vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

24 mei om 10:03

Graffiti, flats, industrieterreinen en grote bouwputten

Vrijdag 13 mei

Dag beste Monique,

Vandaag luidt het motto: uitrusten en bijkomen. Er zijn geen bijzonderheden meer geweest en daardoor kon ik gedurende de hele dag lekker niets doen. Dat heeft zijn reden. Er zit een lang verhaal aan vast. Op woensdag 11 mei voltooide ik namelijk glansrijk een nieuwe tekening. Het betrof een mooie vierkante villa met piramidedak in Breda. Het werk vind ik er naar eigen indruk bijzonder geslaagd uitzien. Ik ben er zo trots op dat ik er heel binnenkort duplicaten van laat maken bij de zeefdrukker. Zoal duplicaten voor mezelf en enige voor de opdrachtgever. Later zal ik een foto van de tekening met jullie delen.

Zo vreugdevol als de woensdag, zo zwaar werd de donderdag. Want toen kreeg ik een bijzonder vermoeiende dag voor de kiezen. Ik was afgereisd naar Vleuten en Harmelen voor een tekenopdracht bij een particulier. Het betrof een villa in Harmelen die ik later zou gaan uitwerken op papier. Ik legde het bezoek af om ter plekke foto’s te maken van het huis. Die ga ik later gebruiken als voorbeeld tijdens het tekenen.

Helaas kon de reis met de trein naar Vleuten mij weinig bekoren. Beter gezegd, ik vond het een beproeving. Zoal kampte ik met stampvolle coupés, onder andere in de intercity van Arnhem naar Utrecht CS. Maar ook op de stations was het extreem druk met jachtige reizigers. Toen ik eenmaal in de trein zat, speelde zich voor mijn ogen een horrorfilm af. Terwijl de trein voortjakkerde, ontwaarde ik niets anders dan grote vlakken, muren van beton met daarop graffiti, flats, industrieterreinen en grote bouwputten. De moed zonk me in de schoenen. Ik voelde me nergens meer thuis. Doodongelukkig, eenzaam en ook nog eens ingeklemd tussen massa’s vreemde mensen. Het was een onwerkelijke wereld waarin ik verkeerde. Daar kwam nog eens bij dat ik het weer op die dag als zeer afmattend ervoer. Wat was de zon fel! En op vele plekken speelde de warmte flink op, vooral op kale stukken, zoals het station van Vleuten en het belendende grote parkeerterrein. Geen enkel takje groen stond er. Afschuwelijk!

Op het parkeerterrein van het station kwam mijn klant me halen. Zij bracht mij naar een plek toe, even buiten Harmelen, waar het schitterend was. Daar stond haar huis. Wat woonde mijn klant mooi! Het huis bevond zich in een groot perceel bos met in het midden een enorme vijver. Het stond vlak aan die vijver op een schiereiland. In het bos en rondom het water waren kleine eilandjes waarop verschillende soorten loofbomen groeiden. Vanaf het terras aan de achterkant van het huis genoot ik van een prachtig uitzicht over de vijver naar de bosrand. Ik zag bijzondere vogels en in de vijver zwom een reusachtige karper.

Ik vond mijn klant een hele lieve, meelevende vrouw, die alle begrip leek te hebben voor mijn autistische handicap. Ik probeerde zo aardig mogelijk voor haar te zijn, maar mijn gemoedsstemming liet het afweten. Er waren namelijk problemen ontstaan met het maken van de foto’s. Het zonnige weer gooide finaal roet in het eten. Tegenlicht! En hoe! De zon had overal ook zulk vrij spel! Deze was werkelijk allesoverheersend! Ik voelde me achterna gezeten door het nare schelle licht en het lukte me niet om de mooiste kant van het huis op de gevoelige plaat vast te leggen. Ik raakte van streek.

Gelukkig had mijn klant een prachtige foto van haar huis op haar computer staan. De opname kwam zeer scherp door. Ze besloot de foto te laten bewerken om er een goede afdruk van te maken. Die zal zij naar mij opsturen. Helaas zal dát nog eventjes duren. Al met al voelde ik me, ondanks de fijne, rustige omgeving en de lieve klant, weinig opgewekt. Het kostte me grote moeite alles te verwerken en in me de rust weer te vinden.

Kort na het uitzoeken van de juiste oplossing voor het fotoprobleem, nam ik mijn lunch. Eigenlijk wilde ik zo spoedig mogelijk naar huis, omdat de moeheid me echt te gortig werd. Daar ik verder in en om het huis van mijn klant  niets meer te zoeken had, leek het me het beste om terug te keren naar mijn vertrouwde omgeving. Het bezoek aan Harmelen had niet langer geduurd dan een klein uur.

Met wederom alle onaantrekkelijkheden en ongemak van dien nam ik de trein naar huis. Er was één geluk bij een ongeluk: de treinritten hadden geen vertraging, waardoor ik snel thuis kwam. Hoewel het nog vroeg in de middag was, voelde ik me volkomen uitgeput. Zoveel prikkels waren er op me af gekomen!

Deze donderdag heeft de doorslag gegeven voorlopig niet meer met de trein te reizen. Nu ‘coronatijd’ voorbij is, gaat iedereen weer massaal op pad waardoor treinen en stations uitpuilen van de mensen. Net als voor corona. Heel misschien dat ik weer in het najaar een treinrit naar een klant of vertrouwde kennis maak. Misschien, zeg ik, want dat is beslist niet zeker. Een voorwaarde hiervoor is dat er dan geen zonnig weer mag zijn en geen grote drukte.

Tot gauw, Monique!

Hartelijke groeten,

Kees

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.