vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

18 november om 13:00

Dossier Dochter: zorginkoop via een pgb

Het persoonsgebonden budget

‘Zo gepiept hoor’

In ‘Dossier Dochter’ blogt Rikkie over haar 16-jarige dochter met autisme over de mooie en ook moeilijke kanten van een leven met een dochter met autisme. Deze week moest ze de vervoerskosten declareren via het persoonsgebonden budget. Volgens haar casusregisseur was dat ‘een makkie’ om aan te vragen. Maar niets bleek minder waar. 

Er is een nieuwe uitdaging op ons pad gekomen: het inkopen van zorg via een pgb, ofwel een persoonsgebonden budget. Ditmaal met drie letters, eens wat anders dan de gebruikelijke ASS, dat staat voor autismespectrumstoornis.

De reden dat we hiermee te maken hebben is omdat mijn dochter een lange periode niet naar school gaat. Je kent het wel: zo’n groot stenen pand waar enkele uren per dag een x-aantal pubers zich mogen afvragen wat ze daar in godsnaam doen. Voorheen, toen mijn dochter nog wel naar school ging, reisde zij per trein en bus. De afstand naar school was dermate lang fietsen, dwars door een luidruchtige stad, dat deze optie terzijde werd geschoven. Al was er ooit een keuringsarts van mening dat fietsend door een drukke stad geen prikkels oplevert. Gelukkig, en dat meen ik nu eens oprecht, bestaat er ook leerlingenvervoer in de vorm van openbaar vervoer waar mijn dochter gebruik van kon maken. 

Maar nu er geen school is en dus ook geen leerlingenvervoer, zijn er wel maandelijkse kosten om naar haar huidige, speciale traject te reizen. Dit kan uiteindelijk worden betaald via het persoonsgebonden budget. Ik kreeg van de gemeente een link doorgestuurd en moest mijn dochter ‘even’ aanmelden. Zo gepiept, werd me beloofd. Zo gepiept bleek verre van realistisch te zijn en leverde mij een verbale stormloop aan woorden op die ik hier niet mag opschrijven. De afspraak was gemaakt en samen met de casusregisseur scrolden we door een website: “Kijk, dit moet je nog even online regelen en dan is het allemaal opgelost. Succes”, wenste ze me toe.

Na veel gevloek en getier verder lukte het mij uiteindelijk om in te loggen als ‘vertegenwoordiger van de budgethouder’, wat afstandelijker klinkt dan ‘de ouder van uw kind’. Het lukte me zowaar een factuur te uploaden en het wachten ging van start. Nou ben ik niet het type dat wekelijks de financiën checkt omdat dit beter is voor mijn hart en humeur. Echter, vandaag ging ik toch even het NS-abonnement controleren. Nergens waren mijn bevorderde centen gebleven. 

Ingelogd als ‘mevrouw de vertegenwoordiger’ lees ik: ‘factuur afgewezen’, zonder enige tekst of uitleg. Waarschijnlijk is het gewoon een gevalletje waarbij de knop delete is ingedrukt. Dus bel ik om tekst en uitleg te vragen. Als ik een medewerker aan de lijn heb, kom ik erachter dat het iets te maken heeft tussen overeenkomsten tussen mij, mijn dochter en de gemeente. Heeft de gemeente u dat niet uitgelegd, vraagt de persoon die ik aan de lijn heb. Want dat is wel kwalijk, mevrouw, concludeert ze. 

Kennelijk is mijn vraag dermate ingewikkeld dat deze dame aan de lijn mij hierover wil terugbellen. Inmiddels zit ik drie kwartier te peinzen, ben ik al twee grote mokken zware koffie verder en stijgt mijn irritatie-niveau, prettig ondersteunt door de cafeïne en nicotine.

De uitspraak ‘even regelen’ galmt in mijn hoofd. Maar wat is daar dan van waar? Een pgb aanvragen valt bij mij onder de achterhaalde leuze van die instantie met blauwe enveloppen; ‘Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker’. 

Ruim een uur later belt de dame van de gemeente terug. Kwalijk dat u niet correct geholpen bent door uw contactpersoon, vindt ze. Daar ben ik het mee eens, maar ik ga een andere keer nog wel mijn gelijk halen. Dezelfde dame duid ik vervolgens tot de spreekwoordelijke Sjaak. Ik zit toch achter mijn laptop, dus waarom niet gelijk even scrollen door een wirwar aan documenten en andere geneuzel? 

Uiteindelijk lukt het, met hulp van de telefoniste, dan toch om het juiste, benodigde document te downloaden. Dat mag ik dan weer invullen, uploaden en vervolgens afwachten. Weer. Dat kan een week of zes duren mevrouw, stelt ze me gerust. Ach tuurlijk, denk ik dan. 

Dus zet ik een melding in mijn telefoon om over zes weken weer toeren uit te halen en als vertegenwoordiger te achterhalen of het dan wel – na drie maanden – alsnog geregeld is. “Zo gepiept hoor”.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.