vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

26 mei om 11:43

Een onvergetelijke avond

Vrijdag 29 maart

Beste Monique,

Wat een onvergetelijke en prachtige avond! De avond van mijn verschijnen in ‘De Wereld Draait Door’.

Wat een geweldig hoogtepunt daar in het omroepgebouw in Amsterdam-west!
Dit heb ik slechts zelden meegemaakt. Uniek!

Hoe is alles in zijn werking gegaan?

Mijn moeder en ik werden in Velp opgehaald door een taxi, service van de omroep in Amsterdam-west. Eigenlijk begon de voorpret al in de taxi en die duurde de gehele tocht naar de stad voort.

Een bijzonder hartelijke chauffeur zat achter het stuur. Af en toe maakten we een praatje, maar hij moest ook in gesprek blijven met andere taxichauffeurs. Via een kleine headset onderhield hij verbinding met zijn collega’s. Mijn moeder en ik echter, merkten dat de rijder over een grote dosis humor beschikte waar je ‘u’ tegen kon zeggen. Ik begon zachtjes achterin te gniffelen. Ik dreigde zelfs in de slappe lach te geraken maar ik hield me nog net in.

Het prachtige Amsterdamse accent en de speelsheid van zijn wijze van communiceren vond ik kostelijk!
Hoe rustig en laconiek deze chauffeur zijn werk ook verrichtte, we konden er wel uit opmaken dat taxichauffeurs een zeer druk leven hebben. Daarbij zijn zij afhankelijk van een rooster dat is opgesteld door een service-bedrijf, zoals de omroep.

Ik had alle respect voor zijn perfecte rijstijl. Dat je de juiste aankomsttijd bij het omroepgebouw zó goed kunt plannen en dan ook precies op tijd arriveert en dat ondanks de drukke vroege avondspits!

Als hoogwaardigheidsbekleders ontvangen
Na bijna anderhalf uur rijtijd zaten we dan ook keurig op schema toen we Amsterdam-west binnen reden. We zagen het omroepgebouw staan op een terrein van een voormalige gasfabriek uit 1895. Het maakte deel uit van een uitgebreid complex buiten gebruik zijnde fabriekshallen, omgebouwd tot studio’s en wachtruimtes. In één van die gebouwen bevond zich ook de studio voor live-uitzendingen van ‘De Wereld Draait Door’.

Toen de taxi eenmaal voorreed bij de ingang van het omroepgebouw, werden we als hoogwaardigheidsbekleders ontvangen. Een camera- en geluidsman stonden klaar. We liepen binnen. Als eerste namen we de trap naar het restaurant van het omroepgebouw: het mediacafé. Er waren twee afdelingen in het mediacafé: één voor toeschouwers en bezoekers en één voor de gasten in de studio, de zogenaamde VIP-ruimte. Daar mochten we onze maaltijd nemen.

In de lounge aangekomen vond een zeer hartelijke ontmoeting plaats met de mensen die mij zouden volgen in ‘De Wereld Draait Door’. Jij, mijn vriendin Monique, mijn broer Jasper, Ghislaine en de drijvende kracht achter het programma voor het opvangen en begeleiden van aanstaande gasten: Mapke de Boer zorgden voor een warm onthaal. Algauw raakte ik met iedereen in gesprek. Het duurde niet lang of ik slaagde erin me fantastisch te amuseren.

VIP
Goed, het was een vrij rumoerige omgeving, want er zaten nog veel meer mensen in de VIP-afdeling. Er heerste weliswaar een heuse bedrijvigheid, toch vond ik het niet erg. Ik liet alles maar over me heen komen.

We konden eten gaan bestellen. Ik koos voor een heerlijke salade en een kipstoofschotel met verse en krokante frietjes erbij die naar mijn proeven in échte roomboter waren gebakken. Normaliter ben ik niet zo’n frietfanaat, maar deze gingen er grif in!
Ook de salade en de hoofdmaaltijd vond ik verrukkelijk klaargemaakt. Direct na het eten voelde ik me al gauw weer heel fit. Ik zag het helemaal zitten om straks in de studio te mogen verschijnen.

