vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

12 mei om 11:49

Het gaat weer ietsje beter

Donderdag 19 maart 2020

Beste Monique,

Het gaat vandaag weer ietsje beter. De afgelopen twee dagen waren zwaar. Sombere gedachten spookten door mijn hoofd. Daar ikzelf me niet helemaal honderd procent voelde, als gevolg van kouvatten na intensief in de tuin te hebben gewerkt, woog alles nog eens extra zwaar.

Inderdaad, ik had kou gevat doordat ik de afgelopen dagen erg druk ben geweest met verschillende bezigheden buitenshuis. Zo had ik afgelopen maandag mijn eigen tuin bewerkt en grasgemaaid, op dinsdag het grasveld van mijn ouders onder handen genomen om in de namiddag – na een forse wandeling – nog eens op de fiets naar een ander deel van Velp te rijden voor een ‘fotoshoot’ van een huis ten behoeve van een tekenopdracht met als gevolg dat ik gisteren oververmoeid was.

Dit uitte zich door een geïrriteerd linkeroog, waarop waarschijnlijk wind was gekomen, een rillerig gevoel over heel mijn lijf en een loopneus. Ik werd overmeesterd door paniek en vreesde dat dit de eerste symptomen waren van de beruchte griep die ons land in zijn greep heeft.

Wat als ouders corona krijgen?
Gisteravond bleven angstige gedachten me lastigvallen: stel dat mijn ouders het coronavirus opdoen, hoe moet het dan verder? Ik kan hen voorlopig niet missen! Zij betekenen nog zoveel voor mij! Ouderlijke warmte, steun en raad zijn voor iemand met een autistische handicap de meest cruciale vormen van bescherming. Ik zoek ze graag op indien het nodig is. De intens vertrouwde sfeer in hun huis die ik sinds mijn jongste jaren ken, kan ik nog niet missen. Daar ben ik te zeer aan gehecht.

Daarom mogen zij nooit en te nimmer besmet raken met deze griep, die bij oudere mensen tot een gruwelijk einde kan leiden. Dat hebben zulke lieve mensen als mijn ouders pertinent niet verdiend!

Goed aan de regels houden
Nu is er gelukkig nog niets aan de hand. Maar boodschappen doen zal extra oplettendheid vragen. Ik houd mij dan ook extra goed aan drie belangrijke richtlijnen wanneer ik naar het dorp ga voor boodschappen: ik gebruik handgel en doe latex (of nitryl) handschoenen aan wanneer ik voor de winkel sta, blijf op gepaste afstand van andere mensen (1,5 meter) en betaal uitsluitend met een pasje. Zo hoop ik het besmettingsgevaar zo klein mogelijk te houden. Na het winkelen ontsmet ik de handschoenen met desinfecterende gel. Zo kan ik ze voor een volgende keer weer gebruiken tot ze door slijtage uiteindelijk vanzelf losscheuren.

Sinds de late ochtend namen de klachten waar ik gisteren zo’n last van had, geleidelijk af. De neus is opgehouden te lopen, het rillerige gevoel werd minder en minder en op wat lichte spierpijn in rug en rechterbeen na, kan ik in huis weer wat meer dingen doen. Kortom, het bleek achteraf veel minder zorgwekkend te zijn dan ik aanvankelijk dacht. Echter, ik blijf op mijn hoede met name omwille van de gezondheid van mijn ouders.

Hartelijke groeten,

Kees

Kees en zijn ouders
Kees zijn ouders worden steeds ouder. En dat gaat steeds vaker gepaard met zieke dagen of irritaties. Maar dus ook met zorgen over het feit dat ze er straks niet meer zijn. Gelukkig is er steeds meer begeleiding voor ouders en kinderen (hoe oud ook) met een beperking. Zo hebben ze bij Netwerk Rondom  bijvoorbeeld een zorgtestament. Waarin ouders kunnen aangeven hoe hun zoon of dochter werkt en zo de zorg, nadat ze er niet meer zijn, kunnen spreiden over het netwerk rondom het kind.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.