vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

8 juli om 11:49

Een lucht vol met asdeeltjes

Ondanks de grote zorgen over de weersomstandigheden, bakt Kees een heerlijke appeltaart voor zijn vader

Donderdag 19 oktober 2017

Beste Monique,

De veelbelovend klinkende berichten van enige dagen geleden en daarbij de hoop dat het weer zou omslaan bleken achteraf geheel ijdel. Ik baal als een stekker. Ik ben de extreme warmte buiten meer dan zat. Het heeft het vertrouwde ritme van mijn dagelijkse leven danig in de war geschopt. Ik raak helemaal van slag. Ik voel me een uit de koers geraakt schip. Überhaupt kenden de afgelopen drie, vier dagen een vreemd verloop.

Maandag was een snikhete dag waarover ik al eerder heb verteld, maar dinsdag gebeurde er iets heel merkwaardigs waar ik absoluut geen chocolade van kon maken. Buiten leek alles te zijn gehuld in een geheimzinnige nevel waarbij de hemel eigenaardig rood-oranje kleurde. De zon die ’s middags haar hoogste stand bereikte, zag eruit als een reusachtige, knalrode bal. Ieder moment dacht ik dat er regen zou komen, maar aangezien de zon gewoon aanwezig was en de hemel vrij van échte wolken, hield het weer zich kalm. De temperatuur voelde na de bloedhete maandag weliswaar een stuk aangenamer aan, maar wekte de indruk alsof het kunstmatig was. Het leek geen natuurlijke afkoeling.

Wat was er met de atmosfeer aan de hand? Met dat oranje licht leek het alsof we ons op de planeet mars bevonden!

In de namiddag kwam ik er achter: de oorzaak was de bosbrand in Portugal. Die was zo hevig dat er zich een gigantisch rookgordijn vormde dat een groot deel van de atmosfeer verduisterde.

Daarnaast droeg ook orkaan Ophelia hieraan bij. Die hield boven west-Europa een zuid-zuidwestelijke luchtstroming in stand waardoor aswolken zó van Portugal naar Nederland konden drijven ondanks de grote afstand. De oranje-rode tinten en de schijnbaar vergrote afmeting van de zon waren het gevolg van verstrooiing van het zonlicht door de asdeeltjes. Breking van het licht dus.

Voor mij was het een bizarre gewaarwording en de omvang van de bosbranden in Portugal beangstigde me. Dit alles oefende grote invloed uit op het verloop van die dinsdag. Ik had een onbehagelijk gevoel. Beklemmend welhaast. Gelukkig verdween de aswolk. Gisteren was er geen vreemde oranje-rode zon meer. Wel bleef het geruime tijd mistig en bewolkt, maar ’s middags brak de zon door. Ook deze dag werd danig opgebroken en kende een versnipperd karakter, want het was 18 oktober.

Mijn vader vierde zijn verjaardag. Hij was 87 jaar geworden. We mogen in onze handjes knijpen dat mijn vader fysiek nog zo goed is! Vandaag bijvoorbeeld, scheen hij heel goed te hebben gegolft.Het werd een rustige verjaardag en ik besloot een grote appeltaart voor hem te bakken. Dat betekende dat ik er een hele dag mee bezig was. Ik kwam vrijwel niet meer toe aan mijn eigen liefhebberijen en het tekenen lag stil. Ik moest zoveel regelen en alles in de gaten houden. Het bakken van de appeltaart vergde een hoop concentratie. Deeg kneden, appels schillen, alle deegvlakken op maat maken voor de springvorm en het ruitpatroon samenstellen op de bovenkant van de taart. Pas in de latere middag was de taart klaar en liet ik deze uitwasemen. Ik was bekaf. Toen ik mijn vader de taart overhandigde, straalde hij van blijdschap. Het bleek zijn mooiste verjaardagscadeau te zijn.

