vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

18 mei om 14:11

Het tweede bezoek aan ‘De Wereld Draait Door’

Verslag van donderdag 10 oktober 2019

Beste Monique,

Het begin van deze dag verliep met een goed voorgevoel. Ik verheugde me op mijn tweede verschijning in de televisiestudio voor het programma ‘De Wereld Draait Door’.

Ik zou weer geïnterviewd worden door de bijzonder aardige mensen, bij wie ik eerder dit jaar te gast was: Matthijs van Nieuwkerk en Humberto Tan. In de hoop op een goed verloop van de avond, stelde ik thuis een tekst samen. Je kan het zien als een compilatie van antwoorden op vragen, die mij eventueel gesteld zouden kunnen worden en die ik kon verwachten.

Ik heb alles goed in mijn hoofd gestampt. De hele middag en ook op weg naar Amsterdam voor het bezoek aan de televisiestudio heb ik de tekst tientallen keren herhaald, zowel hardop als fluisterend.

Moeder ging mee
Om 16.00 uur kwam de taxi ons halen. Ons? Ja, want mijn moeder ging ook dit keer mee, voor de gezelligheid en om een prettig en ‘safe’ gevoel te hebben.

De heenreis verliep niet overal even vlot. We reden namelijk in de spits en er kwamen opstoppingen voor. Het knooppunt Barneveld kende een file die lang duurde en de afslag naar de snelweg Apeldoorn-Amsterdam betekende geregeld stilstaan. Ook in de binnenstad van Amsterdam kwamen we in een file terecht. Verkeerslichten werkten niet zoals het zou moeten en waren ook niet goed op elkaar afgestemd. Het verkeer hoopte zich massaal op.

Ondanks deze dissonanten arriveerden we toch nog enigszins op tijd bij het BNN/VARA-omroepgebouw te Amsterdam-West.

Binnen in het omroepgebouw
De aankomst en het binnentreden van het omroepgebouw kende een nogal chaotisch verloop. Ik had een hoop spullen bij me, moest deze goed bij elkaar houden en ik worstelde met mijn jas. Alles eenmaal op zijn plaats liep ik het gebouw binnen. Buiten was het druk en rumoerig. Bestemmingsverkeer reed met hoge snelheid af en aan en er was een vader dat met zijn kindje speelde. Dat ging niet zonder lawaai gepaard. Het kindje gilde. Ik ergerde me.
Bij de ingang zag ik jou, mijn vriendin en vaste rechterhand Monique klaarstaan met een filmploeg, terwijl zij filmden, baande ik me een weg door de doolhof van het omroepgebouw.

De trappen, gangen en ruimtes kwamen mij bekend voor van de vorige keer, maar toch merkte ik een ietwat andere atmosfeer. De vertrekken waarlangs ik liep, oogden enigszins kaal met her en der opgestapelde spullen en oude rommel die niet was opgeruimd. Toen ik de vip-foyer van het restaurant binnenkwam, trof ik ook daar ‘opvallend’ weinig leven aan. Alles maakte van binnen een wat desolate indruk. In het restaurant miste ik de ambiance van de vorige keer toen ik daar met de redacteuren sprak en mijn maaltijd nam. Het leek alsof er toen veel meer aan sfeervolle verlichting was gedaan dan nu.

Honderduit mijn verhaal vertellen
Aan tafel raakte ik aan de praat met jou, Monique en de helpende hand voor de gasten in ‘De Wereld Draait Door’. Even later verschenen Humberto Tan en Matthijs van Nieuwkerk, de grote heren die ik al van de vorige keer kende en die mij opnieuw zouden gaan interviewen. Het was een hartelijk weerzien.

Iedereen stelde vragen. Soms kwamen er zoveel vragen en opmerkingen op me af dat het me soms even te veel werd. Desondanks slaagde ik erin iedereen honderduit mijn verhaal te vertellen. Het verloop van de gesprekken aan tafel werd me af en toe iets te druk. Terwijl ik met vijf mensen tegelijk zat te praten, werden de maaltijden geserveerd. Het draaide uit op eten en converseren tegelijk. Heel warrig allemaal. Ik had moeite om mijn aandacht te verdelen over de maaltijd en de mensen. Zoals ik altijd zeg: “eten en praten gaan niet samen.” Ik eet dan ook beter wanneer ik alleen ben en mensen mij met rust laten. Dan kan ik veel meer van mijn maaltijd genieten.

Na het eten wachtte ik in een apart halletje totdat ik aan de beurt was voor mijn optreden aan tafel. Doordat er gesprekken uit waren gelopen, viel het interview waarvoor ik in aanmerking kwam, op een iets later tijdstip dan gepland.

Warm onthaal en gul applaus
Maar uiteindelijk was het dan zover: de grote deuren werden opengedaan. Ik trad de studio van ‘De Wereld Draait Door’ binnen en kreeg een warm onthaal en gul applaus.

Het eerste wat mij werd gevraagd, was om de tekening van de Johan Cruijff ArenA te onthullen. Ik liet mijn werk aan alle in de studio aanwezige mensen zien. De reacties gaven blijk van verbijstering. Iedereen vergaapte zich aan het grote werk dat ik afgelopen tijd tot stand heb gebracht. Een belangrijke vraag die door Matthijs en Humberto werd gesteld, was hoe lang ik aan deze tekening had gewerkt en wat ik ervan vond om zoiets op papier uit te werken.
Ook vroegen zij hoe ik het bekijken van het stadion had ervaren en of mijn interesse direct naar voetbal uitging of juist niet. Tot slot kreeg ik de vraag te horen: “Kees, kijk jij naar voetbal? Heb je wel eens een voetbalwedstrijd gevolgd?”
Ik vertelde dat ik in de regel nooit naar sport op televisie kijk, maar dat ik een uitzondering maakte met de WK-voetbalfinale van 1974 en de EK-finale in 1988. Tijdens die televisie-uitzendingen zat ik op het puntje van mijn stoel.

