vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

10 november om 10:25

Dossier Dochter: Vuilnisbak huiswerk

Toen zei hij: “Gooi maar in de vuilnisbak”

Moeder en Dochter

Mijn dochter komt uit school en mijn dochter is overduidelijk not amused. Even voor de duidelijkheid, mijn dochter is een puber en gezegend met een aantal mooie diagnoses (geconcludeerd o.a. uit het DSM-5-handboek-voor-labels); autisme, hsp, hoge snelheid informatieverwerking van de hersenen, diverse angsten. Voilà, fraai pakketje.

Mijn dochter gaat derhalve ook niet naar het regulier middelbare onderwijs. Na een zoektocht hebben wij een ‘passende’ school gevonden. Het advies was in eerste instantie speciaal onderwijs havo/vwo niveau, maar door wat ‘kleinigheidjes’ vanuit de dochter (ik noem het eerder een ferm eisenpakket) is het uiteindelijk ‘passend’ onderwijs geworden. Kleinschalig onderwijs voor havo/vwo leerlingen met de diagnose ass/adhd/hsp. Moge duidelijk zijn – maar dat is een pure aanname – met welk kaliber leerling de docent te maken heeft.

Goed, dochterlief komt overduidelijk dus geïrriteerd binnen. Uiteraard krijg ik op de vraag “wat is er aan de hand”, de mij welbekende, vurige blik: niet nu! Voor mij ook het sein: dit wordt weer een pittig avondje, en aangezien ikzelf de (identieke) diagnose hsp heb, weet ik nu ook al dat ik mijn wanneer-mag-ik-jou-voorzichtig-iets-vragen-antennes op scherp kan zetten. Tast de sfeer maar lekker af en pak je moment, zeg maar.

Later op de avond zit ik even alleen met de dochter. De twee jaar oudere puberdochter met tevens hsp, zit op haar kamer. Ik krijg een intern seintje (hartstikke handig die naturel ontwikkelde intuïtie): probeer het maar.

“Wat was er nu precies gebeurd op school?”, vraag ik. En hoppa, dochterlief stort haar irritatie maar even in de spreekwoordelijke groep van 2: “Ik had huiswerk voor dat vak. Maar ik was vergeten om mijn schrift aan de leraar te geven. Nou, en toen heeft hij een zware onvoldoende in magister gezet! Mijn eerste, echte onvoldoende! Dat kán niet, hè. Toen heb ik een appje naar de meneer gestuurd dat ik het wel had gemaakt. Met foto’s. En kijk, ik kreeg een heel raar antwoord terug. Alleen het woord ‘dat’. Dat begrijp ik dus niet!” (“Dat” bleek achteraf een Nederlandse grammaticacorrectie vanuit de leraar van een exact vak. In mijn principe, niet zijn pakkie aan.)

Ze vervolgt: “En vandaag had ik les van hem en heb ik hem mijn schrift gegeven en gevraagd of ik het dan toch mocht inleveren. Toen zei hij: “Gooi maar in de vuilnisbak”. “O. En wat heb je toen gedaan?”, vraag ik. “Nou, dat is toch logisch, in de vuilnisbak gegooid natuurlijk, dat zegt hij toch!”  

Ben ik verbaasd? Welnee joh. Begrijp ik haar actie? O zeker, 100%. Mijn dochter met de fraaie diagnoses (waaronder autisme) neemt taal letterlijk. Opdrachten ook. Pluspunt van haar kwaliteitjes. Heb ik smakelijk gelachen? Wat dacht je dan, tuurlijk. Was ik ergens ook wel trots op mijn ‘rebelse’ dochter? Bij deze beken ik een overduidelijke ja. Zet ik een vraagteken bij de ‘kennis van’ van de leerkracht? Geloof dat maar. Al heb ik hem – dit keer – een vriendelijk doch duidelijk e-mailbericht bespaard.

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie (52), moeder van de autistische Jessie (15), wekelijks over de mooie en de moeilijke kanten van een leven met een dochter met autisme. 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.