vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

27 oktober om 06:19

Het zal me ’n zorg wezen: Pien Visser (11)

Op naar de dierentuin

Joe en Brent ruziën over iets kleins. Ik ga met hen zitten en hoor hun verhaal aan als de gemoederen hoog zijn opgelopen. Ze zijn duidelijk erg boos op elkaar en krijgen het maar moeilijk voor elkaar om op een gewone, rustige manier met elkaar te praten en uit te leggen waar ze nou zo van balen. Na een half uurtje hebben ze elkaar dan toch een hand gegeven en gaan ze weer over tot de orde van de dag. We hebben een leuk dagje gepland naar de dierentuin. Dat is op zich al een onderneming.

Ik moet altijd weer even nadenken waar je iedereen in de auto strategisch plaatst en de kool en de geit bespaart, waardoor iedereen tevreden is en er geen conflicten ontstaan. Mijn pedagogisch medewerkster gaat mee met haar auto, dat vergemakkelijkt het. Nu kunnen we een nog meer strategische indeling maken. Voordat we uitstappen hebben we even een duidelijk plan de campagne afgesproken. Wat doen we wel en wat doen we niet? Wie loopt met wie over het park en hoe laat staan we met elkaar weer bij de uitgang. De twee mannetjes die ’s ochtends ruzie hadden, krijgen weer ruzie. Brent baalt zo erg dat hij de rest van de dag eigenlijk niet meer te genieten is. Toch snap ik Joe ook, die steeds duidelijk zijn grenzen aangaf. Met zijn gedrag verstiert Brent ook voor de anderen het leuke dagje uit. Ik hou hem kort bij mij. Waar ik ga, gaat hij, en elke keer weer spreek ik hem aan wanneer hij rent, springt en klimt en gevaarlijk doet. Zo’n dierentuin is voor hem een overkill aan prikkels en het kan daarom gevaarlijk zijn wanneer hij alleen zou lopen. Je ziet de mensen om hem heen kijken en met elkaar fluisteren.

We pauzeren ergens en ik bestel iets lekkers om te drinken. Meteen is één van de jongens ontevreden omdat hij dacht dat hij niks kreeg. Door het gedrag van het boze jongetje Brent komen we maar aan de helft van de highlights toe die we gepland hadden. Ik besluit nog meer op te splitsen zodat de anderen in ieder geval wel kunnen bekijken wat ze graag willen. Ik trek alleen met het mannetje op. De anderen gaan allemaal een andere kant op. Wij kiezen samen voor een lekker stuk lopen. Ook hier vliegt hij alle kanten op. Hij springt overal bovenop, hangt aan alles, rent en remt, gilt en schreeuwt…Ik laat hem even. Dan is hij straks lekker moe en hier heeft niemand er veel last van. Ik denk wel dat de dieren de rest van de dag moeten bijkomen.

Hij vertelt aan één stuk door. En achter dit drukke mannetje – waar de anderen zich vandaag mateloos aan storen – zie ik het prachtige jongetje dat hij is: zo origineel, vrolijk, hulpvaardig, lief en aanhankelijk. Ik geniet, strijk hem even door zijn haar en zeg dat ie geweldig is. Hij glundert van oor tot oor. Het is inmiddels tijd en we lopen rustig richting uitgang. Daar kun je de foto ophalen die je gemaakt had aan het begin van de tocht. Daar ontstaat een fikse ruzie tussen twee meiden die we deze dag extra hadden meegenomen, vriendinnen van de meiden. Ik besluit een extra sleutelhanger met foto te bestellen zodat iedereen wat heeft. Ik spreek de dames aan dat ik niet wil dat ze zo in het openbaar schreeuwen en dit soort taal gebruiken. Het is sowieso de regel dat wanneer je scheldt met een k-woord of vloekt, je een kwartier eerder naar bed moet. Soms is iemand zo boos en gooit hij er zoveel verschrikkelijke woorden uit dat hij drie kwartier eerder naar bed moet.  

Voordat we de auto instappen, is het grote conflict gelukkig alweer opgelost. Onderweg maken we nog een stop bij de Mac. Iedereen geniet van zijn kleine of grote bestelling en ik rijd met een club voldane kinderen het erf weer op. ‘s Avonds doen we nog even een balspel en Vlinder en Benny gaan daarna alweer naar bed. Eén voor één gaan ook de grotere kinderen naar bed. Om half elf is het stil in huis. Snel lees ik nog even aan de rapportages voor deze week en de stukken die nodig zijn voor de vergadering van morgen. Ik gooi er nog twee wassen in en trek de keuken recht. Vaatwasser aan, hond in de gang. Rondje door het huis. Iedereen slaapt. Weer een dinsdag voorbij. 

Dit is Het zal me ’n zorg wezen, waarin verschillende bloggers vertellen over hun leven als zorgouders voor kwetsbare kinderen. Pien Visser (62) schrijft over haar proces als gezinshuisouder. Vanaf 2009 ving zij samen met haar man George meer dan vijftig kinderen op hun woonboerderij. Momenteel woont ze daar met acht gezinshuiskinderen – velen met hun eigen gebruiksaanwijzing – en zeven eigen kinderen. De zorg voor deze kwetsbare kinderen brengt unieke uitdagingen in de opvoeding met zich mee. Lees hier alle posts in deze reeks.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.