vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

17 november om 10:00

Het gekrijs van een varkentje

Zaterdag 13 november 2021

Beste Monique,

Deze week lijkt mij niet mee te zitten. Ook gedurende de ochtend van deze zaterdag heb ik tegenslag moeten verwerken en dat viel niet mee. Zo had ik pech bij het boodschappen doen. Deze ochtend in het dorpscentrum kende een hoogst akelig dieptepunt met als gevolg dat ik volledig vast mijn stuk gebracht werd.

Terwijl ik vlees kocht bij de slager in het winkelcentrum werd ik opgeschrikt door een klein kindje dat in huilen uitbarstte. Het huilen werd harder en erger en tenslotte ontaardde het in een hysterisch gekrijs. Alsof er een jong varkentje werd geslacht… Hartverscheurend!

Het schrille geluid ging door merg en been. Ik kon de mensen van de slager niet eens meer verstaan, zo erg was het gekrijs! Ik rekende af en ging snel naar de supermarkt om het vreselijke geluid te ontvluchten. Helaas merkte ik dat het ook in de supermarkt druk was. Overal zag ik ouders met jonge kinderen. Enkelen lieten hun hoge stem goed horen!

Hoe moest ik in godsnaam door deze kermis heenkomen? Immers, de boodschappen waren onontbeerlijk! Ik had voor het weekeinde mijn levensmiddelen nodig! En alsof het niet genoeg was, het echtpaar met huilende kindje kwam ook de supermarkt binnen. Het kleintje bleef aan één stuk door blèren. Het hield niet op!

Ik vermoedde dat er iets vreselijks aan de hand was, maar ik zag vluchtig dat dat niet het geval bleek. De ouders deden niets om het kind te kalmeren. Ze vertroetelden het en gaven alleen maar toe waardoor het niet meer te stoppen was. Gevolg was dat ook andere jonge kinderen begonnen te huilen. Die haakten gewoon erop in! De winkelruimte leek één jammerkoor te zijn geworden!

Ikzelf had het niet meer. Ik kon me niet meer concentreren op de boodschappen met al die herrie om me heen. Ik probeerde zo snel mogelijk alles in mijn wagentje te laden en af te rekenen bij de betaalautomaten voor de zelfscanners. Ik had geluk dat ik met de zelfscanner kon omgaan, want daardoor lukte het me de winkel spoedig te verlaten. Weg uit die hel!

Toen ik terugliep naar huis, voelde ik de vermoeidheid in me op komen zetten. Thuisgekomen dronk ik koffie en deed ik een poging om te tekenen. En dat ging goed. Wat moet ik in het vervolg doen voor het geval zich weer zoiets voordoet? Als ik een hevig huilend kindje in de winkel aantref zonder dat de ouders er iets aan doen? Het personeel van de supermarkt waarschuwen of een hulpverleningsdienst inschakelen die het kindje kan onderzoeken of bevrijden uit de benarde positie? Ik vind dit een hele goede vraag. Misschien dat iemand mij een tip kan geven.

Na het tekenen nam ik contact met mijn broers op, omdat ik onzeker was over de klimaattop in Glasgow en dat zou depressiviteit in de hand werken. Zou de top al wat hebben opgeleverd voor echt herstel van het klimaat en zullen de voorgestelde rampscenario’s straks bikkelharde realiteit worden? Ik zat in zak en as. Radeloos en wanhopig voelde ik me. Misschien dat mijn broers mij meer duidelijkheid konden geven over de sluiting van de klimaattop.

Eenmaal aan de telefoon kon ik uit beider relaas een aanzienlijk hoopvolle inhoud halen. Er schenen in Glasgow besluiten te zijn genomen om schadelijke uitstoot nog meer tegen te gaan, zoals de overgang naar waterstofenergie en fossielvrije voertuigen. Alleen blijkt het heel moeilijk om dat ineens en grootschalig aan te pakken. Helaas kan men niet over één nacht ijs. Doch de bereidwilligheid van de leiders om klimaat en aarde te redden zou in ieder geval veel groter zijn dan in de jaren ervoor.

En zo kon ik de rest van de dag toch nog met een gerustgesteld gevoel afwerken. De hele middag heb ik getekend. Ik moet zeggen, het werk begint al aardig te vorderen. Voor wie het leuk vindt, licht ik hier alvast een tipje van de sluier op.

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.