een uurtje of 2 later weer thuis binnen stapt, is het met een echte lach in plaats van een geforceerde nepper waar beide dochters moeiteloos doorheen prikken.

En voilà, het vuur zit er weer in. Ik stel er één hele duidelijke grenzen en bewaar de huiselijke rust voor de ander. Ik sneer niet meer op elke opmerking, ik geef er een maffe draai aan. Ik leg het, of mijn, stappenplan uit aan mijn dochter, vertel haar de consequenties en luister naar haar mening hierover. Maar nu in alle rust, zonder lichtelijk verhitte discussies. Ze weet dat ik alles uit de kast trek om haar te helpen, maar dat zelfs ik tegen een persoonlijke grens aanloop en dat ik deels afhankelijk ben van derden. Ook met grenzen. En weinig tijd trouwens. Door daar open en eerlijk in te zijn, merk ik dat ze ook zelf over het één en ander nadenkt en weer terugkoppelt aan mij. Al moet ik er voor waken dat ze niet gaat maskeren om mogelijke – door haar niet gewenste – veranderingen te voorkomen. Ik moet dus scherp en alert blijven.

Het raakt het me diep als ik terugdenk aan de afgelopen weken en hoe ik weer moet  knokken om mijn dochter te helpen en wat dit ook met mij doet. En niet alleen met mij, ook met haar zus. Het gevoel van eenzaam in een woestijn te staan roepen is me welbekend. Toch vertrouw ik op mijn vermogen om deze frustratie op een gegeven moment om te zetten in een doelbewuste route. Ik zal wel moeten. Ik kan het me simpelweg niet veroorloven om zelf als een gedeprimeerd geval in huis rond te scharrelen. Als ik de strakke grip op mezelf verlies, dan trek ik er niet één, die al wankelt, maar twee met me mee. Een absolute ‘no go!’. 

 

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.