vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

22 september om 17:40

(09-’20) Het gevoel dat je vastzit in een donkere nacht

Karin vertelt over haar worsteling met haar stoornissen, en ziet daarbij ook dat het invloed heeft op haar kinderen.

Lief leven,


De volgende keer dat iemand aan mij vraagt waarom ik heb meegewerkt aan de documentaire NIKKI, antwoord ik: “omdat het nou eenmaal heftig is als je als kind rekening moet houden met de psychische en verslavingsproblematiek van je ouders. Het vraagt veel van een kind. Ten eerste moet het begrijpen wat er met de ouders mis is en daarnaast is het  een soort mantelzorger, die helemaal niet gezien wordt.”

Zo’n kind heeft geen enkele vrije dag. Het heeft niet eens door dat het in zijn jeugdige bestaan een zorgrol vervult. Dat besef komt pas rond de overgang van de basisschool naar de middelbare, als een kind zich voldoende ontwikkeld heeft om zijn rol enigszins te begrijpen. En dan alleen op rationeel niveau. Het emotionele besef komt pas veel later, rond het  16e of 17e levensjaar.

Soms beseft een kind de impact van zijn jeugd pas veel later, als het zelf kinderen krijgt, bijvoorbeeld. En daarbij komt, dat niet ieder kind wil erkennen dat er een probleem is. Sommige kinderen gaan in verzet en krijgen boze gevoelens. Ze voelen zich immers in de steek gelaten, of voelen schaamte, waardoor ze doen alsof er niets aan de hand  is. 

“Soms beseft een kind de impact van zijn jeugd pas veel later, als het zelf kinderen krijgt, bijvoorbeeld”


Begrijp me goed, ik heb er niet voor gekozen om psychisch gehandicapt te zijn, dat is iets wat je overkomt. Sterker nog, met zo’n zwakke plek word je geboren. De ingrediënten van je leven bepalen mede hoe zo’n psychische stoornis zich ontwikkelt.

Ik heb dus Borderline, PTSS, ADHD en ik ben bipolair. Mijn verhaal begon toen toen ik zo depressief werd, dat ik het leven niet meer zag zitten. Dat was een heftige periode, omdat de depressie me overviel. Ik verloor daarmee de grip op mijn leven. Het was lastig dat sommige mensen toen geen begrip hadden voor mijn situatie, alsof ik er iets aan kon doen dat ik depressief was.

Want zeg nu zelf: niemand wil depressief zijn en het gevoel hebben dat je vastzit in een donkere nacht, waarin het licht niet wil aangaan. Dat alles donker blijft, hoe hard je ook probeert het licht aan te knippen.

Sommige mensen worden dan aan de medicatie gezet, omdat ze het anders niet redden. Is dat zwak? Nou, ik vind van niet. De oorzaak van een depressie is vaak een stofwisselingsprobleem. Depressieve mensen hebben geen goede neurotransmitters, waardoor er van alles mis gaat in je brein. En daar krijg je dan antidepressiva voor: om de stofjes die je brein niet automatisch aanmaakt, toe te dienen via medicijnen.

Nu bestaan er helaas mensen die denken dat ze alles weten en daar ook nog eens een mening over hebben. Dat is tot daar aan toe, maar deze mensen vinden oprecht dat je geen depressie mag hebben. Dat je je niet rot mag voelen. En als je je dan toch slecht voelt, dan moet je er maar voor zorgen dat niemand er last van heeft. Laat staan dat je hen kan vragen om rekening met je te houden.

Tekst loopt door onder de afbeelding.

Ik snap als geen ander hoe lastig het is voor kinderen om rekening te houden met labiele ouders, en te leven met gevolgen van opgroeien in een instabiel gezin, waarin ook geweld tot het dagelijks bestaan hoort. Ik besef als geen ander hoe deze kinderen daardoor beschadigd worden. Ik ben er namelijk zelf één van.

“Ik snap als geen ander hoe lastig het is voor kinderen om rekening te houden met labiele ouders”

Ik zelf heb mijn ouders nooit iets verweten. Ja, sommige dingen, maar niet in de zin van dat ik mijn moeder niet accepteer als de vrouw die zij is. Mijn moeder heeft zeker steken laten vallen, maar ja, je zal maar drie kinderen hebben en een ziekelijke man die 15 jaar ziekenhuis in, ziekenhuis uit ging, terwijl hij was opgegeven en de dokters geen cent voor zijn leven gaven.

Mijn moeder heeft het zwaar gehad en haar best gedaan, en ook al heb ik daar een mening over, ik weet niet hoe ik zelf met deze situatie zou zijn omgegaan als ik in haar schoenen had gestaan.. Ga er maar aan staan, denk ik dan.

Het is nooit mijn plan geweest om gedurende mijn leven zo rock bottom te gaan. Ik had altijd een grote mond over hoe ik dat later allemaal wel ff ging doen, als ik zelf kinderen zou hebben.. . Helaas is het allemaal anders gelopen, heel anders dan wat ik had gepland of gewenst. Soms moet je het in je leven doen met hetgeen je pad kruist. Alles is één grote les.

Geloof me, ik gun niemand de lessen die ik heb moeten leren, maar helaas moeten mensen zoals ik eerst lessen leren voordat ze tot inzicht en inkeer komen. Ja, ik was daar één van – met die grote mond van mij – ik heb hele grote lessen moeten leren, en dat ging helaas ten koste van mijn kinderen en mijzelf.

De laatste jaren heb ik geprobeerd om te veranderen: mijn leven en mezelf.. En ik heb geleerd dat ook mensen met stoornissen en psychische problematiek veel liefde in zich hebben en ondanks hun beperkingen en omwegen toch best goed voor hun kinderen kunnen zorgen. En je bent geen ‘minder mens’ als je daar hulp bij nodig hebt!

Iemand die z’n eigen valkuilen en zwakke kanten kent en daarop anticipeert vind ik beresterk. Dat zijn tenminste mensen die  in staat zijn om te veranderen. 

❤ Karin

Zou jij aan een documentaire meewerken waarin getoond wordt hoe moeilijk het is om als ouder met een psychisch probleem voor je kinderen te zorgen? Laat je reactie hieronder achter.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.