vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

20 augustus om 14:38

Er gaat niets boven Groningen

Kees neemt je mee naar de pracht en praal van Groningen.

Woensdag 29 maart

Beste Monique,

Daar ik gisteren net iets te moe was om nog een lang verslag uit te brengen ben ik pas er vandaag aan toe gekomen.

Groningen.

In navolging van mijn trips naar ’s Hertogenbosch en Loosdrecht was deze dag uitverkoren voor een bezoek aan de stad Groningen. Wederom voor een tekenopdracht. Ditmaal betrof het geen visite bij andere mensen, maar een bezichtiging van de stad zelf. In eerste instantie wilden we naar de plek c.q. kade toe waar ik thuis een foto van had ontvangen via een e-mail. Die foto was afkomstig van een klant. Hij wilde als herinnering aan zijn opleidingsjaren in Groningen graag een tekening hebben van het Hoge der A. Hoewel het uitprinten van deze fotobijlage een goed overzicht gaf in verhoudingen en de te berekenen afmetingen voor de tekening, leidde het resultaat niet direct tot een scherpe afbeelding.

Voor het verkrijgen van echte gedetailleerde opnames leek het me het beste om zelf naar Groningen te gaan.
Mijn kennis Ellen, die in mijn woonplaats woont en met wie ik dikwijls goede contacten heb, kent Groningen op haar duimpje. Zij is daar geboren en getogen. In Groningen liggen zogezegd haar ‘roots’. Ook in latere jaren – onder andere tijdens haar studieperiode – heeft Ellen daar gewoond. Zelfs nu reist Ellen geregeld naar deze stad om haar oudste, thans studerende dochter op te zoeken.

Aanvankelijk wist ik niet direct hoe ik naar Groningen moest reizen. Een OV-chipkaart liet nog enige tijd op zich wachten en mijn vader had de laatste tijd genoeg lange afstanden gereden.
Tot Ellen met het fantastische voorstel kwam daar samen naartoe te gaan.

We zouden met haar auto naar het Hoge Noorden trekken. Ons plan was om naast het fotograferen van het Hoge der A ten behoeve van mijn tekening, ook de rest van de oude binnenstad te bewonderen.

We wilden er een gezellig dagje van maken.
Gisterochtend reden we bijtijds weg uit Velp. Om 9.15 uur. Daar het een warme, zonnige dag zou worden, wilden we niet te laat vertrekken en de stad bekijken onder nog prettige weersomstandigheden.

De heenreis verliep opmerkelijk vlot. De snelwegen naar het noorden kenmerkten zich door een ongewoon gering aantal voertuigen waardoor we lekker konden opschieten. Het landschap toonde een flinke uitgestrektheid met zo hier en daar een boerderijtje. De bomen en landerijen lagen er nog kaal en droog bij.

Vóór 11.00 uur arriveerden we in de stad. We slaagden erin een plekje te vinden in een evenzeer lege parkeergarage.
Toen we ‘bovengronds’ waren liepen we via Westerhaven, Brugstraat, Zwanenstraat richting Grote Markt. Al wandelend zagen we in volle trots de Martinitoren oprijzen. Bij de Groningers beter bekend als “Olde Grieze”, het primaire baken van de provinciehoofdstad. De Martinitoren was een mooie sierlijke kerktoren die ik helaas moeilijk kon fotograferen. Ik kampte met tegenlicht als gevolg van de nog laagstaande zon. Dichterbij gekomen lukte het beter.

Trouwens, heel veel huizen en gebouwen in de binnenstad waren amper of soms zelfs helemaal niet op de lens te krijgen. Hun façade lag dikwijls gericht op het westen/noordwesten met als gevolg: de zon in de camera en een onderbelichte foto.

De Grote Markt trok veel bekijks. Talrijke bezoekers en studenten flaneerden in groepen over het plein en genoten van de boeiende diversiteit aan gebouwen in verschillende stijlen, van historisch tot hypermodern. De terrasjes voor de vele restaurants en cafés kenden grote bezetting. Iedereen profiteerde van het mooie weer, hetgeen de stemming in de stad ten goede kwam. Ook wij.

Tegenover de Martinitoren zagen we het stadhuis. Dit stoere bouwwerk dateert uit 1810 en is opgetrokken uit classicistische bouwcomponenten. Stoere zuilen, een timpaan en een bordes gaven het min of meer hetzelfde uiterlijk als het Mauritshuis in Den Haag. Maar vlak achter het stadhuis stond wel iets heel bijzonders. Een werkelijk schitterend Renaissancehuis met kleurrijke versieringen (1635) prijkte in vol ornaat aan het naburige Waagplein; ’t Goudkantoortje. Ik vond het huis een waar juweel. ’t Goudkantoortje fungeert nu als restaurant, waar veel studenten buiten op het terras hun kopje koffie komen drinken. Ik nam er foto’s van.

