vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

4 juli om 09:00

Het zal me ’n zorg wezen: Geschiedenis van een gezinshuis

"Wat wordt er weinig moeite genomen om echt, écht te kijken en te zien. Dat is mijn drive. Deze kinderen zichtbaar maken in een wereld die snel een andere kant opkijkt"

Dit is Het zal me ’n zorg wezen, waarin verschillende bloggers vertellen over hun leven als zorgouders voor kwetsbare kinderen. Pien Visser (62) schrijft over haar proces als gezinshuisouder. Vanaf 2009 ving zij samen met haar man George meer dan vijftig kinderen op hun woonboerderij. Momenteel woont ze daar met acht gezinshuiskinderen – velen met hun eigen gebruiksaanwijzing – en zeven eigen kinderen. De zorg voor deze kwetsbare kinderen brengt uitdagingen in de opvoeding met zich mee. Deze week: een eerste kennismaking met de bewoners van gezinshuis YouBeeWell. 

Alle beschreven gebeurtenissen zijn waargebeurd. Vanwege privacyredenen zijn de gebeurtenissen niet te linken aan een specifiek kind. Omdat het gaat over belevenissen van de afgelopen 20  jaar waarin er ruim 47 kinderen bij ons  gewoond hebben voor langere of kortere tijd.  De namen zijn fictief.  

Een doorsnee dinsdag in het gezinshuis. De wekker gaat om half zeven. Eerst ga ik de jongens wekken aan de jongenskant. Dat zijn Zackary, Nick en Finn. De oudste jongen, Storm, slaapt in een eigen pipowagen in de tuin. De klusjesman heeft een handige bel gemaakt beneden waardoor je met één handeling de bel rinkelt. Hopelijk loopt Finn vandaag wel normaal de trap af want hij heeft zich langzamerhand de gevaarlijke gewoonte aangeleerd om vanaf de overloop  te springen op de tweede traptrede. Een keer een misstap en dan zou hij onderaan de trap belanden. Levensgevaarlijk. Gelukkig hij loopt aardig normaal vandaag. 

Dan wek ik aan de meisjeskant de twee pubers. Gracita en Sunshine. Zachtjes, zodat Vlinder en Benny blijven slapen. Wie dekt vandaag de tafel? Op tijd zijn! Anders ben je de Sjaak, en moet je afruimen. De kinderen schuifelen naar beneden. De één meer wakker dan de ander maar iedereen zit op tijd aan tafel vandaag. We beginnen de dag samen en om half acht vliegt iedereen de deur uit. Tasjes vullen, jasjes mee. Even checken of het brood inderdaad in de tas terechtgekomen is, en niet snel aan de varkens of de hond gevoerd… en controleren of iedereen zijn spullen mee heeft.

Finn gaat met de bus naar school dus die moet op tijd zijn tanden gepoetst hebben en klaar staan om opgehaald worden. Hopen dat hij vandaag niet weer een halfuur naar zijn schoenen moet zoeken…

Langzaam fietsen Storm, Nick, Zackary, Gracita en Sunshine het lange pad af. Op weg naar een nieuwe schooldag. Ik hoor Vlinder en Benny en haal ze één voor één uit bed. De big smile op hun kleine snoetjes maakt dat ik alles aankan vandaag. Ik heb het mooiste beroep van de wereld!

Ik ben Pien, 62 jaar, al heel lang getrouwd en moeder van zeven kinderen. Vijf biologische kinderen en twee kinderen die we hebben mogen adopteren in 2015. De geboortedagen van mijn eigen vijf en het adopteren van Promise en Sunshine waren de mooiste dagen uit mijn leven.

Promise was zeven maanden oud toen ze bij ons kwam en is nu 16. Haar zusje, Sunshine, was drie dagen oud toen ze bij ons kwam en is nu 13. Ze zijn nu bijna allemaal groot. Wat ben ik ontzettend trots en dankbaar om te zien dat onze eigen kinderen stuk voor stuk hun weg in het leven gevonden hebben. Alle kinderen zijn ook op hun eigen unieke manier betrokken bij het gezinshuis. Prachtig om te zien. Zij hebben van dichtbij meegemaakt, van jongs af aan al, wat het betekent om te delen, te wachten, te begrijpen en te incasseren. En soms natuurlijk ook helemaal niet. Dan werden ze boos of verdrietig door het gedrag van de andere kinderen. Maar ze hebben door alle gebeurtenissen wel anders leren kijken naar het leven. Hebben aan den lijve ondervonden dat het allemaal niet vanzelfsprekend is en dat er veel gebrokenheid is in deze wereld. Ze hebben ook gezien wat je kunt betekenen voor de meest kwetsbaren in deze maatschappij.

