vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

26 mei om 11:00

Een bewogen week achter de rug

Zaterdag 13 april 2019

Beste Monique,

Wat hebben we een leuke dag gehad in Amsterdam. Het was weer een hele enerverende dagtocht.

Het doel van onze trip was een bezoek aan een vrouw, die belangstelling toonde voor een tekening van haar huis ergens in de grachtengordel. Ik zou met haar overleggen hoe zij het huis getekend wilde hebben en op grond daarvan zou ik foto’s maken.

Ik wilde heel graag Monique dat jij mij hierbij zou vergezellen, want ik vind het altijd spannend om een nieuwe klant te ontmoeten en daarnaast wilde ik deze gelegenheid aangrijpen om Amsterdam te bezichtigen en het is leuker om dat met zijn tweeën te doen.

Voorspoedig
De reis naar Amsterdam met trein en metro verliep voorspoedig. Aan het einde van het metrostation van het Waterlooplein trof ik jou aan. Samen gingen we op pad. We liepen de Blauwbrug over richting Amstelstraat en het Rembrandtplein. Ik proefde algauw de sfeer van Amsterdam en kon mijn ogen flink de kost geven. Op en om het Rembrandtplein was veel moois te zien.

We waren aan koffie toe. Aanvankelijk wisten we nog niet precies waar we dat zouden doen, maar aan het Rembrandtplein zag ik een etablissement dat mij zeer aantrekkelijk leek: het Grand Café Opera in het prachtige pand ‘Het Gouden Hoofd’. Ik genoot van de bouwstijl van ‘Het Gouden Hoofd’, want het pand had een sierlijke hoektoren en talrijke ornamenten in de vorm van leeuwen- en vrouwenkopjes voor het ondersteunen van balkons en vensterstijlen. Het bouwjaar is 1889. En onbetwistbaar Neo-Renaissance die alom in Amsterdam voorkomt en de eeuw der stadsvernieuwing en -verfraaiing weerspiegelt.

De koffie die jij en ik geserveerd kregen, vond ik verrukkelijk! Zelden zo mooi gezet! Ook de ambiance van Grand Café Opera ervoer ik als ronduit prettig. Uitstekende bediening.
Kortom, een aanrader voor koffieliefhebbers!

Tuschinski: die had ik nog niet eerder gezien
Toen we onze koffie op hadden zetten we onze wandeling voort. We kwamen onder andere langs het Tuschinski-filmpaleis en de Munttoren. Die had ik nog niet eerder gezien!
Het Tuschinski-filmpaleis is een wonderlijk bouwwerk met torens en erkers die in drie verschillende bouwstijlen waren opgetrokken. Tuschinski dateert uit het begin van de jaren twintig van de afgelopen eeuw. Ik ontdekte vormen van Art-Nouveau, Art-Deco en de bouwstijl van de Amsterdamse School.

Jij en ik wierpen vluchtig een blik in het interieur maar mochten niet verder komen dan de hal. Ik vond het van binnen niet bepaald mooi. Erg donker, met veel bruin, donkerrood en oker. De ramen in de deuren hadden ongebruikelijke kromme lijnen, terwijl de bekleding van meubels, behang en plafond eigenaardige patronen toonden. De armaturen van de hal-verlichting echter hadden met hun gekleurde glaswerk nog iets elegants.

We verlieten aldra de hal van het filmpaleis en continueerden de stadswandeling richting grachtengordel. Via de Vijzelstraat liepen we de gracht in die we moesten hebben. Even verderop woonde mijn klant.

Domper op veelbelovend begin
Maar op het veelbelovende begin van ons dagje Amsterdam werd een domper gelegd. Juist aan die zijde van de gracht waar we moesten zijn en niet ver van het huis van mijn klant, stond een enorme hijskraan. Zakken cement werden van een hoge dakrand getrokken en op een reusachtige oplegger geladen. Konden we er nog wel door met al die machines? Zou straks het huis dat ik moest fotograferen, niet ineens aan het zicht zijn onttrokken door dat hoge gevaarte?

Een andere vrachtwagenchauffeur, die blijkbaar haast had, moest erdoor. De bestuurder toeterde luid. Ik schrok, want het was een harde toeter. En alsof het niet genoeg was, activeerden stratenmakers twee zware tegelschuurmachines. Een oorverdovend lawaai barstte los. Ik hield mijn vingers in mijn oren.

Even was ik de kluts kwijt. Het was ook zo’n geweld op straat! Ik moest bijkomen.
Zodra wij de hijskraan waren gepasseerd zag ik het huis van mijn klant. Het huis was vrij van obstakels en ik zou het moeiteloos kunnen fotograferen.

Bij de klant
De voordeur werd opengedaan. Onmiddellijk zag ik dat het trappenhuis van haar woning onder handen werd genomen. Een aantal schilders was aan het werk. Het kostte enige moeite de trap op te lopen. Alles oogde rommelig en onwennig. Haastig liet mijn klant ons binnen.

