vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

25 augustus om 16:17

Feestweekeinde

Zaterdag 1/zondag 2 oktober 2016

Beste Monique,

Verslag van zaterdag 1 oktober: Vandaag Deel 2 van ‘Het Grote Huwelijksjubileum’.

Het begon met een feestelijke warme lunch, ergens op een groot landgoed. Al weken voor deze datum hebben mijn ouders en broers deze lunch georganiseerd. Ook ik deed daaraan mee. Het betrof een lunch voor circa achtentwintig leden van onze familie. Locatie: een prachtig, kasteelachtig buiten, circa acht kilometer ten noordoosten van Velp.

Ik besloot ook te komen, ondanks het risico dat het op den duur wel eens te druk kon worden.

Ik vond het echter veel te gezellig. Wegblijven wilde ik niet. Ik had zo’n behoefte iedereen weer te zien. Mijn neven en nichten, mijn broers, en de overige mensen van de familie. Die zijn me dierbaar.

Statig landgoed
Even na 12.30 uur kwam mijn broer me halen. Met zijn auto reden we naar het landgoed.

Het weer zat zeer mee. Het was eindelijk afgekoeld met nu en dan een straaltje zon en ook een buitje. Onderweg genoot ik van de eerste mooie herfstkleuren aan de bosrand langs de weg.

Een aantal kilometers verderop sloegen we af en beklommen een statige toegangsweg naar het grote herenhuis, dat boven op een heuvel lag. Aldaar aangekomen parkeerden we de wagen. We betraden een grote ontvangsthal. Wat een mooi interieur! Lambriseringen en plafonds met stucwerkversieringen in de vorm van een geometrisch bloemenpatroon. Dat beloofde veel!

Uit een zaal ernaast hoorde ik talrijke stemmen. Ik keek om het hoekje en liep de zaal binnen. Daar stonden de aanwezigen met in hun hand een glas prosecco of vruchtensap. Wat vond ik het geweldig mijn familie weer te spreken! Wat was het lang geleden dat ik al mijn neven en nichten voor het laatst zag!

Na iedereen te hebben begroet, geraakte ik aan de praat. Overigens geen gemakkelijke opgave, want hoe mooi de zaal ook was, de akoestiek pakte beroerd uit. De stemmen galmden. Een duidelijk verstaanbare conversatie werd dan ook vrijwel onmogelijk gemaakt. Ondanks de kakofonie vierde de gezelligheid hoogtij.

Heerlijke, melancholieke en meeslepende melodieën
Mijn oudste broer was ceremoniemeester. Hij maakte bekend dat we ons naar de eetruimte konden begeven. Ik hoorde iemand muziek spelen. De klanken hadden veel weg van een accordeon.

Inderdaad, daar in de eetruimte, stond een muzikant met een handharmonica. Hij speelde prachtig. Hij bracht heerlijke, melancholieke en meeslepende melodieën ten gehore. Ik ging er helemaal in op en genoot.
Intussen namen we plaats aan de tafels. Ik zat met mijn nichten en neef aan tafel. Ook zij genoten van de romantische muziek.

De muzikant stopte. Hij vertelde dat hij behalve accordeon spelen ook Franse chansons kon zingen op verzoek. Eigenlijk kon hij veel meer: ook populaire Nederlandse liedjes. En niet minder: hij had ook een Italiaans en Spaans repertoire. Ik stelde me voor en vroeg of hij onder andere ‘Aan de Amsterdamse Grachten’ en een paar chansons van Edith Piaf en Patachou wilde voordragen. Jammer genoeg kende hij niet alle titels, die ik opgaf. Maar hij kende wel liedjes van andere Franse artiesten, die de moeite waard waren en wier naam mij onbekend klonk. En zo konden we elkaars kennis verrijken.

Heerlijk eten en speeches

Terwijl hij speelde en zong, werd het voorgerecht geserveerd: runderbouillon en warm stokbrood. Daarna konden we de hoofdmaaltijd nemen. Er was een buffet waar onder andere hertenvlees, roodbaarsfilet, gebakken aardappeltjes en rijst in verwarmde bakken klaarlagen. Voor frisheid bij het eten stond een kom met sla.

Om de beurt liepen we ernaar toe en schepten we het een en ander op ons bord. De gerechten waren perfect klaargemaakt. Alle hulde aan de kok. Het vlees en de groenten gingen er goed in!

Tussendoor onderbraken we het eten. Er werd door één van ons een speech gehouden. Mijn oom sprak zijn lof uit over het zestigjarig huwelijk van mijn ouders door een mythologisch verhaal te vertellen. Iets dat over zwanen ging. Vervolgens was mijn neef aan de beurt.

Daarna kwam ik. Ik hield een korte toespraak en gaf mijn ouders een groot compliment. Ik uitte mijn opperste bewondering over de instandhouding van de goede harmonie bij ons thuis. Ik schonk hen een groot cadeau: een ingelijste tekening van Amsterdamse grachthuizen. Van mijn hand geschilderd.

