vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

19 juni om 17:14

Het verhaal van Kees en het zoekgeraakte kerstgeschenk

Kerst bij Kees verliep niet zonder heibel, maar werd op het laatste moment toch gered

Zaterdag 29 december 2018

Het jaarlijkse kerstverslag

Beste Monique,

Goed, we zijn het erover eens dat je Kerstmis op verschillende manieren kunt beleven.

Je kan een sfeervolle, feestelijke kerst hebben met aardige mensen of familie en een prachtig kerstdiner. Terwijl het buiten sneeuwt en vriest, geniet je van een kersverse kerststol bij de thee en ’s avonds doe je je met je mensen tegoed aan de schitterende, traditionele kerstkalkoen.

Je kan ook een drukke Kerstmis hebben door bijvoorbeeld twee families tegelijk op bezoek te laten komen, terwijl niet iedereen daar evenveel zin in heeft. Het huis wordt stampvol en er is nauwelijks voldoende plaats om te zitten of staan. Met wie moet ik in ’s hemelsnaam een goede conversatie houden, want het is lawaaiig. Op het ene moment is er jolijt met gebulder en gelach; op het andere ineens stress en agitatie. Alles en iedereen zit boven op elkaars lip. Blij dat Kerstmis straks achter de rug is, denk je dan.

Naast feestelijk en druk komt een enkele keer een ‘ongeluks-Kerstmis’ voor. De incidenten volgen elkaar in korte tijd op en de ene calamiteit na de andere stapelt zich op. Alles loopt finaal uit de hand. Dagen, weken, ja maandenlang kan dat zijn nasleep hebben.

Gelukkig bestaat er in het ‘rijk der Kerstmis’ ook de rustige kerst. Je vraagt op één van beide kerstdagen – voor de thee of een feestelijke lunch – één of twee mensen. Dan is het niet te druk en toch gezellig en voor de rest doe je geen bijzonderheden.

Maar wíj hadden dit jaar een saaie kerst.

Geen sneeuw, geen bezoek, geen gezelligheid, geen gevulde kerstkalkoen en ……geen kerstgeschenken! Kerstverlichting was er wel. Daar hadden we midden december al voor gezorgd.

Eerste kerstdag zat het met de stemming niet bepaald snor. Want wat was het geval: een kerstcadeau dat voor mij bestemd was, bleek zoek te zijn geraakt. Foetsie. Mijn ouders hadden mij dolgraag iets moois willen geven, maar zij konden het nergens vinden. Toch bevond het cadeau zich ergens in huis, maar waar?

De hele dag zochten mijn ouders er koortsachtig naar. Boekenkasten werden leeggehaald, lades één voor één opengetrokken en tot op de bodem doorzocht; we keken achter alle banken en onder alle stoelen… Nergens was het present te vinden.

Zowel mijn vader als moeder waren hierdoor erg uit hun doen en de wanhoop nabij. Gezellig praten was onmogelijk. Een mineurstemming overheerste. Ik evenzeer baalde vanwege de nare sfeer in huis en temeer omdat het cadeau uit zichzelf leek te zijn weggelopen.

De gehele avond werd het afzien. Ik heb het op deze 25ste december daarom zelfs zonder feestmaal moeten stellen. Ik kookte voor mezelf een enigszins karig aangemaakte spaghettischotel zonder ook maar één enkel noemenswaardig onderdeel. Mijn ouders stelden zich tevreden met elk een zuinig stukje eendenborstfilet met een paar aardappeltjes erbij en wat sla die net over de uiterste houdbaarheidsdatum bleek te zijn.

Na het eten ging ik nog wat lezen en televisie kijken en tot slot vroeg onder zeil.

Tweede kerstdag: een rustig begin van de ochtend. Ik maakte een wandeling om daarna in mijn eentje een kopje koffie te drinken. Ik had geprobeerd het zo gezellig mogelijk te maken in mijn huiskamer, maar dat verhinderde niet dat de bedrukte stemming over het zoekgeraakte cadeau me hardnekkig bijbleef.