Een van onze kinderen heeft een vriend voor het leven gevonden in één van de kinderen die hier gewoond heeft en beschouwt hem ook als zijn eigen broer. Ik geniet met volle teugen en dagelijks van de prachtige uitdaging waar we voor staan. Het opvoeden, begeleiden en coachen van kinderen en jongeren tot volwassenheid. Een job die er elke dag zo ontzettend toe doet. Elke dag weer. Een verschil maken in het leven van een kind. Elke keer weer op zo ontzettend veel verschillende manieren. Een mensje dat het mooiste is dat er bestaat op deze wereld. Voor wie alles in zijn of haar leventje nog aan de voeten ligt. Natuurlijk al met deuken en butsen die het inmiddels al opgelopen heeft.

Samen bouwen. Samen lachen, verdrietig zijn, soms huilen maar vooral er voor hem of haar zijn. No matter what. Tot het gaatje. Ook als anderen om hem of haar heen afhaken. En wat gebeurt dat veel. Wat haken er veel af of knappen af op het gedrag wat ze zien. Wordt er niet verder gekeken naar het mooie, prachtige mensje dat achter het gedrag zit? Gedrag is een taal en elke dag weer is het een enorme uitdaging om die verschillende talen te verstaan. 

Wat wordt er weinig moeite genomen om echt, écht te kijken en te zien. Dat is mijn drive. Deze kinderen zichtbaar maken in een wereld die snel een andere kant opkijkt en zelfs regelmatig de ogen sluit voor kwetsbare kinderen die het zo nodig hebben om gezien te worden in wie ze werkelijk zijn en wat ze nodig hebben. Zoeken, bedenken wat nodig is om dit kind helemaal tot zijn of haar  recht te laten komen in deze complexe, vaak bevooroordeelde maatschappij. Ik hou van deze kinderen en ik hou van mijn werk. 

Ik ben getrouwd met George. In het begin hadden we naast het gezinshuis allebei nog onze eigen baan.  George als predikant en ik als docent op een VMBO. Intensief, maar toen was het te doen. Leven in de achtste versnelling.  Ik werkte parttime en George full-time. Ik herinner me uit die periode dat ik ’s nachts aan mijn correctie Engels en Duits zat. Het enige moment dat het echt helemaal stil was in huis en ik de proefwerken ongestoord uit kon spreiden op de keukentafel. En ook al was het midden in de nacht, en moest ik er de volgende dag weer vroeg uit, het was te doen. 

Ik herinner me ook uit die periode dat we wel eens crisisplaatsingen hadden van een baby en dat er regelmatig nachten waren dat je maar twee of drie uur geslapen had en toch de volgende dag een examenklas draaide. Lessen voorbereiden deed ik niet aan. Ik hou verschrikkelijk van improviseren en wanneer je het lesboek voor een nieuwe klas opendeed de volgende dag wist je precies weer waar je was. Hoe drukker je bent hoe beter je het thuis ook kunt organiseren. George was door zijn beroep vrijwel elke avond weg. Omdat ze me graag wilden hebben op de middelbare school, omdat ik goed orde kon houden en feeling met de doelgroep had waarmee ik werkte, kon ik aardig wat wensen ten aanzien van het rooster voor elkaar krijgen. Dat maakte dat het elke keer weer te combineren was met de drukke baan thuis. Zo kon ik lesgeven en toch weer op tijd thuis zijn voor de eerste kinderen die uit school kwamen. 

Gelukkig zijn we nu zover dat we allebei fulltime gezinshuisouder zijn. Dat is ook wel nodig. Er gebeurt soms zo ontzettend veel in een week dat je er geen andere baan naast kan hebben. Al die onverwachtse dingen maar ook al die afspraken in een week. Elk kind heeft zijn of haar eigen voogd, eigen gedragswetenschapper, eigen therapeut, eigen behandelbespreking en eigen familie. Dan nog de dokters-, en therapiebezoeken. De ortho, de tandarts, de sport, de diëtist, de psychiater, de klinisch geneticus, de schoolactiviteiten enzovoort. Er waren momenten dat we vijf kerstfeesten achter elkaar hadden in één week.

We waren dan altijd blij dat we aan het eind van al die kerstfeesten ons geloof behouden hadden…

Pien rolde niet zonder slag of stoot dit avontuur in. Volgende week schrijft ze over een zwarte bladzijde in haar leven, en hoe ze zich daar doorheen sloeg.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.