vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

25 augustus om 15:43

Het debacle in de koffiespeciaalzaak.

Vrijdag 25 november 2016.

Beste Monique,

Na een zeer moeizaam begin van de week gaat het nu iets beter. Afgelopen woensdag was voor mij een van de moeilijkste dagen van de week. Onbetwistbaar een dieptepunt.

Niet alleen het aanhoudend zeer zachte en klef aanvoelende weertype stemde me somber, ook kreeg ik andere tegenslag te verwerken. Ik was die woensdagochtend naar de stad gegaan om koffiecapsules te kopen en koffie te proeven van een bekend merk waar ik dol op ben.

Vol verwachting

Er scheen een nieuw assortiment capsules uit te zijn gekomen in een slechts gelimiteerde oplage. Het betrof een drietal koffiesmaken van beroemde Oostenrijkse taarten: Apfelstrudel-, Sachertorte- en Linzertorte-smaak.
Mijn nieuwsgierigheid werd danig geprikkeld. Hoe zou die koffie zijn? Vast heel speciaal!

Toen ik in het centrum liep, betrad ik vol goede moed en vol verwachting de zaak. Wat leek het me leuk daar weer koffie te proeven en voordelig capsules te kopen!

De mensen zijn er meestal heel aardig en mijn naam is daar zo langzamerhand bekend.

Maar algauw betrok mijn aanvankelijk blijde stemming. In de winkelruimte schetterde uit luidsprekers keihard muziek. Agressieve, moderne ‘house’. Rot muziek! Mijn oren werden overstelpt en deden pijn.

Achter de koffiebar stond slechts één iemand door wie ik kon worden geholpen. Een jonge man. Keurig gekleed in livrei met een speldje op zijn revers en een spleet tussen zijn tanden. Hij toonde enige gelijkenis met een bekende Nederlandse zanger. Dat personeelslid had ik daar nog niet eerder gezien. Ik vertelde dat ik graag de nieuwe koffie wilde proeven. De Sachertorte-capsule als eerste, vervolgens de Apfelstrudel en wellicht de Linzertorte. Ik liet hem weten dat ik capsules zou kopen, wanneer de Oostenrijkse smaken me goed zouden bevallen.

De jongen keek me aan alsof ik gek was. Twee koppen koffie proeven? Sachertorte? Apfelstrudel? Het leek hem totaal vreemd. Maar ik ben in de winkel toch geen vreemde en wat ik vroeg, was toch heel normaal voor deze erkende zaak? Eerst proeven, dan kopen!

Raar klein glazen kopje
Enfin, hij besloot mij de Sachertorte-capsule te laten proeven. Tot mijn verbazing zag ik dat de jongen een raar klein glazen kopje pakte.

Ik vroeg of hij een aardewerk kopje van gebruikelijke grootte wilde inschenken.
“Nee meneer, deze capsules die u gaat proeven zijn alléén voor espresso bedoeld en dan krijg je het altijd in kleine kopjes. Alléén voor espresso.”

“Nee, ik wil het als lungo ingeschonken hebben. Een normale kop koffie is toch wel mogelijk hier?”

De jongen begon hoorbaar kregeliger te worden. “Meneer, luister. De maling en hoeveelheid die voor deze capsules bestemd zijn, die zijn voor espresso.”
“Ik hoef geen espresso en zeker niet in een glazen kopje. In een gewoon aardewerk kopje, dat is toch niet zo moeilijk?”
“Als u de koffie als lungo ingeschonken wilt hebben dan moet u een speciale lungo-capsule nemen.”

“Ik kwam om de Sachertorte- en Apfelstrudel-capsules te proeven. Geen lungo-capsules. Die heb ik thuis al. Trouwens, ik gebruik alle soorten capsules als lungo. Ik drink nooit espresso.”

Toon
Het leek allemaal niet goed tot de man door te dringen. Ik moest het echt duidelijk kenbaar maken om hem mij te laten begrijpen.
“En toch hoort het niet zo,” hield de man vol.
“Nou, schenk nu maar in en als lungo.”
“Als u dat zo graag wilt, oké, maar dan hoeft u nog niet zo’n toon aan te slaan.”

Nou ja zeg! “Hoeft u nog niet zo’n toon aan te slaan!” Waar slaat dat op? Hoe durfde hij dat tegen een klant te zeggen! Ik wilde hem alleen maar meer duidelijkheid geven over mijn voorkeur.

Ik voelde me gekwetst, want als er iemand in de winkel een verkeerde toon gebruikte, dan was het wel de jongeman die mij zou helpen.

Terwijl ik de Sachertorte-koffie proefde, leek de muziek die al zo hard stond te schetteren steeds luider te worden. Ik vroeg of deze zachter kon.

“Nee meneer, dat is niet mogelijk. De muziek staat altijd zo aan in deze winkel.”
“Daar ben ik het niet mee eens. Ik heb zo’n lawaai als dit hier niet eerder meegemaakt. En, ik kan niet van mijn koffie genieten met al die herrie om me heen.”
“Jammer, maar het is niet mogelijk dit op een lager volume af te stellen.”

Nu was de maat vol. Ik dronk de koffie zo snel mogelijk op en zei: “Nou, ik heb het hier bekeken hoor. Ik geloof het wel. Ajuus!”

Gold hier opeens de slogan ‘klant-is-koning’ niet meer?
Ik liep terstond de winkel uit. Ik was boos. Woedend!! Dat dit zo moest aflopen!
Zo’n sfeer en klant-onvriendelijkheid heb nooit eerder meegemaakt in deze inmiddels vertrouwd geworden winkel. Gold hier opeens de slogan ‘klant-is-koning’ niet meer?

Trouwens de hele entourage in de ruimte leek te zijn veranderd. Kaler en minder gezellig dan een half jaar geleden. Ik zag niets dat mij aantrekkelijk leek. Kortom, ik miste ambiance.

Zonder nieuwe capsules en nauwelijks de smaak van de Sachertorte-koffie goed tot me door te hebben laten dringen, reed ik op de fiets terug naar huis. Toen ik thuis kwam, voelde ik me uitgeput en verdrietig. De teleurstelling van deze ochtend bleef me lang bij. Het lukte me niet meer te concentreren op het tekenen of te genieten van andere bezigheden. ’s Middags legde ik een bezoek af bij mijn ouders voor de gezelligheid en om bij te praten.

Gisteren pas bijgekomen
Pas gisteren kwam ik bij. Gísteren slaagde ik erin weer met plezier te tekenen. Het werk is bijna af.
Ik verwacht zelfs dat ik morgen de tekening zal voltooien. Dat wordt spannend!
Verder is het buiten tot mijn vreugde eindelijk kouder geworden. Het had hier zelfs ’s nachts gevroren!

De ochtendwandeling van vandaag was mij prima bekomen en de frisse verkwikkende buitenlucht voelde zoveel prettiger aan dan al dat zoele weer waar we eerst mee sukkelden.

Nee, één ding is zeker. Ik ga nooit meer terug naar de koffiecapsule-winkel.

Dag Monique!
Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.