vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

25 juli om 10:00

Het zal me ’n zorg wezen: ‘Kinderen hebben altijd het idee dat het hun schuld is’

Zo ontzettend verdrietig en gebroken. Dat is dus wonen in een gezinshuis.

Het valt me vaak op dat mensen werkelijk geen flauw idee hebben wat je nou zo’n hele dag doet als gezinshuisouder, of dat ze überhaupt een voorstelling hebben van wat een gezinshuis is. Dan leg je het nog een keer rustig uit: een gezinshuis is een huis waar kinderen wonen die om allerlei verschillende redenen niet meer thuis kunnen wonen.

In Nederland zijn dat ruim 40.000 kinderen.  Door oorzaken als mishandeling, echtscheiding, misbruik, opvoedingsonmacht, verslaving van hun ouders of gedragsproblemen van henzelf. Zij zijn uit huis geplaatst, omdat hun ontwikkeling en veiligheid in gevaar kwam*. Al hun kleine of grotere leventjes zijn anders gelopen dan gedacht en gedroomd.  Ook voor hun ouders. Bottom line: hun situatie is vaak heel verdrietig en gebroken. Onmacht. Onmachtige ouders. Gebroken situaties.

*voorwoord uit Achter de voordeur van 100 gezinshuizen: gezinshuis.com 

Vrijwel alle kinderen willen natuurlijk graag bij hun eigen papa en mama  wonen en wanneer dat om de één of andere reden niet meer kan heeft dat een enorme impact. Sommige kinderen worden volwassen in een gezinshuis, wonen daar zelfs al jaren en hebben tot de dag dat ze 18 worden nog niet goed begrepen waarom ze nou precies niet meer thuis konden wonen. Het is een aantal keren aan hen uitgelegd, ongetwijfeld, maar het blijft onbegrijpelijk voor hen omdat het zo’n pijn doet.

Anderen lijken het prima te vinden. Het lijkt alsof ze niets of niet veel meer met hun biologische ouders hebben. Toch zien we elke keer weer dat de bloedband maar ook de loyaliteit van elk kind naar zijn eigen ouders zo ongelooflijk sterk is.

Als gezinshuisouders spreken wij altijd met veel respect over eigen ouders. Dat is ook een gouden regel bij YOUBEEWELL.COM. Er wordt altijd respectvol over ouders van de geplaatste kinderen gesproken, over de hele familie van het geplaatste kind. Wanneer dat niet gebeurt pakken we dat meteen aan. Gisteren nog maakten Storm en Zachary een erg beledigende opmerking over de vader van één van de andere kinderen. Meteen gaan we dan het gesprek aan en werken we ernaar toe dat er oprecht excuus aangeboden wordt. De ouders zijn voor elk van de geplaatste kinderen de allerbelangrijkste mensen die er zijn in hun leventjes. Dat respecteren we en houden we hoog. 

Hoe vaak heb ik in al die jaren niet met één van de kinderen op de punt van hun bed gezeten, waar ze huilend vertelden dat ze het niet snappen waarom ze niet meer thuis konden wonen. Hun broertje of zusje woont toch ook thuis? En wat dan als ze nu goed hun best gaan doen en goed gaan luisteren ? Is het hun schuld, vragen ze me, dat ze niet meer bij mama wonen?  Mogen ze dan later weer bij mama of papa wonen?  Morgen, volgende week of in ieder geval dan volgend jaar? Zo ontzettend verdrietig om te zien dat de kinderen bijna altijd het idee hebben dat het hun “schuld” is. Dat zij de reden zijn dat papa en mama gescheiden zijn, en dat zij nu in een gezinshuis moeten wonen. Zo ontzettend verdrietig en gebroken. Dat is dus wonen in een gezinshuis.

In Het zal me ’n zorg wezen vertellen verschillende bloggers over hun leven als zorgouders voor kwetsbare kinderen. Pien Visser (62) schrijft over haar proces als gezinshuisouder. Vanaf 2009 ving zij samen met haar man George meer dan vijftig kinderen op hun woonboerderij. Momenteel woont ze daar met acht gezinshuiskinderen – velen met hun eigen gebruiksaanwijzing – en zeven eigen kinderen. De zorg voor deze kwetsbare kinderen brengt unieke uitdagingen in de opvoeding met zich mee. Lees hier alle posts in deze reeks.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.