vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

17 september om 15:04

Gillende meiden en claxons

Een vermoeiende dag in Amsterdam

Donderdag 16 september 2021

Beste Monique,

Afgelopen zondag, 12 september, was een dag vol contrasten. Een succesvolle dag, maar helaas ook een met minder vreugde. Deze bewuste dag kon een lang gemaakte afspraak met een klant in Amsterdam eindelijk doorgaan. Sebastiaan is zijn naam en ik zou voor hem een tekening van zijn huis aan de Nieuwe Keizersgracht maken. Naast het bezoek aan zijn huis zouden we ook een vaartocht door de grachten maken. Want er wachtte nog een klant aan de ‘oude’ Keizersgracht. 

Na een vlotte reis per trein heette Sebastiaan mij een warm welkom in zijn mooie oude woning. Hij was een bijzonder aardige maar rustige man en vertelde vele verhalen uit het bewogen verleden van zijn familie. We dronken koffie en het leek ons een goed idee om kort na de koffie te vertrekken voor de vaartocht. 

Sebastiaan heeft een heerlijke, comfortabele schuit en toen we eenmaal afmeerden kon het plezier van mooie historische huizen vanaf het water bekijken, beginnen. Vanuit het bootje heb ik vele foto’s gemaakt en onvergetelijke indrukken opgedaan. Hoe schitterend is Amsterdam toch eigenlijk! Een uniek openluchtmuseum mag je wel zeggen! 

De ervaring leert

We kwamen in de buurt van het adres van de tweede klant van die dag. Daar gingen we even aan wal om vanaf de overzijde van de gracht zo goed mogelijke opnames te maken van het huis dat in aanmerking kwam voor de tekening. Het fotograferen lukte. Nu had ik foto’s van tweemaal Keizersgracht. De klant zelf was die dag niet aanwezig, maar de ervaring van Amsterdamse huizen tekenen leert hoe hij de afbeelding ongeveer zou willen hebben.

Toen ik klaar was met fotograferen constateerden we dat we nog een zee van tijd hadden. We besloten meerdere mooie plekjes te gaan bezichtigen in de Grachtengordel. 

We voeren de Keizersgracht in zijn geheel uit totdat we bij de Brouwersgracht kwamen. Daar zwenkten we naar links en even verderop schoot ik plaatjes van de beroemde ‘Gouden Hoek’(niet verwarren met de ‘Gouden Bocht,) Prinsengracht-Brouwersgracht vlakbij Lekkere Sluis.

Vervolgens namen we de Prinsengracht en kwamen langs De Westertoren en het Anne Frank-museum. Sebastiaan, die de boot bestuurde, zag opeens dat de doorgang in de Prinsengracht geblokkeerd was. Afgezet. We moesten omwegen gaan nemen. De Bloemgracht leek een goede weg te zijn. Even varen door een stukje van De Jordaan.

De Bloemengracht

Deze gracht kenmerkt zich door een tal van vrolijk met bloemen opgesierde woonarken. En aan die gracht bevinden zich een paar van de oudste grachtpanden van Amsterdam. Aan het eind van de Bloemgracht draaiden we naar links naar de Lijnbaansgracht. Een veel saaiere gracht, want we zagen dat er lang niet zoveel oude huizen te zien waren. Veel nieuwbouw en woningen uit latere perioden.

Inmiddels bleven we maar doorvaren en we hoopten zo snel mogelijk weer in de Nieuwe Keizersgracht terug te komen. Die lag nu wel heel ver weg. En de tijd wachtte niet. Tevens werd het heel druk op het water. De ene rondvaart- en plezierboot na de andere kruiste onze vaargang. Geregeld moesten we stop houden om zo’n kolossale platte schuit voor te laten gaan.

Uitgelaten jongedames

Op een gegeven moment konden we van de Lijnbaansgracht linksaf. De Lauriergracht leek ons de snelste route. We kozen ervoor. Maar op het moment dat we van koers veranderden, hoorden we plotseling een vreselijk gegil achter ons. En nog eens. Keihard en zeer doordringend. Er bleken jonge meiden in de buurt te zijn. Eerst dacht ik dat ze ergens op een vast punt stonden van een brug, maar later hoorden we meerdere keren luid gegil. En toen zagen we het. Een boot vlak achter ons zat ons op de hielen. Daarin bevonden zich de uitgelaten jongedames. Steeds dichterbij kwam het vaartuig en ze leken dezelfde route te nemen die wij hadden genomen. En maar door blijven gillen. Ik ergerde me te pletter aan dat nare geluid. Als klap op de vuurpijl werd het zonnig en warm. De zon had vrij spel gekregen en ik voelde deze vinnig branden. Ook Sebastiaan gaf het toe dat de warmte zo snel de overhand had. Zelfs op het water en in de open schuit was geen verkoeling meer. 

De moeheid sloeg toe. Ik voelde me afgemat worden. Ik kon niet meer genieten van de prachtige uitzichten vanaf het water. Het lawaai van de meiden en het warme weer zorgden ervoor dat er weinig van het plezier overbleef.

Gelukkig kwam de Nieuwe Keizersgracht in zicht en bij Sebastiaans huis meerden we aan. Op mijn klokje zag ik dat ik nog genoeg tijd had om te lunchen en mijn trein naar huis te halen. Na afloop nam ik metro en trein. Een vermoeiende dag in Amsterdam zat erop.

Toen ik in Arnhem Centraal Station overstapte, voelde ik een verfrissende wind me tegemoet waaien. Verkoeling! In Arnhem en even later ook in Velp was het veel koeler dan in Amsterdam! En bewolkt. Geen felle zon meer. Wat een verademing! En dat in eigen vertrouwde woonplaats. 

Hoe blij was ik toen ik thuis kwam. Even blijdschap en verlichting na zo’n dag. Even blijdschap? Ja, slechts even.

Loeihard

 ‘ s Avonds belde ik Jasper op om verslag te doen van de vaartocht met Sebastiaan en alles wat ik in Amsterdam meemaakte. Terwijl we gezellig met elkaar keuvelden,  werd het telefoongesprek bruut ongedaan gemaakt. Plotseling hoorde ik autogetoeter. Loeihard! En vreselijk gemeen en agressief! Lang en aan een stuk door. Ik schrok me lam!   

Het lawaai kwam van de andere kant van de lijn waar Jasper zich bevond. Daar mijn telefoon achtergrondgeluid scherp doorlaat,  klonk het nog eens extra pijnlijk voor het gehoor.

Er bleek vlak achter Jasper een asociale wegpiraat te rijden die niet kon wachten. Jasper stapte in zijn auto die door zijn vriendin Ghislaine werd bestuurd. Hij werd door haar opgehaald. Toen Ghislaine even stopte om Jasper in de auto te laten, begon de man als een bezetene te toeteren. We raakten er allebei van streek door. Ik hing onmiddellijk op.

Twee dagen lang was ik er kapot van. Dat zoiets bestaat en gewoon voorkomt! En dat het Jasper en mij moest overkomen!

Geleidelijk aan heb ik de ergste onrust verwerkt. Het gewone rustige leven gaat verder

-Wordt vervolgd-

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.