vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

18 mei om 17:51

Een vreugdevolle dag voor nieuwe tekenopdrachten

Donderdag 19 september, Velp

Beste Monique,

Gisteren, woensdag 18 september, ben ik eindelijk weer op stap geweest! Eindelijk was ik er weer op uit! Na de lange, saaie zomerperiode groeide de behoefte om iets te gaan zien, enorm.

Het vroege najaar beschouw ik als een jaargetijde dat zich uitmuntend voor uitstapjes leent. Heerlijk om in die periode de trein te nemen naar een bezienswaardige plek in ons land. En ditmaal betrof het een echt heel mooie stad: namelijk Utrecht.

Opdracht Utrecht
Enige tijd geleden kreeg ik van iemand die bekend is met Utrecht en daar ook haar werk heeft, een opdracht voor tekenen. Odette heet zij. Ik heb haar leren kennen toen ik afgelopen voorjaar op bezoek was bij een klant in Amsterdam. Odette was op die ochtend ook te gast. Ik maakte toen kennis met haar. In juni kwam zij de tekening halen die ik voor mijn klant in Amsterdam (een huizenrij aan de Herengracht) had gemaakt. En zo heb ik Odette nog beter leren kennen. Ze vertelde mij dat zij haar werk had in het Academiegebouw van de Universiteit van Utrecht.
Ook liet Odette me weten dat het bestuur van de universiteit belangstelling scheen te hebben voor mijn tekenwerk. Ik ging er meteen op in en zag het maken van een tekening van dit gebouw helemaal zitten.

Al kende ik de binnenstad van Utrecht nog niet zo heel goed, het bouwwerk was mij niet helemaal onbekend. Ik had het weleens op foto’s gezien en het betrof een prachtig geheel met in het midden een hoog oprijzende console met een torentje waar zich de ingang bevindt, met zowel aan de linker- als aan de rechterzijde een schuine vleugel.

Treinreis verliep feilloos
In de ochtend, omstreeks 10.00 uur stapte ik op de trein en verliet ik Velp. De reis naar Utrecht verliep feilloos en al om 10.50 uur kwam ik aan op het Centraal Station. In de stationshal, even voorbij de checkpoortjes, zag ik Odette staan. Het was een hartelijk weerzien.

We gingen direct op pad. We liepen door het winkelcentrum van Hoog-Catharijne. Ik heb Hoog-Catharijne nooit eerder gezien. Ik stond versteld van de enorme verscheidenheid aan prachtige winkels en de onmetelijke afstanden die je er kunt afleggen. Er is een groot netwerk aan hoge, overdekte gangen met aan weerszijden luxe verkoopzaken met dikwijls de mooiste producten. Een waar winkelparadijs. Je zou erin kunnen verdwalen….

Vanuit Hoog-Catharijne liepen Odette en ik door Vredenburg, de oude binnenstad tegemoet; Lange Elisabethstraat, Steenweg tot aan de Choorstraat alwaar we toegang vonden tot de Vismarkt.
We merkten dat we allebei aan koffie toe waren. Aan de Vismarkt scheen een bistrootje te zijn dat zich in lekkere koffie en appelbollen specialiseerde. Graaf Floris heette het. Daar namen we ieder een welverdiende bak troost met een appelbol erbij.

Na de koffiestop liepen we verder: Zoutmarkt, Servetstraat, Domplein. En daar ontvouwde zich het beloofde bouwwerk van de Universiteit van Utrecht. Wat een juweel!

Juweel
Opgetrokken in neo-renaissance stijl, maar volgens de legende zou het om een natuurgetrouwe replica gaan uit de 16e eeuw. Al in 1578 moest de bouw ervan worden gerealiseerd. De oorspronkelijke universiteit uit de 14e en 15e eeuw was te klein geworden om de steeds groeiende aantallen studenten nog aan te kunnen.
Men maakte bouwtekeningen van het nieuwe universiteitsgebouw in exact dezelfde bouwstijl met exact dezelfde vensters, ornamenten en middentoren als het huidige bouwwerk dat in 1892 in gebruik werd genomen.

Helaas maakten de Beeldenstorm en het begin van de Tachtigjarige Oorlog de bouwplannen ongedaan. Pas in de eeuwen na de Tachtigjarige Oorlog werd het universiteitscomplex beetje bij beetje uitgebreid en opgetrokken in verschillende bouwstijlen. Terwijl aan één kant een uitbreiding plaatsvond raakte het andere gedeelte in verval. In de 19e eeuw moest de universiteit een ratjetoe zijn geweest van provisorisch aangebouwde vertrekken en binnenplaatsen totdat in 1890 werd besloten er een geheel nieuw gebouw neer te zetten. In 1884 werden de bouwtekeningen uit de 16e eeuw gevonden hetgeen een zeer belangrijke vondst betekende voor de geschiedenis van de Utrechtse Universiteit en aanleiding vormde voor het huidige bouwwerk.

