vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

15 juli om 15:41

Een onbestemd gevoel

Schreeuwende kinderen, hamergeluiden en motorscharen zorgen voor onrust in Velp

Beste Monique,

In tegenstelling tot de voorspoedige vorige week, is het verloop van het dagelijkse leven nu niet zo geweldig. Ik kamp met een onbestemd gevoel. Ik merk dat ik vaak moe ben en ook bij mijn ouders tref ik momenteel niet direct gezelligheid aan. Af en toe zijn er zelfs wat spanningen. Het gaat dan vaak om kleine dingen. Daar komt bij kijken dat er sinds gisteren meer onrust in de buurt is.

De achterburen hadden twee jonge kinderen op bezoek. Eén ervan, een klein meisje, gilde alsmaar met hoge doordringende uithalen. Ik ergerde me, want het geluid kwam hard en naar over. Daarbij kon ik niet thuisbrengen wat er met dat meisje loos was. Tegelijkertijd werd er bij een andere achterbuur een huis verbouwd, waarbij muren moesten worden weggebroken. Dat leverde enorme klappen op, die in de hele buurt hoorbaar waren.
BENG! BENG! BENG! BENG! ging het. Ik ging ter plekke kijken om te zien wat voor werkzaamheden er gaande waren. Zo zou ik dan een beetje een idee krijgen, van waar ik aan toe was.

Bij mijn achterbuur aangekomen, zag ik een oudere man met een reusachtige hamer tegen een muur beuken. Het kostte hem fikse inspanning om die weg te breken. De hele dag ging het geram door. Ik vond het vreselijk. Hierdoor kon ik niet meer van mijn rust genieten. Rust, die ik na twee weken onophoudelijk tekenen zo nodig had.

Aanvankelijk liep ik met het plan rond een paar dierbare kennissen een brief te schrijven, maar dat kon ik met dat lawaai wel vergeten. Op dezelfde dag en ook vandaag, waren aan de overkant van de straat tuinmannen met een motor-trimschaar bezig. Ze waren hiermee heggen aan het bijwerken. Daar het geraas van de machine tot in mijn chalet doordrong, moest ik tijdelijk mijn toevlucht bij mijn ouders zien te vinden.

Het weer werkte evenmin mee. Er heerste smog in Velp, veroorzaakt door uitlaatgassen van brommers, motoren en motormachines. Hierdoor voelde de atmosfeer zeer klef aan. Overal rook ik de uitlaatgassen. Een klein zonnestraaltje en de drukkende warmte gecombineerd met de luchtvervuiling werd te veel. Ik kreeg ontzettende last van nies-aanvallen, een loopneus en een nare kriebel in de keel. Meer mensen schenen er last van te hebben. Zo ook mijn ouders. Alom hoorde ik iedereen niezen, snotteren en snuiten en zag ik menigeen in de ogen wrijven. Hoewel er dinsdag op andere plekken veel neerslag viel, waardoor er afkoeling kwam, trok de meeste regen langs Velp heen en bleven we in de benauwde atmosfeer zitten. Pas vandaag friste het enigszins op, dankzij de regen. Eindelijk rook ik geen vieze uitlaten meer. De regen was letterlijk een welkomstgeschenk uit de hemel!

Mijn ouders hadden gisteren en vandaag veel werk om handen. Besognes dus. Het viel mijn moeder op dat het huiskamerkleed vol vlekken zat. Dat stemde haar niet bepaald blij. Ze besloot het kleed een grondige beurt te geven. Het betekende voor mijn inmiddels 83-jarige moeder een pittige klus om al die vuiligheid weg te poetsen. Het kleed is nu schoon. Gevolg is wel dat we een tijdlang de huiskamer slechts zonder schoeisel mogen betreden. Hoe klein ook, iedere schoenzool brengt van elders enige resten grondvuil met zich mee en dat wordt op dat kleed onmiddellijk zichtbaar. Na afloop was mijn moeder afgemat maar voldaan.

Vandaag, gedurende onzekere en dode uren, heb ik getracht mezelf nog een beetje bezig te houden. Echter, sinds de laatste tekening voltooid is, lijk ik even in een soort gat te zijn gevallen. Wat moet ik doen? Wat zou ik kunnen doen? Af en toe verricht ik kleine werkjes, maar om echt aan een volgend project te beginnen, daarvoor schiet mij nu nog net iets teveel energie tekort. Toen ik merkte dat de ledigheid de overhand kreeg, besloot ik potlood, papier en linialen weer ter hand te nemen voor een nieuwe tekening. Ik heb nog één huis op papier uit te werken.

Ik mag me echter niet te veel inspannen, daar tekenen een grote belasting voor de ogen vormt. Het onbestemde gevoel is hiermee nog niet helemaal weg. Er lijkt nog iets te zijn dat mij enige sores brengt……

Groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.