vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

12 mei om 12:34

Een domper

Woensdag 18 maart 2020

Beste Monique,

De ochtend leek prachtig te beginnen. Doordat het buiten overal muisstil was, er weinig verkeer reed en de belichting van de ochtendzon voor schitterende taferelen zorgde, heb ik een grote wandeling door een deel van het dorp van Velp gemaakt en vervolgens mijn koers voortgezet naar het park van Kasteel Biljoen. Dit is een gebied waar ik anders niet meer kom.

Ik heb de complete wandelroute afgelopen inclusief het rondje om de parkvijver. Dit was geen geringe afstand overigens. De wandeling loonde in elk opzicht, want deze gaf mij een gevoel van nostalgie!

Toen ik achtendertig jaar geleden in Velp kwam wonen, fietste ik bijna iedere dag door dit park op weg naar de uiterwaarden van de IJssel, maar in de loop der jaren werd het park drukker. Zelfs zo druk dat ik er niet meer prettig doorheen kon fietsen of lopen.

Nu echter, was de gelegenheid daar om deze plek, die ik in de beginjaren van het wonen in Velp zo koesterde, opnieuw te gaan bezoeken. Ik geloof dat ik daar ruim twintig jaar niet meer ben geweest!
Al wandelend genoot ik. Wat een stilte! De landerijen, die direct aan het park grenzen, lagen er vredig bij. Alsof ik me in vroegere tijden bevond. Ook het teruglopen naar huis verliep rustig.
Vol blijdschap keerde ik na meer dan een uur lopen weer terug op eigen bodem en hield een heerlijke koffiepauze. Daarna ben ik weer gaan tekenen.

Aanspraakje met broers
Om 11.30 uur, onder het tekenen, ging de telefoon. Het was mijn broer Jasper. Hij wilde me graag bellen voor een aanspraakje om even contact tussen de broers te hebben en elkaars stem weer te horen.
Ik wist dat Jasper herstellende was van een flinke griep, die ook zijn vriendin Ghislaine en haar dochter had geveld. Of díe griep veroorzaakt was door het coronavirus, is tot nu toe niet bekend. Gelukkig gaat het inmiddels wat beter met hen.

Jasper gaf mij goede raad, die voor mij en mijn ouders erg ingrijpend overkwam. Volgens hem zou het onverstandig zijn om in het dorp de boodschappen te doen. Online bestellen bij enkele supermarktbedrijven zou de kans op besmetting aanzienlijk verkleinen. Hoewel ik niet lang daarna gepoogd heb dat ook te doen, haalde ik bakzeil. Van de supermarkt waar mijn ouders en ik het meest afhankelijk zijn, bleken alle bezorguren vol te zitten. Op alle dagen. Ik heb nog andere supermarkten geprobeerd, maar ook daar was het niet mogelijk om via de computer te bestellen. Helaas.

Grote bezorgdheid stak de kop daarna op.

Hoe komen we aan ons eten? Hoelang blijven we nog gezond?

Latent Risico
Ik moet er niet aan denken als mijn ouders deze griep krijgen! Dat zou verschrikkelijk zijn! Zij behoren immers met hun leeftijd tot een kwetsbare groep.
Ik zag maar één mogelijkheid om eten in huis te halen. Toch maar naar het dorp ondanks het latente risico. Mijn ouders kunnen en willen zelf geen boodschappen via de computer bestellen, omdat ze het niet zien zitten om voortdurend bezorgers aan de deur te krijgen. Bovendien, stel dat er per ongeluk een artikel tussen zit dat we net niet willen hebben…

Zolang we ons aan de richtlijnen van het winkelen houden gedurende deze crisis, kan ons nog niet direct iets ernstigs gebeuren. Het is zaak ons goed in te smeren met desinfecterende gel, voldoende afstand te houden van de andere klanten en uitsluitend met de pas te betalen, niet contant. Eigenlijk zouden plastic of rubberen handschoenen wel zo verstandig zijn bij het beetpakken van de levensmiddelen.

Naarmate de dag naar zijn einde toeloopt, voel ik me aanzienlijk somberder gestemd. Ja, zelfs depressief. En dat na dat veelbelovende begin van de dag! Een echte domper.

Verschrikkelijk bang
Ik ben verschrikkelijk bang, Monique om met dit afschuwelijke virus in aanraking te komen.

Ook ben ik als de dood dat mijn ouders het krijgen. Vooral omdat zij tot een uiterst kwetsbare groep horen (80-plussers) met grote kans op een fatale afloop. Ook jonge en sterke mensen kunnen duchtig ten prooi vallen aan de heftigste ziekteverschijnselen die blijvend letsel tot gevolg kunnen hebben. De coronagriep schijnt werkelijk levensvernietigend te zijn en kent absoluut geen genade.

Ik bid dat zowel mijn ouders als ik het niet krijgen.

Ik word geplaagd door zorgen en angsten. Mijn ouders en ik zullen er verstandig aan doen om er alleen op uit te gaan voor boodschappen met een flesje desinfecterende handengel bij ons. Verder gaan we nergens naar toe. Zelfs uit eten gaan in onze favoriete (pannenkoeken)restaurants laten we even voor wat het is. Ook zoeken we geen mensen op of vragen we kennissen op bezoek. Dit alles om ons leven te sparen.

Handen geven wordt zoal ontraden als men een bekende ziet.

Hoe moet het nu verder?

Ik wens je veel voorspoed, sterkte en een grieploze gezondheid toe met je werk en thuis.

Dag Monique!

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.