vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

27 augustus om 13:59

(08-’20) Een vechtscheiding is een schaakspel

Karin vertelt wat de afwezigheid van hun vader met haar kinderen doet

Lief leven,

Vaders… Wat mankeert jullie om zo voorbij te gaan aan de gevoelens van jullie eigen kind?
En in het hele verhaal voelen ze zich aangevallen als het kind zegt: “Ik laat me door jou niet zo behandelen, dus laat me maar met rust want je kwetst me.”

En dan krijgt ineens de andere ouder de schuld hiervan, want ‘die zou het kind wel tegen de vader hebben opgezet’.

 

Ik weet dat dit soort situaties heel vaak voorkomen en dat ouders elkaar verschrikkelijk zwart kunnen maken met de kinderen als willoze pionnen in hun vechtscheiding-schaakspel. Voor de duidelijkheid: ik heb het hier over vaders die eigenlijk alleen via de zaadlozing hebben bijgedragen aan het ontstaan van een nieuw leven. Het leven van hun eigen kind! Een kind dat ze rustig 16 jaar vergeten en van wie ze verwachten dat het van blijdschap gaat huppelen als ze na al die jaren opeens hun gezicht weer laten zien.

Onvoorwaardelijk
Wake up! Je kan dan wel ‘de vader’ zijn, maar voor een kind is er niets erger dan meemaken dat een vader niet onvoorwaardelijk van je houdt en er nooit voor je is. Want, tja, als je ouders niet onvoorwaardelijk van je houden, bij wie moet je dan het vertrouwen vandaan halen om jezelf waardevol genoeg te vinden om van gehouden te worden? En van wie moet je dan leren hoe je zelf als volwassene moet functioneren?

Nikki verwoordde het laatst heel mooi: “Een alcoholistische man krijgt tweelingzonen. De ene zoon herhaalt het voorbeeld van zijn vader – wordt ook een alcoholist – en vindt dat volkomen normaal, want hij heeft immers nooit anders gezien of geleerd. Zo is het immers altijd geweest. De andere zoon besluit precies het tegenovergestelde van zijn vader te doen, omdat hij weet hoe naar hij het zelf vond om in een situatie met een alcoholische vader op te groeien. Hij wil zichzelf en zijn toekomstige kinderen een ander voorbeeld geven.”

De conclusie van dit verhaal is dus dat een zaadje planten bij de moeder je nog geen vader maakt. Vader zijn is een verdienste, waar je keihard voor werken moet. Je krijg het niet zomaar, die titel!

Gat
Ik zat onlangs een artikel te lezen over het ‘gat’ wat in je leven ontstaat als een van beide ouders in je leven ontbreekt. Het is natuurlijk hartstikke logisch dat de ontwikkeling van een kind beschadigd raakt als een van de ouders niet bij de opvoeding betrokken is. In ons geval gaat het hier om een vader die afwezig en emotioneel niet beschikbaar is.


Vroeger dacht ik dat je als alleenstaande ouder ook de vaderrol kan vervullen, maar het leven heeft me laten zien dat een moeder nooit de rol van vader kan innemen en vice versa. Je leert nu eenmaal heel andere dingen van je vader dan van je moeder. De bedoeling is dat beide rollen in evenwicht zijn, want dan kan een kind uitgroeien tot een goed ontwikkelde, stabiele volwassene.

Als de vader- en moeder rollen niet in evenwicht zijn, dan zorgt dat vaak voor issues op latere leeftijd van het kind. Meestal uit zich dat in een gevoel van gebrek aan aandacht, althans zo gedraagt het kind zich, alsof het altijd een tekort aan aandacht heeft, oftewel het ‘gat’ waar ik het net over had. 

Geen oplossing
Je kunt als moeder van alles doen om daar een oplossing voor te vinden, maar ik ben erachter gekomen dat die er helaas niet is. Geen enkel kind is in staat om te begrijpen  waarom een ouder afwezig is. Kinderen trekken het zich aan en betrekken het op zichzelf, alsof het ontbreken van die ouder aan hen te wijten is. Of erger; door hen veroorzaakt.

Als moeder moet je er  bovenop zitten om deze gedachtes en gevoelens van je kind tijdens de pubertijd in goede banen te leiden. En of dat dan lukt is nog maar de vraag.
Ik was altijd in de veronderstelling dat het voor een kind beter was om de de vader ‘een beetje’ te zien in plaats van helemaal nooit, maar inmiddels ben ik daar anders over gaan denken. Als je als kind nooit weet wanneer je vader langs komt, en of hij überhaupt langs komt, dan zit dat kind continu verstrikt in een gevecht tussen de angst dat hij niet komt opdagen en de hoop dat hij zich wel zal laten zien.

Ik kan persoonlijk niet bevatten hoe een vader zijn kind zo kan behandelen. Het lijkt me zo moeilijk en pijnlijk voor een kind om door je vader te worden genegeerd en alleen te mogen opdraven op het moment dat het de vader blieft.
Heb je als vader dan geen empathie of liefde voor je vlees en bloed?

Hoe kan het dat zo’n vader gewoon lekker doet wat hij wil en als het meneer niet schikt te wijzen naar de andere ouder, op wie het de schuld schuift van zijn eigen falen en tekortkomen?? Ik kan er gewoon niet met mijn pet bij.

❤ Karin

Wie vervult bij jou een voorbeeldfunctie?

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.