En daar zag ik een bekend gezicht in de VIP-room binnenkomen. Twee bekende gezichten zelfs.
Niemand minder dan presentator en interviewer Matthijs van Nieuwkerk en all-round verslaggever en gesprekspartner in ‘De Wereld Draait Door’, Humberto Tan.

Het betekende een uitzonderlijk moment. De kennismaking met Matthijs verliep joviaal en vol blijdschap. Matthijs straalde. En toen volgde Humberto, die zo aardig, amicaal en sympathiek overkwam alsof hij al jarenlang een trouwe maat was. Hij was een en al bewondering en belangstelling mij te ontmoeten. En ook ik vond het een hele eer om Humberto in levende lijve te mogen zien, want hij is toch ook een zeer bekende Nederlander? Voor zover ik mag constateren ontbreekt hij in slechts weinig programma’s.
Ik ken Humberto vooral als sportverslaggever op televisie, maar ik heb hem in nog veel meer verschillende programma’s gezien.

Terug naar de studio
Het duurde niet lang of beide heren moesten terug naar de studio, want ‘De Wereld Draait Door’ stond op het punt te beginnen. Wij echter moesten nog heel, heel lang wachten. Wel bijna een uur.
Helaas kwamen we in het programma niet als eerste aan de beurt. En zo stond ik met Jasper, Ghislaine, Mapke en jij, Monique te praten. We konden reeds het een en ander doornemen wat er straks ging gebeuren.

En dan opeens, een oorverdovend lawaai in het gebouw! Een hels gebulder en gedreun deed onze oren op een zware proef stellen. Moderne muziek werd live gespeeld. Versterkers op vol volume.
De gigantische trillingen van de moderne drumstellen voelden we zelfs tot in het binnenste van ons lijf mee sidderen!

Wat is dit voor een krankzinnig manifest? Waarom moeten we hierdoor overvallen worden? Waarom moet het zo hard? En zulke agressieve muziek?

Ik wilde zo spoedig mogelijk naar een ruimte waar het nog relatief rustig was. Mapke hielp me.
Zij dirigeerde mij naar de andere kant van het gebouw. We wachtten beiden in een fauteuil op een stille bovenetage van de bar van het mediacafé. Inderdaad, daar was het gedreun van de muziek veel minder. Toen het ophield, liepen we trap op, trap af, terug naar de VIP-room.

Ben ik dat?
Langzaam naderde het moment dat ik aan de beurt kwam voor het interview met Matthijs en Humberto. Het leek me verstandig even te wachten voordat de aankondigingstune van ‘De Wereld Draait Door’ afgelopen was, tot de fragmenten uit ‘Het Beste Voor Kees’ waren vertoond, want ik wil mezelf liever niet zien en ook niet horen spreken. Anders zou ik overrompeld worden door schrik, verwarring en schaamte. Dan denk ik: Ben ík dat?

Ik heb wel eens in een vluchtig moment tijdens een uitzending waarin ik te gast was, wat opgevangen uit een zin die ik op televisie zei. Toen ik mijn eigen stem en manier van praten hoorde, herkende ik onmiddellijk mijn autistische handicap. Ik kwam mezelf tegen!
Nu, vlak voor mijn verschijnen in de studio nam ik wijselijk mijn intrek in een magazijn. Even wachten tot de tune en de filmfragmenten voorbij waren.

Twee grote deuren openden zich. Ik kon de televisiestudio gaan betreden. Een warm applaus volgde.
Ik nam plaats aan de grote tafel. Links naast mij zat jij Monique, en tegenover ons Matthijs en Humberto.
Als wanddecor van de studio zag ik op grote schermen een tekening van mij (De Leidsegracht in Amsterdam) en mijn naam staan.