Ook Ellen en ik merkten dat we aan koffie toe waren. Daar ’t Goudkantoortje annex terras net te vol waren om rustig te kunnen zitten, deden we er verstandig aan elders ons felbegeerde ‘bakje troost’ te nemen.
Hiervoor moesten we de Grote Markt voorbij lopen tot halverwege de Martinikerk.
Ondanks de sobere vormgeving van het schip en de apsis vond ik de Martinikerk een godshuis dat puurheid uitstraalde met daarbij een zekere elegantie.

Aan de zuidkant van de Martinikerk kende Ellen een adres waar koffie van mooie kwaliteit werd geserveerd; Het Feithhuis. Want koffie, dat moesten we eerst drinken wilden we de stad echt goed in ogenschouw nemen.
We betraden een groot statig huis uit de 19e eeuw dat zowel van binnen als buiten rijk aan stucwerk-ornamenten was.
Het interieur deed beslist bezienswaardig aan. De grandeur uit vervlogen tijden was nog volop aanwezig. Ik keek mijn ogen uit. Wat leek het me sfeervol koffie te drinken in zo’n omgeving!

We vonden een tafeltje waar we prettig konden zitten. We werden uitstekend bediend en genoten van de verrukkelijke koffie.
Toen we alles op hadden, besloten we het interieur van de Martinikerk te gaan bezichtigen.

Het entree tot het interieur was uniek. We verschaften toegang door eerst een stijlvol en historisch cafeetje binnen te lopen, ondergebracht in een voormalig kostershuis uit de 17e eeuw: De Kosterij.

Het leunde vlak tegen de Martinitoren aan. Ook het café vond ik het bekijken waard. Zowel van binnen als buiten was alles in vrijwel authentieke staat gebleven.

Na in De Kosterij nog een deur te zijn gepasseerd, stonden we in de kerk. Er werd gemusiceerd. Een organist speelde op een indrukwekkend barokorgel verschillende muziekstukken van Johann Sebastian Bach en Schubert.

Niet dat ik een liefhebber ben van orgelmuziek, maar de bijzondere combinatie van een groots instrument in vroege barokstijl met veel verguld houtwerk en heldere klanken bewezen dat het om een uniek stuk mechaniek ging dat de tand des tijds goed had doorstaan. Dat het orgel nog zo goed geluid gaf ondanks ruim drie eeuwen historie! Het muziekspel completeerde de zuivere, devote sfeer in de kerk.

Het orgel behoort dan ook tot één van de beroemdste nog bespeelbare exemplaren in ons land.
We liepen door de kerk over een vloer met 16e en 17e-eeuwse grafstenen die in de loop der eeuwen al aardig waren afgesleten. De bouwstijl van het kerkgebouw zelf was laat-gotisch, maar niet overdadig. De soort gotiek liet goed zien in wat voor harmonie de ruimte was opgebouwd.

Na het bezoek aan de kerk bekeken we de achterkant ervan, de oostzijde of apsis.

Niet ver van de apsis belandden we in een schilderachtig hof met mooie oude woningen en een tuin: het Martini-kerkhof met daarachter De Prinsenhof.

We kwamen door poorten met diverse doorkijkjes. De tuin van De Prinsenhof was zeer strak en volledig in 18e-eeuwse architectuur aangelegd. De achterzijde van die tuin grensde aan de zakelijk ogende Turfsingel waar een poort in barokstijl de grens van oud en nieuw markeerde.

Kijk, dat was het verrassende van de stad. Zo leken we eerst in een minder aantrekkelijk deel terecht te komen maar opeens…..verscheen daar een schoonheid van een historische poort!

Op het bovenste gedeelte van deze poort waren gekalligrafeerde inscripties te lezen, die gelardeerd werden met ragfijne versieringen en verguldsels. De tuin zelf kende berceau aangelegde wandelpaden en in symmetrische patronen geplante hagen. Jammer dat alles nog niet in bloei stond.

Afgezien daarvan begon ik al een beetje beeld te krijgen van de sfeer en historie die Groningen ademde.

Voor het volgende onderdeel van onze stadswandeling namen we de weg terug naar De Grote Markt. Onderweg kocht ik in een VVV-winkel een plattegrond van de stad.

Inmiddels leek de belichting op het grote plein iets beter te worden voor het nemen van foto’s. Ellen stelde voor om het bordes van het Groninger stadhuis op te klimmen. Dat bleek geen overbodige suggestie, want van daaruit kon ik prachtig de Martinitoren op de camera vastleggen. Ik nam meer foto’s, onder andere van een rij 18e-eeuwse herenhuizen aan het zuidelijke gedeelte van de Grote Markt.

Genietend van het uitzicht begon het carillon van de Martinitoren te spelen. Het bracht een bekende melodie ten gehore. Ik herkende het als het eerste muziekstuk uit De Notenkraker van Peter Tsjaikovski.

