vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

4 augustus om 07:00

‘Een kind krijgen: dáár is geen zoekmachine tegen opgewassen’

Het verhaal van Céline

 

Céline Mollink, autismecoach, psycholoog en zelf ook gediagnosticeerd met autisme, luidde een nieuw hoofdstuk in: in april beviel ze van haar zoon Roan. Van een gestructureerd, prikkelarm leven is weinig over, ziet ze. “Het oergevoel dat is aangewakkerd, houdt mij op de been”, vertelt ze daarover. Niettemin is het uitdagend, want hoe ga je om met de onvoorspelbaarheid en de chaos van het moederschap als je autisme hebt?

Tekst: Gaiwa Slooten

Céline Mollink komt bij op de Intensive Care na een spoedkeizersnede en staart aangeslagen voor zich uit. Wat is hier zojuist gebeurd, denkt ze, wetende dat ze kort ervoor is bevallen van een zes weken te vroeg geboren zoon.

Het begint op een late avond in april als ze uitgeteld op de bank ligt en tegen haar vriend grapt dat ze vandaag toch écht niet zou willen bevallen. Het is de eerste dag van haar zwangerschapsverlof als ze geheel onverwachts naar het ziekenhuis haast.

Céline, werkzaam als ggz-psycholoog en autismecoach, probeert haar zwangerschapsverlof zo lang mogelijk uit te stellen. Want werk betekent ook structuur en houvast, is de achterliggende gedachte. Dus gaat ze, ondanks een hevige corona-infectie en een breuk van haar staartbeen, tot het uiterste. Als ze tenslotte alsnog met verlof gaat, steekt een verlammende vermoeidheid de kop op. Eindelijk rust, denkt ze. “Tot ik werd overvallen door helse buikpijn. Als vanouds ging ik googelen naar de oorzaak van de pijn.”

Als Céline kort daarop met de ambulance naar de operatiekamer wordt gereden, schieten er allerlei gedachten door haar hoofd: gaat mijn zoon dit overleven, ga ík dit overleven? “Hier is werkelijk geen enkele zoekmachine tegen opgewassen”, vertelt ze, al heeft ze door haar autisme de neiging om alles vooraf uit te zoeken. Nog voor ze het kan beseffen, ligt ze op de operatiekamer en hoort ze het kleine kindje huilen. Kort werpt ze een blik op hem, maar al snel wordt hij naar de neonatologie-afdeling voor pasgeborenen gebracht voor een sonde, monitor en een warmtebed om de lichaamstemperatuur te reguleren.

Céline: “Toen ik mijn baby net had gekregen, dacht ik weleens: zou hij ook autisme hebben?”

Hoe gaat het nú met jullie?
“Na drie weken ging Roan, gezond en wel, met ons mee naar huis. Helaas kampt hij op dit moment met een nierbekkenontsteking waarvoor hij behandeld wordt. Toen ik hem net kreeg, dacht ik weleens: zou hij ook autisme hebben? Maar daar is op dit moment geen reden voor. Eigenlijk wil ik er ook niet teveel mee bezig zijn. Als hij autisme blijkt te hebben, dan is dat maar zo.

“Ondanks de ziekenhuisbezoeken van Roan, kom ik er eindelijk aan toe om ook te genieten. In de eerste tijd werd ik geleefd door de vele bezoeken aan het ziekenhuis. Destijds was ik nog herstellende van de operatie en ontbrak me soms zelfs de kracht om hem vast te houden. Door alle emoties die deze aangrijpende en spannende periode met zich meebracht, ging ik in een overlevingsstand.

“Nu, drie maanden later, ben ik nog erg vermoeid. Of dat aan mijn autisme ligt of aan de nasleep van de bevalling, weet ik niet. Met name al het onvoorspelbare kost veel energie, waardoor ik sneller overprikkeld en moe ben. Maar ach, wie is dat nou niet met een kind van drie maanden? Langzaamaan wen ik aan mijn rol als moeder. Zo ben ik vorige week voor het eerst samen met Roan naar de supermarkt gegaan, want dat durfde ik nog niet eerder aan. Dan zou ik kortsluiting krijgen als hij zou beginnen met huilen. Dat is een onderdeel van mijn autisme.”