De dag zelf verliep zoals de andere kerstdag: saai en zonder één enkel verzetje. Ook vandaag waren mijn ouders in de mineur. Nog steeds hadden ze niks gevonden en daardoor ontbrak gezelligheid en warmte in huis.

Wijselijk ging ik over tot het maken van een stevige middagwandeling door de buurt. Ik liep door de lanen en langs de huizen. De interieurs waren prachtig geïllumineerd en gehuld in een sprookjesachtige kerstsfeer. Ik zag mensen bij hun familie op bezoek komen. Ze hadden kleurrijke pakketten in hun armen. Wat keek iedereen blij! En her en der haalde ik de verrukkelijke geur op van gebraden kalkoen en wildgerechten. Ja, zíj wel! Maar ik zwierf moedeloos, zonder knusheid, in de kille mist door de wijde omstreken van mijn woonomgeving.

De duisternis viel in. In het donker, onder het spaarzame schijnsel van de straatlantaarns, liep ik met kleine pasjes naar huis toe. Toen ik daar aan was gekomen, nam ik wederom in mijn eentje een kopje thee en een plakje kerststol. Ik stak de kaarsen en theelichten aan in een poging om ook in mijn woonkamer een echte kerstsfeer te creëren. Ik draaide klassieke muziek af.

Een uur verstreek. De muziek kon mij niet echt bekoren en de heerlijke smaak van de stol evenmin. Het eenzame en sombere gevoel in me bleef maar knagen.

Na verloop van tijd vroeg ik me af: hoe zou het nu met mijn ouders zijn? Zouden ook zíj nog ongelukkig zijn? Toen ik bij hen aanklopte, ontving ik opeens een hartelijk welkom. Mijn moeder strekte haar hand naar me uit en ik pakte deze voorzichtig beet. Ze zei: “Kom jij maar eens even mee naar onze huiskamer.”

Ik volgde haar.

En wat lag daar onder de grote kerstboom? Jawel hoor! Het veelbelovende geschenk dat zo lang op zich had laten wachten! Eindelijk was het terecht! Hoezee!

Het betrof een kalender van Geldersche Kasteelen en Landschappen. Wat een mooie foto’s stonden erin! Ik bedankte mijn ouders hartelijk.

Maar waar had de kalender toch al die tijd gelegen? Die bleek zich heimelijk teruggetrokken te hebben op een plek in de slaapkamer van mijn ouders. In een achterafhoekje waar mijn vader zijn kleren, pantoffels en ander slaapkamergoed bij elkaar houdt. En daartussen had de kalender zich verstopt. Die stoute kalender!

Mijn moeder vertelde me dat ze tijdens het eindeloze zoeken ineens een ingeving had gekregen. Ze was naar de slaapkamer gegaan en zag het kerstgeschenk in vaders hoekje liggen! Zomaar!

Hoe had dat zo kunnen uitpakken? Waarom was het ons niet eerder opgevallen?

Eenmaal in mijn handen ontdeed ik de kalender van het plastic. Ik besloot hem meteen in mijn slaapkamer op te hangen. Ik wilde het niet langer ergens laten liggen. Voor je het weet, raakt het cadeau opnieuw weg, want het is plat, glad en valt in dichtgevouwen staat niet zo snel op.

En zo kan ik 2019 toch nog met een nieuwe kalender tegemoet zien! Ook mijn ouders waren opgelucht. De fijne stemming keerde helemaal terug. Om de vreugde en het succes van deze vondst af te sluiten, maakten we allen een heuse kerstmaaltijd klaar. Mijn ouders hadden gebakken wilde zalmfilet en ik een hertenbiefstuk in rode portsaus met spruitjes. Zelden heb ik zo genoten!

Kerst 2018 = Eind goed al goed!

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.