Er volgen nog een paar vragen die met voetballen te maken hadden, alwaar ik niet direct een passend antwoord wist. En dat was dan ook het laatste wat men vroeg, want kort daarop mocht jij Monique aan het woord komen. Het ging over de crowdfunding en de middelen die nodig zijn om de vervolgdocumentaire van ‘Het Beste Voor Kees’ te kunnen realiseren met als titel ‘Kees vliegt uit’. Monique hield een tamelijk lang, maar inhoudelijk verhaal over de crowdfunding. Maar toen Monique haar relaas had verteld, gebeurde er iets waar ik totaal niet op had gerekend.
Abrupt werd de uitzending beëindigd. Pats-boem afgelopen! Ik kreeg geen vragen meer.
Het zat erop voor vandaag. Er volgde applaus.

Wát? Was dat alles?

Ja, dat was alles.

Ik miste essentiële vragen
Ik was met stomheid geslagen en verliet met een benauwd gevoel de studio. Even later kreeg teleurstelling de overhand. Ik voelde een leegte in me. Ik merkte dat ik een hoop miste.
Ik miste een paar essentiële vragen over de vervolgdocumentaire. Waarom de tweede film over mij werd gemaakt en wat ik ervan vond om straks opnieuw in beeld te komen. En of ik soms een doel heb in mijn leven als oudere autist. Bovendien kwam ik niet meer toe aan de slagzin die ik thuis had ingestudeerd en waarmee ik de uitzending had willen besluiten.

Kijk, díe vragen had men mij nog heus kunnen stellen!

Al voelde ik me nog zo ‘leeg’, Matthijs en Humberto overweldigden mij met complimenten, maar zagen dat ik in een bedrukte stemming verkeerde. Ik vertelde hen wat ik eigenlijk nog in de studio had willen zeggen, maar waar ik niet de gelegenheid voor had gekregen.

Slagzin
Jij, Monique maakte het goed door in de foyer haar filmploeg mijn slagzin te laten filmen. Zo kon ik dan toch nog mijn slagzin kwijt. Ik heb onlangs een motto samengesteld en dat mocht ik nu eindelijk naar voren brengen. De opname slaagde. Deze zou later kunnen worden bekeken op een apart kanaal van YouTube van Doclines. Monique beheert dit. Het speciale YouTube-kanaal bevat alle kleinere clips van opnames, die de afgelopen tijd van mij zijn gemaakt, maar niet op Facebook kunnen worden geplaatst. Facebook is alleen voor foto’s en teksten, de korte, bijbehorende filmpjes worden op YouTube geplaatst.

En dan volgt hier nu mijn motto. De slagzin luidt: “Wees jezelf, koester je gaven, gebruik deze en creëer!”

Kort na de opnamen van Moniques filmploeg, kwam Humberto naar me toe. Hij haalde zijn mobiel tevoorschijn. Ook Humberto wilde mij in beeld brengen met die ene slagzin.

En om deze avond helemaal te completeren, besloot Monique een staatsiefoto maken van mij mét Humberto Tan en Matthijs van Nieuwkerk erop met in mijn hand de tekening van de Johan Cruijff ArenA. Deze foto wordt later afgedrukt en gaat samen met de tekening naar de directie van het stadion.

Blijvend gevoel van teleurstelling
En toen brak het moment van afscheid aan. Ik wenste iedereen heel veel sterkte toe. De taxi stond voor de uitgang klaar. We konden naar huis. Gedurende de terugrit kampte ik met een blijvend gevoel van teleurstelling. Ik had er zoveel van verwacht! Mijn moeder troostte me.
“Ik had ook veel meer verwacht maar je deed het goed,” zei ze.

Thuisgekomen besloot ik onmiddellijk onder zeil te kruipen. Ik was bekaf en viel direct in slaap.

Vanochtend stond ik op met een kater. Ik had het verloop van de vorige avond nog niet verwerkt. Gelukkig hoefde ik niet meer te treuren, want mijn ouders hadden inmiddels de herhaling van ‘De Wereld Draait Door’ aandachtig bekeken. In de huiskamer beleefden zij de uitzending totaal anders dan in de studio.

Ik hoor ze het nog zeggen: “Kees, je was fantastisch. Fántastisch! Echt hoor! Heus, het is uniek zoals jij alles hebt kunnen vertellen. We hebben in de studio mensen gezien, die achter je zaten en genoten van alles wat je naar voren hebt gebracht. Ook hebben we Humberto met verbazing naar je zien luisteren. Het is jammer dat je niet naar jezelf wilt kijken, want eigenlijk mag je best trots zijn op jezelf.” Mijn moeder voegde eraan toe: Ik geloof dat er nog nooit een aflevering van dit programma is geweest, waarin iemand zo lang aan het woord was.”

Met deze zeer verheugende mededeling kon ik de rest van de dag met een opgelucht gevoel tegemoet zien.

Toch nog ‘eind-goed-al-goed’.

Hartelijke groeten,

Kees

https://www.youtube.com/watch?v=YZZo8blj9Zs&feature=youtu.be

Kees praat na de opnames van De Wereld Draait Door nog even na met Humberto Tan en Matthijs van Nieuwkerk. Hij deelt zijn levensmotto en Humberto is er zo va…

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.