Hoe is om als moeder de controle volledig kwijt te zijn?
“Zoveel onzekerheid heb ik niet in mijn leven niet eerder ondervonden. Ineens was ik alle grip kwijt en dat is voor iemand met autisme – waarbij voorspelbaarheid een belangrijke rol speelt – erg lastig. Ik dacht dat ik mij tijdens mijn zwangerschap werkelijk op álle mogelijke scenario’s had voorbereid. Ik las alles wat los en vast zat – van boeken tot het internet – en probeerde dat tot me te nemen. Op een vroeggeboorte had ik mij echter niet voorbereid. Inmiddels ben ik tot het inzicht gekomen dat je je niet kunt voorbereiden op het krijgen van een kind. De onvoorspelbaarheid die bij het leven hoort, is iets waar je je maar bij dient neer te leggen, anders houd je het niet vol. En dat maakt het onvoorspelbare weer voorspelbaar.”

Hoe uit jouw autisme zich tijdens je moederschap? 
“Ik heb een rationele benadering, waardoor ik het lastig vind om te bepalen wanneer de grens bereikt is. Zo heb ik niet altijd door wanneer ik over mijn eigen grenzen heen ga – dat is kenmerkend voor mij. Heel rigide had ik bedacht dat ik per se borstvoeding zou gaan geven. Alleen werd dat niet goed opgewekt en uiteindelijk werd ik er zwak, misselijk en duizelig van. Tot een verpleegkundige aangaf dat het geen vereiste is. Hetzelfde gold voor mijn zwangerschapsverlof waar ik maar niet aan wilde beginnen.”

Even een persoonlijke vraag: valt het mee of valt het tegen, het moederschap?
Lachend: “Het valt absoluut mee! Het betoverende moedergevoel dat in je naar boven komt geeft een super power.” Dan: “Jarenlang heb ik getwijfeld: zou ik moeder kunnen zijn? Doe ik er wel goed aan om een kind te krijgen? Op het moment dat ik net zwanger was, begon ik informatie te verzamelen, maar dat heeft bij nader inzien weinig zin gehad. Nu ik mijn zoon iets beter ken, voel ik hem beter aan. En eigenlijk gaat het moederschap vanzelf, alsof er een lampje is gaan branden.

“Dat laat onverlet dat er moeilijke aspecten zitten aan het moederschap. Om een voorbeeld te noemen: ik moet tijdens mijn verlof ’s ochtends gaan bedenken wat ik ga doen en dat geeft onrust in mijn hoofd. De houvast die ik had tijdens het werken had, mis ik. Over een maand begin ik met mijn baan en ik ben benieuwd of werken en het opvoeden van een kind naast elkaar kunnen bestaan. Zo ben ik nu al snel overbelast en heb ik werkelijk geen idee of ik acht uur op een dag kan volhouden. Hoe ik daar het beste mee om kan gaan, ga ik binnenkort uitvinden.”

Céline: “Jarenlang twijfelde ik: zou ik moeder kunnen zijn?”

Heb je manieren uitgevonden om lange werkdagen aan te kunnen?
“Aan werken met autisme hangt een prijskaartje. Ik probeer meer rust in te nemen, door bijvoorbeeld doordeweeks geen sociale afspraken te maken in de avonden. Dat is iets waar ik mij bij heb neergelegd. Wat ook helpt is om minder mensen op mijn werk te zien door diagnostiek en behandeling af te wisselen. Anders dan collega’s, die wel tien cliënten per dag behandelen, zie ik er maximaal twee à drie per dag. Ook dat is pittig, maar op deze manier lukt het wel.”

Tot slot: heb je iets geleerd van de afgelopen periode? 
“Dat het absoluut mogelijk is om met autisme een kind te krijgen. Dankzij het moedergevoel dat wordt aangewakkerd, ben je veerkrachtiger dan je denkt. Ik merk dat het heel belangrijk is om rustmomenten in te bouwen en om duidelijke afspraken te maken met je omgeving over wie wat en wanneer doet. Toch is de chaos en onzekerheid onvermijdelijk, maar door dat in te calculeren, ben ik minder gestrest.

“Van veel vrouwen met autisme hoor ik dat zij het niet aandurven om een kind te krijgen. Ook ik twijfelde geruime tijd, maar ik geloof oprecht dat het mogelijk is wanneer je een stabiele basis en een fijne omgeving hebt waar je op kunt terugvallen. Als je weet waar je kwaliteiten en beperkingen zitten, vertrouw dan op jezelf. Ik kan alleen maar zeggen: laat je nooit weerhouden om iets te doen vanwege je autisme!”


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.