vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

3 juli om 21:18

Gevonden voorwerpen

De moeder van Kees is nog zeer bij de pinken en loopt als een kievit, zolang ze maar niks kwijtraakt.

4 februari 2018

Beste Monique,

Mijn ouders mogen de hemel prijzen dat hun gezondheid in een nog vrijwel onberispelijke staat verkeert. Geen chronische aandoeningen, geen ziektes die hen zwakker maken, en lopen doen ze nog als een kievit. Mijn moeder is inmiddels 84 jaar en mijn vader heeft de leeftijd van 87 bereikt en het gaat allemaal heel behoorlijk met lijf en leden.

Toch is er een kanttekening.

Mijn moeder is over het algemeen geestelijk nog zeer bij de pinken, maar er is iets de kop opgestoken wat haar humeur af en toe flink kan dwarszitten. Het betreft het kwijtraken van spullen.

Sinds een half jaar merk ik dat mijn moeder om de haverklap weer iets mist en het niet meer terug kan vinden. Zo vaak is dat niet eerder voorgekomen in ons huiselijk leventje.

In september begon het met een portemonnee, die nooit meer is opgedoken. Toen volgde in november de agenda van 2018, die resoluut zoek raakte en nu een zoutvul-trechter voor de vaatwasmachine: nergens meer te bekennen.

Inmiddels heeft mijn moeder een nieuwe portemonnee en agenda 2018 aangeschaft, maar ze zou nog blijer zijn als ook de oorspronkelijke spullen worden teruggevonden.

Ook tussendoor is ze nu en dan dingen kwijt. In januari heeft ze een week lang gezocht naar de verzekeringspapieren voor haar auto. De andere portemonnee raakte ook foetsie, totdat ‘ie na een paar dagen werd aangetroffen in een keukenkast met hand- en poetsdoeken. Hoe was díe daar nou terechtgekomen? De tweede portemonnee was gelukkig weer veilig gesteld, maar die eerste is nog altijd zoek.

Vrij onlangs moest ik haar helpen zoeken naar de portable huistelefoon, die gelukkig snel gevonden werd op de werkkamer van mijn vader.

En gisteren haalde zij na drie dagen zoeken uit één van haar vele boodschappentassen een net met sinaasappels te voorschijn. Daar had zij al die tijd al naar gezocht.

En zo zijn er weleens meer van die dingetjes, die – in afwezigheid van bewust denken en tijdens meerdere handelingen – ergens worden neergelegd, waarna je niet meer weet waar je ze hebt gelaten.

Het is geen plezierig gebeuren, het eindeloos zoeken naar voorwerpen die onmisbaar zijn. Mijn moeder is dan niet in haar beste stemming en dat drukt de anders zo gezellige sfeer in het ouderlijk huis. Ikzelf voel me dan ook niet meer zo gelukkig, omdat ik liefde en gezelligheid mis.

Ik heb medelijden met mijn moeder en wil haar helpen. Ik voel me dan ineens ook zo verantwoordelijk! Tegelijk heb ik de ‘P’ erin, omdat er wéér iets verdwenen is, hetgeen haar wanhopig maakt. Ligt het veelvuldig kwijtraken aan de leeftijd van mijn moeder of is het louter pech?

Ik probeer haar nu een hart onder de riem te steken door het volgende advies te geven: leg je waardevolle en onmisbare spullen ALTIJD op een plek neer waar je ze ALTIJD terug kunt vinden. Belangrijk is dat je je gedachten er goed bij houdt als je iets in je hand hebt dat je wilt neerleggen.

Ik duim ervoor dat alles op de vertrouwde plaats blijft liggen, waardoor mijn moeder verder ‘zoek-ongemak’ bespaard blijft.

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken