vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

27 augustus om 16:30

Een maagdelijk sneeuwtapijtje

Woensdag 10 februari 2016

Beste Monique,

Toen ik ’s ochtends de gordijnen opendeed stond ik voor een verrassing. Het had afgelopen nacht gesneeuwd. Het was niet veel, maar voldoende voor even een andere blik naar buiten.

De daken, boomtakken en natuurlijk het gras waren wit. Ja, ook het gras, dat ik eergisteren nog gemaaid had. Ongelooflijk maar waar. De winter is tot nu toe zo zacht verlopen dat alles ruim een maand eerder uitkwam dan gebruikelijk. Soortgelijke situatie herinnerde ik me van de warme winters van 1975 en 1989 toen de natuur zich eveneens voorjaarsachtig gedroeg. En vanochtend was hetzelfde gazon bedekt met een maagdelijk sneeuwtapijtje.

Extra vroeg
Na het ontbijt was ik gaan wandelen. Ik ging er wat eerder op uit dan gewoonlijk. Ditmaal vertrok ik om circa 9.05 uur. Ik verwachtte dat de sneeuw niet lang zou blijven liggen. Buiten wees de thermometer 0 graden C. aan, maar dat kon straks wel eens anders zijn.

In het bos en langs de heide lag aardig wat sneeuw voor de begrippen van deze winter. Natuurlijk heb ik wel eens door véél mooiere en dikkere sneeuw gewandeld, waarbij ik onafgebroken foto’s maakte. Neem nou de winter van 2010.

Al leek de sneeuw deze ochtend op het punt te staan weg te dooien, ik vond het landschap nog net fraai genoeg om er enkele kiekjes van te nemen. Om u een idee te geven dat deze winter toch nog een heel klein beetje sfeer heeft kunnen bieden.

Meer
En deze wandeling zorgde voor meer. Links van mij zag ik een kudde van vijf à zes wilde zwijnen voorbijtrekken. Wat een machtig gezicht!

Helaas lukte het me niet er foto’s van te nemen. De dieren waren net te ver weg en sloegen eerder op de vlucht dan ik had gedacht.
Toch verliep het lopen zelf niet altijd even zonder problemen.

De paden waren door en doornat van de vele neerslag, die afgelopen etmaal was gevallen. Ik zakte met mijn schoenen in de modder weg. Het was één grote soppende massa!

Het was overigens niet onverstandig dat ik vroeg mijn wandeling maakte. Gedurende mijn route terug naar huis merkte ik dat de temperatuur alweer wat begon op te lopen en allengs trok het sneeuwdakje zich terug.

Thuisgekomen zag ik dat ook de sneeuw op ons grasveld bijna verdwenen was. Het motregende en alles werd weer zoals het ervoor was. Toch bleef ik enigszins een gevoel van voldoening aan deze ochtend over houden.

Hels lawaai
Terwijl ik thuis heerlijk hoopte uit te rusten onder het genot van een verrukkelijk vers gezet bakje koffie, brak er buiten een hels lawaai los. Wat een gedreun en gebonk! Hevig gekraak en gekletter deden er een flinke schep bovenop.

De ruiten trilden in hun sponning.
Wat was er allemaal gaande?

Heel eenvoudig.

Niet ver van ons huis wordt een woning gesloopt. Een huis dat eigenlijk al jaren te koop stond, maar dat voor velen te duur uitpakte en te weinig aantrekkelijk oogde voor de prijs, die men ervoor vroeg. Het was een vrij smal huis dat naar achteren ver doorliep en een grote tuin had. Het was gebouwd in een stijlperiode, waarin robuuste en duurzame bouwconstructies en goede isolatie niet erg hoog stonden aangeschreven. Low-budget en kwantiteit kregen toen voorrang.