Toen Odette en ik over het Domplein liepen, wachtte ons enige tegenslag: het gebouw werd ongunstig belicht door de zon. Toen ik er een foto van wilde nemen kampte ik met tegenlicht. Verder vond ik het Domplein ontzettend druk. Brommers scheurden af en aan en ook fietsers maakten het de wandelaars moeilijk. Nergens kon ik veilig staan voor de opnames! Altijd reed of liep er wel iets of iemand voor de zoeker van mijn camera en daarmee werd het zicht op het Academiegebouw constant belemmerd.
Kortom, ik had geen enkele gelegenheid om een behoorlijke foto te nemen voor de aanstaande tekenopdracht!

Historisch bezienswaardige plekjes
Ook de Domtoren hebben we moeten missen. De toren stond geheel in de steigers wegens ingrijpende restauratiewerkzaamheden. Monument nummer één van de stad was veranderd in een onaantrekkelijke hoekige stellage-massa. Het scheen dat de werkzaamheden nog twee jaar zouden duren.

Om de teleurstelling te verwerken besloten we eerst wat andere historisch bezienswaardige plekjes te bekijken: de Kloosterhof van de Dom, de Florahof en natuurlijk wierpen we snel een blik in het nog bestaande deel van de Domkerk. Zelf vond ik het interieur van de kerk niet erg spannend. Ik heb wel mooiere kerken gezien!

Van de Dom uit liepen we naar een ander centrum in de oude binnenstad: het Janskerkhof.
Tot mijn blijde verrassing kwam Odette opeens aanzetten met een tweede opdracht voor tekenen. Deze was eveneens afkomstig van het bestuur van de Universiteit van Utrecht. Behalve het Academiegebouw aan het Domplein bleek men ook geïnteresseerd te zijn in het voormalige Wachtershuis waar nu de Utrechtse AISEC Summer School is gevestigd.

Via de Korte Jansstraat liepen we naar het Janskerkhof. Daar zagen we het Wachtershuis, gelegen aan een boomrijk park waar enkele sierlijke straatlantaarns stonden (foto 6). Het huis dateert uit de 17e eeuw en heeft boven de ingang een prachtig versierd wapen. Opvallend is dat het Wachtershuis aan de rechterkant tegen een wat ouder kerkgebouw leunt: de Janskerk. Het Wachtershuis is het meest bekend om het bronzen standbeeld van Anne Frank dat zich voor het gebouwtje bevindt.

Jans
Het viel me op dat de naam ‘Jans’ veel voorkomt in dit kwartier van Utrecht. Alles lijkt te zijn vernoemd naar deze persoon. Zo zagen we ook de Lange Jansstraat en een Jansdam. Wie Jans precies was, ik weet het niet.
Het moet vast een Utrechtse bekendheid zijn van heel lang geleden. Ik maakte foto’s van het Wachtershuis voor de tweede opdracht van de Utrechtse Universiteit.

We keerden terug richting Domplein en het Academiegebouw. Toen we daar weer waren, leek het voor het gebouw iets minder druk te zijn. Eindelijk was er meer ruimte om foto’s te nemen. Het lukte me om achter elkaar plaatjes te schieten van het Academiegebouw. Zo, die had ik dan.

Odette had enige dagen terug een afspraak gemaakt met iemand die ons voor een rondleiding door het Academiegebouw zou zorgen. Wat zouden we in het gebouw allemaal te zien krijgen?
Echter toen we de hal binnentraden, wachtte ons iets geheel anders. In de benedenvertrekken overdonderde ons een enorm lawaai van jonge stemmen. Tientallen, misschien wel honderden studenten uit zowel ons land als het buitenland, verzamelden zich in grote getale voor hoogstwaarschijnlijk een belangrijke lezing, college of zelfs een Masters.

Interieur viel tegen
Behalve het geschetter van de stemmen in de hoge holle ruimtes vond ik het interieur van het gebouw enigszins tegenvallen. Ik miste mooie schilderingen en stucwerk-versieringen. De ruimtes oogden strak en zakelijk en getuigden van resolute eenvoud. Houten lambriseringen vormden de enige onderbreking in het zo sobere interieur.
We besloten de rondleiding wegens drukte te annuleren. Dit zou voor mij niet op te brengen zijn.
Odette en ik verlieten het gebouw en het leek ons verstandig onze stadswandeling voort te zetten.

