vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

18 mei om 17:54

Een groot werkstuk is af, maar….

Dinsdag 17 september 2019

Beste Monique,

Ik schrijf maandag 16 september 2019: ’s ochtends begon ik vol passie aan de dubbele tekenopdracht. Hét grote werk waar ik al een maand aan bezig ben.

Terwijl ik heerlijk zat te tekenen en buiten de regen zachtjes neerdaalde, barstte er opeens een ontzettend lawaai los. Het raasde en gierde buiten! Ik voelde de trillingen zelfs in mijn woning!

‘Wat zullen we nou krijgen?’, dacht ik hevig geschrokken van dit kabaal.

Even later kon ik het geluid identificeren. Niet ver van mij, in een zijstraatje, waren tuinmannen aan het werk geslagen. Vlak voor de tuin in behandeling stonden diverse werkauto’s met erachter brede open aanhangwagens. Hoveniers moesten een fikse klus klaren. Er werden heggen getrimd. Grote heggen nog wel. Hiervoor moesten zware gemotoriseerde trimscharen worden gebruikt om deze uitgegroeide bladermuren te fatsoeneren. En het waren juist de motortrimscharen, die dit enorme lawaai veroorzaakten.
Ik ergerde me en vroeg mezelf af: “Hoe lang gaat dit duren? Toch niet de hele dag? Zou ik vandaag nog wel door kunnen gaan met het tekenen?”

Stilte tegemoet
Ik besloot een ochtendwandeling te gaan maken. Dan was ik tenminste een poos weg en konden de tuinmannen verder gaan met hun karwei. Wie weet zouden ze straks zo’n eind gekomen zijn dat er niet direct meer hoefde te worden getrimd aan de heg die het dichtst bij mijn woning staat.

Even later liep ik de stilte tegemoet en wandelde met veel plezier in het natuurgebied.

Toen ik na een uurtje terugkeerde, hoorde ik de machines nog steeds, maar gelukkig was het geluid niet meer van zo heel dichtbij. Het trimmen was verplaatst naar de andere kant van het huis, waardoor een groot deel van het geraas verder weg klonk.

Toch stopte ik wasbolletjes in mijn oren om zoveel mogelijk geluid van buiten af te schermen. Zodoende probeerde ik het tekenen voort te zetten. Het lukte. De rest van de ochtend schoot ik flink op.
In de middag slaagde ik erin het enorme werkstuk te voltooien. Wat een grote opluchting! Het was me gelukt! Zowaar! De dubbelopdracht was klaar! Ik vond de tekeningen zo mooi geworden dat ik van elke afbeelding een foto maakte.

Even teleurstellen
Helaas zal ik de trouwe volgers van Facebook en de bewonderaars van mijn werken even moeten teleurstellen. Ik mag op Facebook nog geen foto’s plaatsen van de tekeningen. Eerst moeten deze worden overhandigd aan degenen voor wie ze bedoeld zijn. Het betreft namelijk een geschenk dat een verrassing moet blijven. Het zou vervelend zijn als de aanstaande ontvangers hun cadeau toevallig al op Facebook zouden zien.

Ik denk dat ik de foto’s van de tekeningen pas in oktober op Facebook kan publiceren, kort na de overhandiging. Maar eerst moet ik de aanstaande ontvangers daarvoor nog om toestemming vragen. Ik hoop dat ze hun akkoord geven.

Hartelijke groeten,

Kees

 

Prikkels
Mensen met autisme nemen de wereld anders waar dan ‘normale’ mensen doen. Prikkels en veranderingen komen harder binnen. Zo kan het dat Kees eerder depressieve gevoelens kan krijgen van kleine en grote veranderingen. En dat die gevoelens vrij hard binnenkomen. Waar een ‘normaal’ iemand zich aanpast en zich erover heen zet, kan een persoon met autisme nog erg lang malen en piekeren over hetgeen dat anders is dan gewoonlijk. Verschillende instanties laten zien hoe dat werkt door autisten zelf er iets over te laten vertellen, zoals PASNederland , Autisme Digitaal en Vanuit Autisme Bekeken. Daarbij strijdt Vanuit Autisme Bekeken ook voor het normaliseren en includeren van mensen met autisme in de samenleving.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.