Niks ingestudeerd
Wat waren mijn ouders blij! Op mijn beurt ontving ook ik complimenten. De toehoorders vonden dat ik zo mooi had gesproken. Daar kwam bij dat ik niets had ingestudeerd. Er werd niet gesouffleerd en evenmin van een kladje in mijn hand gesproken. Alles voor de vuist weg!

Voldaan liep ik terug naar mijn zitplaats. Even later konden we weer wat van het buffet nemen.

Toen de hoofdmaaltijd min of meer op zijn einde liep, hielden mijn jonge neven en nichten een voordracht door gezamenlijk een lied te zingen. De accordeonist/zanger verruilde zijn handharmonica voor een kleine Hawaii-gitaar. Tokkelend begeleidde hij het vijftal, dat een grappige tekst voordroeg. Het leek echter meer op spreken dan echt zingen, maar iedereen kon om de humoristische tekst lachen. En daar ging het om.

Ronduit gênant
Na de voordrachten brak een tussentijd aan, waarop we het eten even lieten zakken.
De muzikant pakte zijn accordeon weer op en liep naar een tafel toe, waaraan mijn jongere tante zat. Zij verzocht de accordeonist of hij even een paar zigeunermelodieën weg wilde geven.

Plotseling begon de muzikant op volle sterkte te spelen. Ik schrok. Van de zoetgevooisde klanken en liedjes was opeens geen sprake meer. De galm van de eetzaal maakte de geluidssterkte er niet minder op. Deze werd zo erg dat het me pijn in de oren deed. Tot overmaat van ramp vond mijn tante het nodig in haar handen met de muziek mee te klappen. Daarbij slaakte ze een paar kreten en ging daar vervolgens bij stampvoeten! O, wat was zij leuk! O, wat genoot mijn tante!

Zij dacht dat ze zich hiermee heel belangrijk voelde en wilde volledig centraal staan in het gezelschap. Ik ergerde me. Ik vond het ronduit gênant. En wellicht was ik niet de enige die zo dacht.

Vroegtijdig naar huis
En toen werd mij alles te veel. Ik voelde me niet meer zo lekker en dreigde van mijn stokje te gaan. Het geschal in de zaal oefende ook zo’n druk uit. Terstond verliet ik de ruimte. Ik wilde het liefst naar huis gaan.

Ik vroeg mijn broer of hij mij kon helpen. Zo aardig als hij was, toonde hij al zijn meeleven en besloot mij naar huis te rijden. Even later keerde ik doodmoe en versuft terug in mijn woonplaats. Ik nam afscheid van mijn broer en wenste hem veel succes toe met zijn voordracht, die hij nog in de eetzaal moest houden. Het betrof een speech, waaraan ik geen geringe bijdrage had geleverd. En nu zou ik deze toespraak helaas missen.

Thuisgekomen rustte ik uit. Het duurde lang eer ik echt bijkwam. Hoe zalig was het om me weer in een stille omgeving te bevinden.

Toch positief
Afgelopen nacht sliep ik slecht. De indrukken waren ook zo overweldigend.

Maar als ik tot een slotconclusie zou komen, vond ik dat ik die feestelijke middag als ZEER POSITIEF en BIJZONDER GEZELLIG heb ervaren. De prachtige en onvergetelijke momenten bleven me het meest bij.

Na afloop hadden mijn ouders hun bewondering uitgesproken over het feit dat het me gelukt is me zo goed te houden in het gezelschap. Iedereen was dolblij dat ik was gekomen, ondanks de perikelen die mijn handicap onverbiddelijk met zich meebrengt.

Vandaag een heerlijke rustdag. Het weer vond ik ‘top’! Zeer koel en lekker veel verkwikkende regenbuien. Eindelijk ECHT herfst! Zoals het hoort te zijn. Wat heb ik daar lang naar verlangd!

En, ik kon volop tekenen. Het werktempo en -resultaat kwamen weer helemaal terug.

Dag Monique,
Kees

Prikkels
Mensen met autisme nemen de wereld anders waar dan ‘normale’ mensen doen. Prikkels en veranderingen komen harder binnen. Zo kan het dat Kees zich ontzettend kan ergeren en druk kan maken over het weer dat niet past bij de tijd van het jaar. Of over harde en irritante geluiden. Waar een ‘normaal’ iemand zich aanpast en zich erover heen zet, kan een persoon met autisme nog erg lang malen en piekeren over hetgeen dat anders is dan gewoonlijk. Of dat harder binnenkomt dan bij mensen zonder autisme. Ze moeten daar echt van bijkomen. Verschillende instanties laten zien hoe dat werkt door autisten zelf er iets over te laten vertellen, zoals PASNederland , Autisme Digitaal en Vanuit Autisme bekeken. Daarbij strijdt Vanuit Autisme bekeken ook voor het normaliseren en includeren van mensen met autisme in de samenleving.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.