vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

20 oktober om 12:29

Het zal me ’n zorg wezen: Pien Visser (10)

Een normaal gezin met ups en downs

Voor een gezinshuisouder zijn er veel vergaderingen in verschillende hoedanigheden en samenstellingen met de zorgaanbieders, ouders, behandelcoördinatoren, voogden, psychiaters, gedragswetenschappers, coaches, formulemanagers, mentoren en schoolbegeleiders. Je draait als gezinshuis een jaarcyclus met rapportages die elke keer aangeleverd moeten worden. Ook heb je intervisie met je coach die je begeleidt vanaf het begin. Hele specifieke zaken die zich aandienen op allerlei terreinen, kun je met de coach bespreken. Ook is de coach aanwezig bij bepaalde gesprekken. Voor de voogd maak je een weekoverzicht zodat het inzichtelijk is hoe het met het kind gaat. De highlights en vorderingen benoem je, evenals de zorgen en ingewikkeldheden. 

Eens per zes weken zoek ik de kinderpsychiater op die al elf jaar met ons samenwerkt en dan bespreek ik met haar mijn vragen. Elke keer leer ik weer van haar, omdat we maatwerk zoeken voor ieder kind. En dan zijn er natuurlijk de bezoeken. Sommige kinderen vertrekken vanuit het gezinshuis naar hun familie voor één of meerdere dagen, anderen hebben voor het eerst weer voorzichtig een omgangsregeling onder begeleiding. En dan gaan ze regelmatig naar de orthopedagoog, huisarts, politie, therapeut. Of ze gaan sporten of volgen schoolactiviteiten. Dit zijn allemaal ritjes waar je met ze naartoe gaat. Door al die dingen heen zie je de groei. Het zijn kleine stapjes, dan weer enorme stappen om vervolgens een terugval te krijgen en weer op te krabbelen. We staan ernaast en kijken er met bewondering naar.

Ik ken een mooi oud Joods gezegde: red een kind en red de wereld. Wat is er nou mooier dan investeren in een jong leven waar nog zoveel hersteld kan worden? Natuurlijk hebben we ook weleens kinderen in huis gehad die meer nodig hadden dan wij hen konden bieden en die door ramen probeerden te springen, met een schaar of mes onder hun kussen sliepen. Of kinderen die wegliepen over de weilanden en de trein pakten om naar hun moeder te gaan. Gelukkig zijn deze situaties uitzonderingen.
 
Heel veel kan herstellen in hun gebrokenheid maar wanneer kinderen echt te diep beschadigd zijn, hebben ze meer nodig dan de setting van een gezinshuis. Gerard Besten, die aan de wieg stond van Gezinshuis.com, zei altijd dat hij geloofde in ‘de kracht van het gewone leven’. We zien elke dag om ons heen in de levens van deze kleine mensen dat het zo is. Het gewone leven: het werkt écht!

Als gezinshuisouder pak je je verantwoordelijkheid op en probeer je de kinderen het dagelijkse leven te volgen, met alle ups en downs. Je bent gezinshuisouder: aan de ene kant heb je de professionaliteit van opvoeden en aan de andere kant ben je ook een gezin. Een gezin dat samen lacht, verdrietig kan zijn, boos kan zijn, maar elkaar steeds weer opzoekt.

In ons gezinshuis hebben we kinderen van meerdere zorgaanbieders. Wij vinden dat een win-win situatie. Dat zijn onder andere kinderen met heftige gedragsproblematiek die vaak op een Cluster 4 school zitten. Dat is een school waar kinderen naartoe gaan die ondersteuning nodig hebben vanwege hun ernstige gedragsstoornis. Ook hebben we kinderen met een licht verstandelijke beperking, die vaak moeilijk kunnen leren. De wisselwerking tussen deze kinderen is steeds weer verwarmend. Wanneer zij elkaar vinden in het gezinshuis door zich, voor zover mogelijk, te verplaatsen in dat totaal andere kind, geeft dat hoop voor hun toekomst. En ook geeft dat hoop voor de maatschappij waar ze later in terecht komen en waarvoor je ze weerbaar wil maken met wat ze in de aanbieding hebben.

Sommige kinderen zullen nooit helemaal zelfstandig kunnen wonen en altijd een bepaalde vorm van ondersteuning nodig hebben. Door de tijd heen ga je samen met alle mensen die betrokken zijn bij het kind, op zoek naar de begeleiding die ze nodig hebben. Dat is voor iedereen anders.

Het is mooi om te zien is dat er in het gezinshuis regelmatig vriendschappen gesloten worden voor het leven. Dat is elke keer weer ontroerend. Eén van de jongens die hier jaren gewoond heeft en inmiddels op zichzelf woont, wipt nog een keer of drie in de week aan. Iedereen vindt het super als Syl het erf op fietst, om bijvoorbeeld te helpen grasmaaien maar vooral voor de gezelligheid en het contact. Hij wipt ook even aan als hij niks meer te eten heeft of wanneer het die week niet gelukt is met budgetteren. Ook wanneer hij hulp nodig heeft bij het regelen van allerlei andere praktische zaken waar andere kinderen hun ouders voor zouden vragen. Ik moet zeggen dat ik het ook altijd heel leuk vind om hem weer te zien. Toen het moederdag was had hij mij een prachtig cadeau gegeven met een kaart dat ik voor hem als een moeder was. Super mooi. Echt ontroerend. 

Het stopt namelijk niet met je vertrek. Veel van de kinderen hebben nauwelijks een netwerk en het gezinshuis is dan het enige waar ze echt op terug kunnen vallen. Het is enorm belangrijk om daarom vanaf dag één een stevig netwerk te bouwen. Vaak is dat essentieel voor de toekomst van deze kinderen, zeker als die toekomst ver is van hun biologische familie. Zo blijf je als gezinshuis de veilige plek waar een kind altijd, wanneer het nodig is, op terug kan vallen. 

Dit is Het zal me ’n zorg wezen, waarin verschillende bloggers vertellen over hun leven als zorgouders voor kwetsbare kinderen. Pien Visser (62) schrijft over haar proces als gezinshuisouder. Vanaf 2009 ving zij samen met haar man George meer dan vijftig kinderen op hun woonboerderij. Momenteel woont ze daar met acht gezinshuiskinderen – velen met hun eigen gebruiksaanwijzing – en zeven eigen kinderen. De zorg voor deze kwetsbare kinderen brengt unieke uitdagingen in de opvoeding met zich mee. Lees hier alle posts in deze reeks.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.