‘Sloopwerkzaamheden duren nooit lang’
Voor de plek waar men het huis afbrak, werden met regelmaat van de klok zware, metalen afvalcontainers aangevoerd en weer weggesleept. Het opladen en opnieuw neerzetten ervan bracht een enorm kabaal teweeg. Ook het erin gooien van zwaar materieel bouwafval geschiedde niet bepaald stilletjes. Het afbreken van het huis zelf was evenzeer een rumoerig gebeuren. Het is te begrijpen dat ik me niet meer op het tekenen kon concentreren.

Eén geruststellend feit is: sloopwerkzaamheden duren nooit lang. Hooguit een paar dagen en dan keert de rust in de buurt weer terug.

Verhaal
Aan dit huis zit een verhaal vast. Ik herinner me dat we twee jaar geleden – in het voorjaar van 2014 – in onze buurt naar een huis uitkeken waar ik later graag in zou willen wonen. We zagen toen deze woning, die zich op een mooie plek bevond. In een opvallend rustig laantje. Wat leek het me geweldig als ik daar kon gaan zitten!

Later informeerden we bij een makelaar naar de faciliteiten die de woning bood. Die leken ons niet slecht. Praktisch nadeel was dat er geen schaduwgevende bomen om het huis stonden en het er ’s zomers heel warm kon worden. De zon had daar volkomen vrij spel. En, aan de noordkant bevonden zich slechts de garage, de entree en de keuken. Geen ruimte om bijvoorbeeld zonder storend sterk zonlicht prettig te kunnen tekenen.

In datzelfde jaar gaf ik iets voorrang dat ik veel belangrijker vond dan mijn binnentemperatuur- en sterk-buitenlicht-probleem. Namelijk: wonen in een stille en beschermde omgeving. Als mij later die mogelijkheid niet zou kunnen worden geboden, dan zou wat mij betreft een draaglijk leven ophouden.

Van de makelaar kregen we een mededeling die ons niet bepaald blij stemden: het huis was te duur.

Ik voelde me verpletterd. Maandenlang ging ik gebukt onder sombere gevoelens over mijn toekomst tot er in september van dat jaar het licht doorbrak. Er stond een ander huis te koop dat ergonomisch en ruimtelijk vééél beter geoutilleerd was en waar aanzienlijk prettiger in kon worden geleefd. En dat betreffende huis werd mijn toekomst en is dat nog steeds!

Gaan kijken
Ik ben gaan kijken naar de sloopwerkzaamheden. Ik constateerde dat de sloophamer moeiteloos door de muren van het huis heen rausde. Die leken wel van bladerdeeg te zijn! Zachtboard wanden aan de binnenkant en eensteensmuren aan de buitenkant. Wat er nog van overeind stond, oogde oud, vies en volkomen uitgewoond. Het huis was niks!
En datzelfde huis maakte mij twee jaar geleden zo verdrietig, omdat het niet kon worden gekocht.

Waarschijnlijk zal er op die plek een nieuwe woning verrijzen. Zo gaat dat meestal in deze buurt wanneer een oud pand is weggehaald.

Hartelijke groeten,
Kees
Prikkels
Mensen met autisme nemen de wereld anders waar dan ‘normale’ mensen doen. Prikkels en veranderingen komen harder binnen. Zo kan het dat Kees zich ontzettend kan ergeren en druk kan maken over het weer dat niet past bij de tijd van het jaar. Of door een woning waar hij van droomt en niet kan krijgen. Waar een ‘normaal’ iemand zich aanpast en zich erover heen zet, kan een persoon met autisme nog erg lang malen en piekeren over hetgeen dat anders is dan gewoonlijk. Ze kunnen zelfs depressieve klachten krijgen. Herkenbaar? Verschillende instanties laten zien hoe dat werkt door autisten zelf er iets over te laten vertellen, zoals PASNederland , Autisme Digitaal en Vanuit Autisme bekeken. Daarbij strijdt Vanuit Autisme Bekeken ook voor het normaliseren en includeren van mensen met autisme in de samenleving.

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.