vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

27 augustus om 12:13

Een stap terug

Dinsdag 14 juni 2016

Beste Monique,

Helaas zit het mijn ouders niet mee. Mijn moeder is gisteravond plotseling ziek geworden: misselijkheid en een slap gevoel. Vandaag lag ze met flinke koorts in bed. Nu slaapt zij.

Ik had vandaag al een onplezierig vermoeden, want het was in huis akelig stil. Mijn vader en ik waren ons er totaal niet van bewust dat zij zich zo beroerd voelde. We gingen allebei min of meer onze eigen gang. Ik had vandaag een druk programma met veel boodschappen en een afspraak bij de tandarts.

Griep
We weten niet precies de oorzaak, maar ons vermoeden gaat uit naar griep. Maar deze is nu toch allang niet meer aanwezig in ons land? En griep begint meestal met keelpijn en een zwaar hoofd en daar was bij mijn moeder geen sprake van. Ikzelf sluit niet uit dat ze waarschijnlijk iets verkeerd heeft gegeten. Ik weet alleen niet wat.

Toen ik haar vanmiddag op de slaapkamer in bed aantrof, schrok ik. Ik vond dat ze er moe en getekend uitzag. Ik maak mij zorgen. Ze leek ineens een stuk ouder. Ik ben bang dat zij een veertje zal moeten laten gaan. Want als je je op forse leeftijd (boven de tachtig jaar) ineens niet lekker voelt, kan dat het begin zijn van ernstige fysieke achteruitgang. Dat overkwam een aantal leeftijdgenoten van mijn ouders. Zeker de laatste jaren. Allemaal begon het met een onwel gevoel en een jaar, soms slechts een halfjaar later, vonden ze hun eeuwige rust.

Ouders worden ouder
Ik zou het afschuwelijk vinden als mijn moeder dat te wachten staat. Nog immer kan ik haar niet missen. Ook de conditie van mijn vader baart de laatste tijd zorgen. Fysiek verloopt het al stroever. Mijn vader heeft af en toe last van een pijnlijk been doordat hij een paar maanden geleden ergens heel lang heeft moeten staan, waardoor hij door zijn rug ging. Nu begint hij geleidelijk op te knappen en legt geregeld een bezoek bij de fysiotherapeut af.

Geestelijk wil het hem af en toe ook niet voor de wind gaan. Vergeetachtigheid en verwardheid spelen hem parten. Mijn moeder en ik maken hem erop attent en als mijn vader erachter komt dat hij inderdaad één of meerdere dingen heeft vergeten, dan kan hij er helemaal door van streek raken. Huis-, tuin-en keukenwerkjes gaan hem zwaar af. Soms weet mijn vader niet meer of iets in een gewoon keukenkastje terug moet of ergens anders. Ineens bergt hij bijvoorbeeld de servetten in de ijskast op of zoekt hij de borden en trekt vervolgens een deur open van een geheel andere kast.
‘Hij doet het toch maar’
Soms denk ik dat hij net iets teveel dingen tegelijk wil doen en alles ook altijd heel snel.
Op andere momenten rust mijn vader veel. Moe en dromerig ligt hij in zijn fauteuil te soezen.
Gelukkig is het niet iedere dag zo. Mijn vader is meestal heel energiek en welwillend en kan nog veel. Goed, autorijden en golfen gaan wat moeilijker, maar hij doet het toch maar.

En aanstaande vrijdag vertrekken hij en ik met zijn auto naar Amsterdam. Naar het oude hart! Ik zou graag eens wat van de grachtengordel willen zien! En ook mijn vader geniet als hij weer op een plek met veel moois is.

Een historische tekenopdracht
In het centrum, aan de Keizersgracht, staat een huis waarvan de bewoner een tekening wil. Een opdracht dus. Ook aan de Leidsegracht is een historisch en monumentaal grachtenpand, waarvan een goede klant van mij een tekening wil ontvangen. Er valt nog zoveel meer te zien aan de Keizersgracht. De huizen waar in de 18e eeuw mijn voorouders hebben gewoond, bestaan nog steeds. Ik ben zo benieuwd hoe deze eruit zien!

We hopen dat het ons lukt niet ver van het centrum een goede plek te vinden om de wagen te parkeren, want dat schijnt in Amsterdam allesbehalve een sinecure te zijn.

En ik duim ervoor dat mijn vader zich goed kan concentreren en andere bestuurders niet ongeduldig reageren, want parkeren is voor hem nog altijd het moeilijkste onderdeel van het autorijden. Zeker als je rug en been nog pijnlijk aanvoelen.

Hoe dan ook, ik verheug me op deze dag. En op de opdrachten, want het tekenen van Amsterdamse grachthuizen vind ik één van de leukste onderwerpen!

Dag Monique!
Kees

Kees en zijn ouders
Kees zijn ouders worden steeds ouders. En dat gaat steeds vaker gepaard met zieke dagen of irritaties. Maar dus ook met zorgen over het feit dat ze er straks niet meer zijn. Gelukkig is er steeds meer begeleiding voor ouders en kinderen (hoe oud ook) met een beperking. Zo hebben ze bij Netwerk Rondom  bijvoorbeeld een zorgtestament. Waarin ouders kunnen aangeven hoe hun zoon of dochter werkt en zo de zorg, nadat ze er niet meer zijn, kunnen spreiden over het netwerk rondom.

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.