Rond theetijd (±15.30 uur) kwam er visite. Iemand legde een bezoek af bij ons. En wel een persoon op wie ik niet zo dol ben. Ik besloot uit de buurt te blijven van de visite. Dat kwam goed uit, want nu kon ik voor mezelf een heerlijke maaltijd gaan koken. Die vroeg een tijdige voorbereiding. Hoezeer ik ook mijn creativiteit in het koken verwerkte, ik merkte dat eenzaamheid en depressiviteit de overhand kregen. Ik voelde me verloren en miste een hoop fijne contacten. Terwijl ik nog stond te koken en op de pannen lette, vertrokken mijn ouders. Ze gingen beiden een ‘avondje uit’. Ze vertrokken naar de stad voor een toneelstuk, waarbij een voorafgaand diner inbegrepen was. De maaltijd die ik voor mezelf had klaargemaakt smaakte me fantastisch. Ik had fusilli (schroefdraadmacaroni) met daarbij een knoflook-tomatensaus, gehakt, zoete puntpaprika en gesnipperde uitjes bereid. En alles in één pan. Het eten hapte heerlijk weg. Toch nog een goede afloop van deze versnipperde dag.Vandaag, donderdag 19 oktober was weer volledig afzien. Felle zon en warmte sloegen weer toe. Ik had vandaag erg last van dit weertype. Hoewel ik had gehoopt de gevallen bladeren in mijn tuin bij elkaar te harken, kreeg ik het spoedig ontzettend warm. Ik pufte. Dan maar weer naar binnen en het tekenen voortzetten.

Vanochtend zat het ook al niet bepaald prettig. Toen ik te voet de boodschappen deed, constateerde ik in de bakkerswinkel ik dat ik mijn geld niet bij me had. Dus moest ik weer helemaal naar huis lopen om geld op te halen. Daarna vertrok ik opnieuw naar het dorp, ditmaal met de fiets. Weer naar de bakker, waar ik brood kocht. Daarna toog ik naar de slager. Ik schrok van het hoge bedrag dat ik moest betalen. Ik had enkel een klein stukje vlees en wat boterhamvlees gekozen en daarmee was ik meteen een smak geld kwijt!

In diezelfde winkel zag ik opeens iets, waar ik evenzeer van schrok. Op het beeldscherm van een kassa-automaat verscheen een weersverwachting met de temperatuur die vandaag zou worden bereikt: 21 graden celsius!
‘O, nee!’, dacht ik ‘niet weer die warmte! Daar had ik me niet op ingesteld!’
Buiten voelde het tamelijk fris aan. Ik kon me niet voorstellen dat het vandaag zo’n vaart zou lopen. Hoe dan ook, ik voelde een grote ongerustheid, zelfs paniek. Zou het werkelijk niet meer koeler worden? Krijgen we geen herfsttemperaturen meer? Alleen maar zomerweer?

Met lood in mijn schoenen ging ik verder op mijn stalen ros naar de reformwinkel. Zal ik het met de overige centen nog wel redden? Ik had immers al zoveel uitgegeven! In de reformwinkel kocht ik twee kleine courgettes. Tot mijn grote verbijstering en afschuw bleken ook deze waanzinnig duur te zijn. Ik kon de courgettes nog maar net kopen, maar daarna was ik blut.

Ik vroeg me af: zou alles opeens zoveel duurder zijn geworden? En waarom?
Alle vragen bleven door mijn hoofd spelen.

De rest van deze dag sukkelde ik verder. Nu eens tekenen, dan weer even naar mijn ouders. Het was een hap-snap-ritme. De voorspelling op het kassascherm in de slagerswinkel bleek achteraf te kloppen. De warmte bleef inderdaad in de namiddag en vroege avond nog enige tijd hangen.

Hoe nu verder?

Als troost na al het negatieve wil ik nog een fotootje laten zien dat ik gisteren gemaakt heb op mijn wandeling door het Beekhuizense Bos. Een echte herfstafbeelding.

Dag!

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.