Al ervoer ik de Utrechtse binnenstad als vol en druk, het studentenwezen en de onder leiding wandelende stadsbezoekers zorgden in het algemeen voor een prettige ambiance.
Toen ik twee jaar geleden door de binnenstad van Groningen liep, kwam ik ook daar die levendige en gemoedelijke sfeer tegen, alhoewel ik Groningen wel wat minder druk vond.
Kennelijk hoort dit straatbeeld bij de universiteitssteden waar iedereen vol passie en interesse leeft.

Odette en ik liepen door de Korte Nieuwstraat naar de Nieuwe Gracht. Onderweg deden we de Pausdam aan, een achtsprong van hele oude straatjes met historische gebouwen. Ik vond het kostelijk om dit te bewonderen en fotograferen! Volgens de geschiedkronieken van Utrecht scheen hier heel vroeger een paus te hebben gewoond.
Nog veel interessanter werd het toen we aan de Nieuwe Gracht kwamen. Wat vond ik het daar idyllisch en mooi! Ik keek mijn ogen uit!

Grachten en mooie huizen
Het bijzondere van de Utrechtse Grachten zijn de vele opslagwerven en kelderruimtes vlak onder de kades. Dat kent Amsterdam niet. Ook hebben de grachten veel meer groen dan in Amsterdam met in het water schiereilandjes waarop schilderachtige treurwilgen en kastanjebomen staan.

Behalve van de gracht maakte ik talrijke foto’s van 17e-eeuwse huizen met sierlijke gevels en leuke doorkijkjes naar kleine binnenplaatsen. Eén momentopname maakte ik toen ik een bruidspaar voor de lens van mijn fototoestel kreeg met op de achtergrond de mooie huizen en het vele groen langs de gracht. Een schitterende gelegenheid voor een bijzonder shot! Dát moest ik maken! Een unieker ogenblik tijdens deze bijzondere stadswandeling kon ik me niet voorstellen!

Inmiddels kregen we zin in onze lunch. We besloten deze te nemen in één van de binnentuinen van het Museum Catharijne Convent. Het museum zelf sloegen we maar over, want ook daar werden grote groepen jonge scholieren geloodst voor een rondleiding. Ook hier geschal van hoge en doordringende stemmen.
In alle rust aten Odette en ik onze boterhammen en dronken wat in een schilderachtige kloostertuin met kruisgangen met een mooi aangelegd centraal plantsoen.

Na de lunch dachten we nog een kijkje te gaan nemen in de oude botanische tuin van de stad aan de Lange Nieuwstraat. Toen we in de buurt liepen van de ingang van die tuin hoorden we plotseling jonge kinderen gillen. Hoe dichter we bij de ingang kwamen, hoe meer er werd gegild. Op een gegeven moment deden de kinderen het zo luid dat we wijselijk rechtsomkeert maakten.
Ik vroeg me af: Wat waren dat voor kinderen? Wat deden die daar? Waarom maakten ze zoveel lawaai?

Terug naar station
Op mijn horloge las ik dat het langzamerhand tijd werd om maar eens terug te lopen naar het station. Ik zag het niet zitten om al te lang van huis te blijven. Ik merkte dat ik moe werd.
Via Vrouwjuttensteeg, Oude Gracht en Lijnmarkt kwamen we weer bij Steenweg en Buurkerk.
Langs Buurkerkhof wandelden we verder totdat we bij een oud zijstraatje (Donkerstraat) kwamen met een opvallend bouwwerk in laat-gotische bouwstijl. Het gebouw was langwerpig, had kantelen, vele spitsboogvensters waaraan rode luiken hingen. Ik wilde het wel eens van dichterbij zien!
Op een plaquette aan de muur las ik dat het om Huize Zoudenbalch ging dat in 1467 werd opgericht door Kanunnik Soudenbalch. Het verhaal zou te lang worden op Facebook als we deze kanunnik zouden gaan beschrijven. Maar oud was dit gebouw beslist!

Als laatste namen Odette en ik Voor-Clarenburg de route door de oude binnenstad van Utrecht. Voor-Clarenburg is te herkennen aan de vele eetterrassen en café’s waar vele mensen graag komen voor hun lunch of avondeten.

Na Clarenburg duurde het niet lang meer of we stonden weer voor de ingang van Hoog-Catharijne.
Daar scheidden onze wegen. Ik nam afscheid van Odette.

Door de overdekte passages van Hoog-Catharijne liep ik alleen verder naar het station. Ik kon de trein van 13.09 richting Arnhem nog net halen! De terugreis ging vlot en voor ik het wist was ik terug in Velp.
Thuisgekomen rustte ik flink uit. Ik vertelde mijn ouders over mijn bijzondere stadswandeling en de sfeer die ik in Utrecht had geproefd. Om deze geslaagde dag te vieren besloot ik de lekkerste thee te zetten met daarbij stroopkoeken om de honger na al het reizen te stillen.

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.