Al snel gingen mijn klant en ik in overleg over de tekening. Hierna zou ik weer even naar buiten gaan voor het maken van de foto’s. Buiten schoot ik een heleboel plaatjes: het huis op afstand, met de panden ernaast, van dichtbij en vanuit verschillende hoeken. Bij elkaar maakte ik zo’n veertig fotootjes.
Toen ik voor mijn gevoel alles had gekiekt en terug was in de huiskamer bekeken mijn klant en ik de opnames op het scherm van mijn camera.

Terwijl jij Monique gezellig keuvelde met de andere twee vrouwen en even later een lunch nam die mijn klant had klaargemaakt, trok ik me terug in een rustig hoekje. Ik had mijn eigen boterhammen bij me. Niet lang na de lunch wilde ik weg, want ik verheugde me erop meer van de stad te zien.

We kozen de linkerkant van de Amstel. Hier zag ik prachtige huizenrijen en stadsgezichten. Ik genoot!

Verder dwalen in Amsterdam
Rechts van ons stroomde fier het brede water en aan de overkant prijkte het Stopera-gebouw. We namen koers richting Doelen, de Kloveniersburgwal, de UVA en Oude Grimburgwal om tot slot de gehele Oudezijds Voorburgwal af te lopen. We gingen namelijk een zeer interessant deel van Amsterdam bezichtigen: oud-Amsterdam. Nee, niet de bekende kaassoort, maar de bron van oorsprong. Daar waar de stad ontstond. Het échte oude Amsterdam!

We doken namelijk het gebied der Wallen in. Een stadsdeel waarover de een grappend praat en de ander de wenkbrauwen bij fronst.

Goed, De Wallen hebben nou eenmaal hun ‘speciale’ winkels en ‘bijzondere’ adressen, maar die waren er heel, héél vroeger toch ook? Ja, die zijn er altijd geweest. Zolang de stad bestaat! Maar ik bekeek De Wallen met geheel andere ogen. En dóór geheel andere ogen. Ik lette vooral op de in authentieke staat bewaard gebleven historie, die in vrijwel alle huizen te vinden was. Geen enkel modern gebouw is ertussen gezet!
Als je de Oudezijds Voorburgwal architectonisch volgt, mag je toch wel spreken van een schitterend staaltje bouwkunst! Uit alle eeuwen!
Er komen zelfs panden voor uit de vijftiende eeuw en de grote, enigszins massief-middeleeuws ogende Oude Kerk dateert uit maar liefst de vroege veertiende eeuw!
Opvallend vond ik de kleine bijgebouwen die tegen het schip en de apsis van de kerk aan waren gezet. Met houten hekjes en wat struiken in jong groen erbij vormde het een mystiek geheel.

Aan het einde van deze wal heb ik straatjes en steegjes kunnen zien die zó nauw waren dat je er nauwelijks met twee mensen doorheen kon lopen! En, het viel ons op hoeveel kleine cafés er in dit deel voorkwamen. Kortom dit deel van Amsterdam ademt nog de sfeer van de 16e en 17e eeuw.

Tot slot liepen jij en ik nog een klein stukje langs de Zeedijk om uiteindelijk uit te komen op de Prins Hendrikkade.

Tijd om naar huis te gaan
Langzamerhand vonden we dat het tijd werd om naar huis te gaan. Het Centraal Station was niet ver meer. Het liep tegen 14.30 uur en ik wilde huiswaarts keren. Ik merkte dat ik moe was.

Op het station aangekomen namen we afscheid van elkaar. Ik zag erg tegen de terugreis op. Hoe zou ik me gaan voelen? Hoe alleen verder?
Toen ik in de trein zat, kreeg ik gezelschap van jonge, wat luidruchtige passagiers aan wie ik me ergerde. Ze ginnegapten en zeiden onsmakelijke dingen tegen elkaar.

Ik besloot een andere zitplaats te nemen in de coupé. Gelukkig kon ik er eentje vinden waar het rustig was.
Gedurende het kleine uur dat ik in de trein zat, voelde ik me heel alleen. Eenmaal terug in Velp kon ik me verheugen om weer thuis te komen en mijn moeder weer te zien! Toen ik haar in de keuken aantrof besloten we samen thee te drinken. Ik vertelde haar in geuren en kleuren over al hetgeen ik had meegemaakt.

Het positieve van deze dag is dat ik nu een schat aan fotomateriaal heb met meer dan honderd opnames van deze dag! Daar zou ik in de toekomst heel wat signatuur-tekenopdrachten van kunnen maken!

De volgende dag liet ik in de fotowinkel de foto’s ontwikkelen. Ik bestelde vele vergrotingen van de mooiste exemplaren. Pas volgende week zullen de foto’s klaarliggen in de winkel. Ik ben benieuwd!
Zodra de foto’s er zijn, ga ik aan de slag met de opdracht.

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.