Van het bordes af liepen we door richting De Vismarkt met blik op de A-kerk en de voormalige Korenbeurs (thans supermarkt). Aan de linkerzijde van de Vismarkt kende Ellen een winkel waar Groningen zich om roemt: Knol’s Koek. Knol’s Koek bakt al bijna honderd jaar verschillende soorten Groninger koek volgens ambachtelijke bereidingswijze.

Het interieur was nog geheel in oorspronkelijke staat bewaard gebleven en zou zo uit een Anton Pieck-schilderij afkomstig kunnen zijn.

We kochten er sukadekoek voor mijn ouders.

Langzamerhand besloten we onze wandelroute te verleggen naar het Hoge der A, een langgerekt stuk water met herenhuizen dat het uiteindelijke doel vormde van deze stadswandeling. In dit gedeelte zou ik een serie foto’s nemen voor de nieuwe tekenopdracht.

Intussen klom de zon hoger en hoger. Ik voelde dat het buiten steeds warmer werd. Zelfs zo dat ik mijn dunne zomerjack uit moest doen. Hoewel ik genoot van het gemoedelijk levendige straatbeeld en de bruisende pleinen en markten ervoer ik de opspelende warmte als niet meer prettig.

Al lopende sloegen we via A-kerkhof zuidzijde af naar Munnikeholm. Vanuit Reitemakersrijge zetten we onze wandeling voort richting Hoge der A.

Terwijl ik de gevels van de huizen kritisch in me opnam ondervond ik een hoop hinder van de zon. Elke façade lag precies gericht op het west-noordwesten met de zon in het zuiden.

Ook met de huizen, die ik herkende van het al eerder uitgeprinte fotovoorbeeld was dat het geval. Het fotograferen werd er bijzonder lastig door. De felle zonnestralen belemmerden elke poging tot het maken van goede opnames. Wat heb ik moeten schipperen!

Aan de overkant van het water, het Lage der A, vanwaaruit de foto van mijn klant was genomen, bleek fotograferen vrijwel onmogelijk. Maar ja, ik moest het toch doen. Voor meer detail en overzicht. Kortom, het bleef allemaal een gok.

Ik kreeg de indruk dat men alleen geslaagde foto’s kan maken als de zon in de late namiddag laag staat. Pas dan zijn de huizen aan het Hoge der A gunstig belicht.

Toen wij er rondliepen was het ongeveer 12.30 uur.

Nadat ik er enigszins zeker van was dat ik alles had gekiekt wat ik moest hebben, liepen Ellen en ik naar het Noorder Plantsoen voor onze lunch. We hadden een eigen lunchpakket samengesteld.

Dat leek ons makkelijker dan in een restaurant te gaan eten.

In het Noorder Plantsoen zochten we een bankje voor het nuttigen van onze boterhammen.

Al leek het park nog zo rustig, een prettig plekje zien te vinden was niet zo even gauw gedaan. Eén zitplaats lag niet ver van een speeltuin, die bij een school hoorde. We hoorden een kakofonie van hoge en doordringende kinderstemmen. Daar wilde ik ver vandaan blijven.

Wat verderop trof ik een bankje aan waar het lawaai aanzienlijk minder was.

Maar daar zat ik in de zon en rook ik urine.

Uiteindelijk kon ik mijn brood gaan eten op een zitplaats waar ik het echt beter toeven was.

Een half uur gleed voorbij. Ellen en ik waren net klaar met onze lunch. We maakten aanstalten naar de parkeergarage aan de Westerhaven te gaan.

Dat bleek geen verkeerde beslissing te zijn, want de voor de tijd van het jaar ongewoon hoge buitentemperatuur begon afmattend te werken.

Al spoedig kwamen we in de garage aan en stapten in de auto. Even later verlieten we de binnenstad.

De gehele terugrit naar Velp verliep vlekkeloos. Voorspoedig zelfs! Tevens konden we allebei met grote voldoening terugkijken op een onvergetelijke stadsbezichtiging. De dag kon niet meer stuk!

In minder dan 1 uur en 40 minuten stonden Ellen en ik voor het huis van mijn ouders. Aankomst 14.50 uur.

Ellen kreeg een warm welkom. Mijn moeder zette thee. We praatten heerlijk bij. We hadden ook zoveel te vertellen!

Op haar beurt schonk Ellen mijn ouders een verrukkelijk souvenir uit Groningen: de sukadekoek.

Daar ik nog tijd over had en pas later thee nam, zag ik kans om even naar dorp te fietsen voor het ontwikkelen van de foto’s. In de winkel deelde men mede dat ik tot aanstaande zaterdag zal moeten wachten eer alles klaar lag.

Dat betekent dat ik tot tot die dag niet kan tekenen. En juist dát mis ik de laatste tijd. Hoe heerlijk zal het zijn als ik de tekening van het Hoge der A kan aanvangen! En direct daarop de volgende opdrachten die mij staan te wachten, waaronder het huis in Loosdrecht.

Tekenen of niet, voor mijn gevoel kende deze dag, die onvergetelijke indrukken opleverde, een goed einde.
Vandaag een uitstekende dag om uit te rusten.

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.