Soezig
De eerste vraag die mij werd gesteld, ging dan ook over het feit dat ik mezelf liever niet zie of hoor praten. Volgende vragen betroffen mijn vak als tekenaar en wat mijn huidige woning voor me betekent.
Monique kreeg één vraag over haar project om geld in te zamelen voor een nieuwe televisiedocumentaire over mij die het vervolg zou worden van ‘Het Beste Voor Kees’.

En toen was het interview opeens weer voorbij. Duurde het maar zo kort? Ik was versteld.
Vlug werden we weer de studio uit geleid. Want kort daarop zou weer een explosie van modern muzikaal geweld volgen. En inderdaad, het pandemonium barstte opnieuw in volle hevigheid los.

Na afloop van het hectische verloop van studio-in-studio-uit merkte ik dat ik wat soezig was geworden. Draaierig, verward, vertwijfeld en ik ging dan ook niet echt met een vreugdegevoel de zaal uit.
Om te schuilen voor het lawaai van de muziek, wachtte ik met een paar anderen in een aparte stille ruimte.

De muziek was weer voorbij. We konden terug naar de plek waar we voor de uitzending al die tijd hadden gewacht, de VIP-ruimte. Ik nam een glaasje water.

Even later kwamen Matthijs, Humberto, Jasper, Ghislaine, jij Monique alsmede Mapke de VIP-room binnen en liepen vol vreugde naar me toe. “Kees! Je was geweldig! Je deed het fantastisch, man!”
“O ja? Is dat zo?” reageerde ik, nog steeds verward.

Geweldige toevloed van hartelijkheid, meeleven, en….liefde!
Ik moest bijkomen. Ik dronk veel water alvorens me weer bij de mensen te voegen.
Wat een geweldige toevloed van hartelijkheid, meeleven, en….liefde! Dit had ik nooit eerder meegemaakt! Iedereen leek vol bewondering te zijn over mijn uitleg gedurende de uitzending.

Zelf kampte ik met een moeizaam ‘achteraf-gevoel’. Sommige dingen had ik eigenlijk beter moeten verwoorden en op andere punten had ik wat handiger in zinsformulering kunnen zijn….

Maar er was nog iets. Iets dat ik veel meer miste. En toen schoot het me te binnen. De tekeningen die ik in opdracht had gemaakt! Het bleek dat er te weinig werken werden getoond. Ik geloof drie of vier stuks en dat was het!
En dan ben ik met een loodzware tas vol mappen aangekomen met de beste werken die ik in de afgelopen jaren tot stand had gebracht. Ook ontbrak het aan het boek dat ik had geschreven ‘Op reis door het leven van Kees’. Ik kreeg dezelfde dag nog via de telefoon te horen dat ik dat boek mee moest nemen en het lag er gewoon niet!

Helaas bleek de zendtijd om meer werken van mij te kunnen tonen en te bespreken te kort.

Jammer. Ik had graag veel meer werken willen laten zien!

Alle lof ook belangrijk!
Gelukkig was alle lof die ik van iedereen in de VIP-room ontving net zo belangrijk. Ik kwam weer bij en het lukte me snel in het gesprek te komen bij de mensen om me heen. We praatten een hoop bij en uiteindelijk werd het tijd om afscheid te nemen van de fijne mensen die het zoveel mogelijk naar mijn zin wilden maken en voor zoveel gezelligheid gezorgd!

Graag wil ik allen hiervoor zeer hartelijk danken. Alle complimenten!

Intussen werd het boek ‘Op reis door het leven van Kees’ uit de redactiekamer gehaald en aan ons teruggegeven.

Buiten stond de taxi te wachten. Mijn moeder en ik stapten in en dezelfde chauffeur bracht ons naar huis. Een uur later waren we thuis. Doodmoe, maar blij.

De voldoening was groot. De gezelligheid en jolijt van deze avond bleven me lang bij. Afgezien van de luide muziek en de te korte zendtijd van het interview, konden we spreken van een geslaagde avond.

Hartelijke groeten,

Kees

(Kijk voor een kijkje achter de schermen met Kees op Facebook Doclines:https://www.facebook.com/Doclines-139129413599118/)


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken