vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

20 augustus om 14:55

Baklava: een Levantijnse lekkernij

Een vruchtbaar weekeinde! Kees ging naar Loosdrecht voor een nieuwe opdracht en kreeg ook zijn broer op bezoek

Maandag 27 maart 2017

Beste Monique,

Afgelopen zaterdag stond er een bezoek aan een klant op het programma. Dit in verband met een nieuwe tekenopdracht. Ik had een afspraak gemaakt met een vrouw, die in de buurt van Loosdrecht woonde. Ik zou bij haar langskomen om foto’s te nemen van haar woning en om te overleggen hoe zij deze getekend wilde hebben.

Mijn vader en ik reden ’s ochtends richting Loosdrecht.

Onderweg kampten we echter met enig oponthoud. Het was tjokvol op de wegen. Waar we ook reden. De ergste verkeersdrukte waar we in verzeild raakten, betrof de lokale wegen in en om Hilversum. Deze verbindingen kenden erg veel rotondes en stoplichten. We stonden dan ook heel wat keren vast.

Gelukkig had mijn vader zijn autonavigatie geactiveerd en lukte het ons het adres van mijn klant te vinden.

Na Hilversum begon de omgeving mooier te worden. De grote fabrieksloodsen van de Hilversumse buitenwijken maakten plaats voor landelijke huizen en boerderijen. Sommige boerderijen zagen er echt historisch uit. Eromheen stonden fraaie knotwilgen gegroepeerd.

In Loosdrecht zelf werden onze ogen getrakteerd op iets waar we werkelijk versteld van stonden. In een vluchtig ogenblik ontwaarden we een prachtig kasteeltje, opgetrokken in schilderachtige, ja welhaast idyllische bouwstijl waaruit je zo een ridderroman kon samenstellen. Het slot lag ook zo geheimzinnig, een beetje verscholen en omringd door grote, eeuwenoude bomen en een gracht.

Het kasteeltje heette Slot Sypesteijn.

Jammer dat we op een drukke weg zaten en door moesten rijden. Immers, mijn klant stond deze ochtend centraal. Door de files waren we al te laat.

Even buiten Loosdrecht waanden we ons min of meer in natuurgebied: de Loosdrechtse Plassen. Wat een mooie uitzichten! Her en der lagen bootjes te dobberen, wachtend op het latere voorjaar en zomer, wanneer men er volop mee gaat varen.

In deze streek bevonden we ons in het echte Nederland, het mooie Nederland, zoals we ons land graag zien.

Water, rietlanden, boerderijen, afgewisseld met boomcoulissen en uitnodigend om op het water te gaan varen.

En we boften zo met het weer. De belichting was ideaal.

Algauw zag ik het huisnummer van de woning van mijn klant.

We parkeerden de auto en even later werden we hartelijk verwelkomd door een aardige bewoonster.

Het huis vond ik bijzonder stijlvol ingericht. Om het huis lopend bewonderde ik het aan alle kanten. Het leek me een mooi object om te tekenen!

Naar mijn indruk bezat de bewoonster een paradijs, want vanaf de achterkant van het huis wierp men een weidse blik over het enorme wateroppervlak van één van de Loosdrechtse Plassen. En dan de stilte! Ademloos keek ik rond. Ik genoot.

Hoewel het niet eenvoudig was het huis in zijn geheel op het schermpje van mijn camera te krijgen, lukte het me een goede opname te maken. Meer foto’s volgden, maar nu van de details.

De bewoonster vertelde me dat het huis oorspronkelijk een kleinere woning was, die begin twintigste eeuw werd gebouwd. In de laatste vijftien jaar is het grondig gerenoveerd en uitgebreid.

Pas in die jaren kreeg het zijn huidige uiterlijk. Van hetgeen dat meer dan een eeuw geleden werd gebouwd is nu niets meer terug te vinden. Van alle kanten zag deze schitterende woning er nu als nieuw uit.

Toen ik klaar was met fotograferen namen we afscheid van de aardige bewoonster en deze unieke plek. Hierna besloten mijn vader en ik naar huis te rijden. We wilden op tijd terug zijn.

Dat bleek geen onnodige zet te zijn, want ook op de terugweg……propvolle wegen!

Hoewel we het enorm apprecieerden dat de zon scheen en er geen wolkje te zien was, merkte ik dat het in de auto warm werd. Zeker toen we op de snelweg tussen Utrecht en Arnhem zaten. De zon brandde op de rechterkant van onze wagen. Deze leek een ware oven te worden. Hoe hoog we de airco ook afstelden, het hielp niet veel. Ik besloot achterin en helemaal links te gaan zitten, achter mijn vader. Daar ondervond ik geen hinder van het schelle licht en de hitte.

Tegen 13.30 uur kwamen we aan in Velp. Allebei waren we moe en voldaan over hetgeen we hadden gezien. Thuis bekeek ik de foto’s op de computer. Het resultaat van de opnames mocht er heus wezen! Ik verheug me op deze nieuwe opdracht.

Zondag 26 maart:

Mijn broer Jasper en zijn vriendin Ghislaine zouden vandaag langskomen.

Eindelijk! Ik had hen zo’n lange tijd niet meer gezien. Wat leek het me gezellig beiden weer eens te spreken! Gedurende de middag had ik levendige gesprekken met zowel mijn broer als Ghislaine.

Zij was weer zó aardig en hartelijk! Eén en al belangstelling.

Ghislaine had mij en mijn ouders flink verwend met heerlijke bonbons, chocoladerepen en baklava. En wel van een banketbakker die zolangzamerhand in heel Nederland beroemd is geworden.

Ik heb al aardig wat producten geproefd van deze chocolatier/banketbakker. Het is inderdaad van topkwaliteit. En zo zuiver van samenstelling! Geen synthetische hulpstoffen en conserveringsmiddelen. Alles wordt volgens traditioneel ambachtelijk procédé klaargemaakt.

Jammer dat deze zaak zo ver weg ligt van Velp.

De baklava ging er goed in! Ik moest ervoor waken dat ik er niet teveel van nam, want anders was deze zo op! Deze baklava bestond uit een langwerpige rol van ovale doorsnede met daarop amandelschaafsel. Het baksel bestond uit verschillende laagjes luchtig bladerdeeg met in het binnenste de mooiste en lekkerste amandelspijs ooit verwerkt.

Zo te proeven betrof het hier de echte, oorspronkelijke Libanese baklava. Een klassieke Levantijnse lekkernij dat ook in Turkije, Egypte en Marokko bekend is.

Jasper, Ghislaine en ik praatten honderduit. We kwamen veel van elkaar te weten. Mijn broer hielp mij fantastisch met de aanschaf van de OV-chipkaart via de computer. Dat zou ik in mijn eentje net niet gekund hebben! Ik was hem enorm dankbaar.
Ik vond het jammer dat we afscheid moesten nemen. Immers, ze wonen zo ver van Velp en zijn beiden ook nog eens erg druk.

Het schijnt dat ik in de toekomst met de nieuwe OV-chipkaart heel voordelig met het openbaar vervoer kan reizen. Dit is goed om te weten, want in de toekomst zal ik waarschijnlijk meer met het openbaar vervoer moeten. Onder andere voor bezoekjes aan nieuwe klanten, die graag een tekening van mijn hand willen.

Zo zal ik dan ook wellicht eens langsgaan bij mijn broer en Ghislaine.

Al met al kan ik terugkijken op een bijzonder vruchtbaar weekeinde.

Dag!
Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.