vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

6 oktober om 16:35

(09-’20) Het verlangen naar stilte

20 september 2020

Lief leven,

Al een paar dagen voel ik me niet zo fijn, ik weet niet echt wat de reden daarvan is. Ik onderga het gevoel maar gewoon, want ertegen vechten is zinloos, weet ik inmiddels. Ik ben er ondertussen wel achter gekomen dat je iets niet kan willen hebben, maar dat zorgt er natuurlijk niet voor dat je problemen verdwijnen.

Gelukkig hebben we nog een paar mooie zonnige dagen in het verschiet, zodat ik me wat kan opladen aan die gouden bol daar hoog in de lucht. Ik knap nou eenmaal op van de zon op mijn gezicht en voel me dan meteen een stuk blijer, daarom heb ik altijd een dipje als de herfst eraan komt.

In het najaar gaat  – in overleg met de dokter- mijn medicatie iets omhoog, want anders kom ik de winter niet door. Een zonnebankje helpt ook nog weleens, dus daar kruip ik gedurende de winter regelmatig onder om er vervolgens weer helemaal ‘zen’ uit te komen! Althans, voor een uurtje..

Gevoel niet goed verklaren
Maar goed, het is mooi weer, warm zelfs, dus ik kan mijn bedrukte gevoel niet zo goed verklaren. Het gevoel dat ik wil krimpen tot een mini-mens, of onzichtbaar wil zijn, bekruipt me steeds vaker. Onzichtbaar, omdat ik dan niet de hele tijd ‘lastig gevallen’ wordt met alles wat er om me heen gebeurt, en er ook geen ‘beroep’ op me kan worden gedaan.

Op dit moment heb ik een totaal gebrek aan energie voor anderen. Mijn energielevel is zelfs zo laag dat ik het liefst wil roepen: “laat me met rust!” Maar dat is natuurlijk geen optie. Ik probeer er doorheen te swingen zodat ik niet tekort zal schieten en al mijn verantwoordelijkheden uit handen laat vallen. Ik probeer te balanceren, mezelf in het midden te houden.

Leerproces
Omgaan met mezelf en mijn stoornis is een heel leerproces geweest waarvan ik nu kan zeggen dat ik er ook écht van geleerd heb. Ik kan mijn energie beter verdelen, zonder dat het me extra kracht kost. Tussendoor zit ik te zitten en voor me uit te staren en laat ik al mijn gedachten en gebeurtenissen passeren. Zo verwerk ik alles. Of zo. Soms weet ik niet wat ik aan het doen ben, maar ja, dat maakt niet zoveel uit ook. Zolang het me maar helpt!

Ik wandel graag met de hond, want dan ben ik even afgeleid van thuis en alles om me heen. Op zulke momenten geniet ik heel erg van de natuur en de stilte. Dat is overigens iets wat ik voorheen niet kon: het verdragen van ‘stilte’. Terwijl ik er tegenwoordig soms juist heel sterk naar verlang.

Dat is misschien wel de grootste winst van de EMDR- therapie: ik kan nu eindelijk mijn eigen gedachtes en herinneringen verdragen, ook in stilte.

 ❤ Karin

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.