vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

1 september om 13:46

Het zal me ’n zorg wezen: Pien Visser (7)

Het zal me 'n zorg wezen

 

Het is inmiddels dinsdagmiddag en de eerste kinderen komen vol van verhalen, terug uit school. Soms is het helemaal fout gegaan, zoals vandaag bij Finn. Meteen bij het uitstappen uit de taxi begon het al: straf, nablijven en een nare dag.

Zackary had vandaag op zijn middelbare school geweigerd om aan het werk te gaan en moest daarom twee uur nablijven. Echt balen. Hij moet duidelijk zijn frustratie nog even kwijt erover en gooit er een aantal scheldwoorden uit. Voor elk scheldwoord staat een kwartier eerder naar bed. Dat is de regel hier. Wanneer we hem daaraan herinneren herpakt hij zich verbazend genoeg snel.

Er staat drinken en wat lekkers om bij te komen van de drukke dag. Het is vandaag mooi weer, dus gaan we maar lekker even naar buiten. De trampoline is favoriet en ook wordt er gevoetbald. Na een tijdje hoor ik een enorm geschreeuw. Zo ontstaat er ruzie over wie er het eerst op de trampoline is en dat ontaardt in een scheldpartij en een hele boze Brent die zo hard met de deur slaat dat hij ervan trilt. Ik ga achter hem aan en probeer erachter te komen wat er nu precies gebeurd is dat hem zo ontzettend woest maakt. Hij huilt en slaat tegen de muur. We zitten een half uur en hij komt tot rust. Samen gaan we naar beneden om Mitch erbij te halen en om de tafel te zitten. Met deze jongen is het ingewikkeld dingen op te lossen omdat hij het drie minuten nadat het gebeurde alweer vergeten is. Hij Lijkt Dory uit finding Nemo wel die ook steeds de weg vergeet!

Dan de andere techniek. Niet welles-nietes of hoe zat het precies, nee, vragen: wat zou je de volgende keer anders kunnen doen zodat er geen ruzie ontstaat? Dan komen ze allebei met hun aandeel en ook al schieten hun ogen nog vuur de hand wordt toch geschud.

Het is eind van de middag. Even in mijn portemonnee checken of er nog vijf euro in zit voor Storm die gaat werken. Daarna de pedagogisch medewerkster helpen met het eten en de auto in om Vlinder en Benny  op te halen. Die zijn super blij om me te zien.  Het eten is inmiddels klaar en omdat elk kind twee dingen mag kiezen die hij of zij echt niet hoeft te eten lijken we soms wel een Van der Valk-hotel… Storm eet halal. Regelmatig sta ik dus in de Marokkaanse slagerij als ‘tata’ en bestel ik vlees. Wanneer ik er toch ben neem ik meteen zijn lievelingsworst mee. Kan hij weer even vooruit. 

Inmiddels is iedereen klaar aan tafel. Wie de beurt heeft ruimt af en de kleintjes gaan naar bed. Voorlezen, zingen, toestoppen en nog een dikke knuffel. Ondertussen is mijn medewerkster al druk bezig met het organiseren van het afruimen en de vaat. Ben je vanmorgen vergeten om je was beneden te brengen op je wasdag? Dan help je vanavond mee met de vaat. Wassen is sowieso wel een dingetje in een gezinshuis. Gezinshuis.com heeft bij 100 gezinshuizen een onderzoekje gedaan en uitgezocht dat de wasmachine gemiddeld 14 keer per week draait. Dat is dan in het gunstige geval. Wanneer je drie kinderen in huis hebt die regelmatig ’s nachts in hun bed plassen of wanneer je er twee op de voetbal hebt of allerlei andere sporten, tik je makkelijk de 18 keer aan per week. Wasmachines slijten daarom snel hier. Vooral ook wanneer je allerlei attributen in je broekzak laat zitten die variëren van lego-stukjes tot zakmessen tot boterhammen. De kinderen doen ook elk wekelijks een klusje in het huis, bijvoorbeeld de vaat. Dit gaat altijd in tweetallen. 

Bij sommige combinaties van vaathulpen moet je erbij blijven staan anders is het wachten totdat er gegooid gaat worden met het servies. Samen de vaat. Ieder zijn aandeel. Niet teveel zeuren of klagen anders ben je nog een keer. Ik blijf een oogje in het zeil houden anders verdwijnen sommige bekers en borden zo zonder afgewassen te zijn in de kast, of zit er zoveel prut in het putje van de vaatwasser dat ik een half uur bezig ben om de viezigheid op te ruimen. Er even bijblijven om te checken of alles ook echt droog is. Nadat Vlinder en Benny in slaap zijn gevallen haal ik de was uit de drie machines. Ik leg alle gewassen broeken onder elkaar op de eettafel en laat alle kinderen erlangs lopen. Meenemen en netjes in je kast. Ook dat moet je weer checken want wanneer ze daar geen zin in hebben proppen ze hun schone was ergens in de chillkamer uit het zicht en mopperen ze de volgende dag dat ze niks meer hebben om aan te trekken. Wanneer ik dan toch naar boven loop kijk ik of de was die nu in de kast ligt ook echt schoon is want sommige kinderen hebben er een hekel aan om hun wasmand naar beneden te brengen en gooien hun vieze was dus vrolijk weer tussen de schone in de kast. 

De onderbroeken leg ik niet uit op tafel. Die gaan in een mand, want dat zijn er zoveel, en dan kunnen ze er zelf één uitpakken elke dag. Ik loop naar de waskamer en zie dat een van de jongens waarschijnlijk al zijn opgespaarde broodzakjes in het gele vuilnisemmertje gegooid heeft. Ok… Uitzoeken wie hier verantwoordelijk voor is heeft geen zin op dat moment, want niemand doet zoiets natuurlijk. Nee hoor, niemand, werkelijk niemand doet dat. Geen één van de zeven kinderen. 

Net zoals de poepvlek op de wc boven bij de boys. Niemand, echt niemand doet dat. Het elke keer uitzoeken heeft geen zin. Dan maar de emmer pakken en samen met alle jongens de hele badkamer schoonmaken. Ik doe de poepvlekken wel. Jullie de rest.  Beneden op het rooster staat dat één van hen een week lang verantwoordelijk is voor de badkamer. En dat rouleert. Aan de meisjeskant hetzelfde. Daar draaien wij ook mee in het rooster omdat er maar drie meisjes zijn.

Dagelijks controleren we de beide badkamers en omdat het mode is om allerlei handdoeken op de grond te leggen als een soort pad omdat je anders zulke natte voeten krijgt heb ik toch maar besloten om elk kind zijn eigen kleur handdoek te geven. Een goed idee van een ander gezinshuis. Dan hoef je minder ‘CSI’ te spelen om erachter te komen wie er vandaag zes handdoeken op de grond gelegd heeft om helemaal droog in en uit de badkamer te komen.  Dat werkt wel zo prettig. Ik check nog even het plankje en zie dat iemand gespeeld heeft met de tandpasta. Het zit werkelijk overal. Op de spiegel, op de wand, op de wc… En niemand, nee niemand heeft het gedaan. Ook niemand doet het licht elke keer aan en uit als er gedoucht wordt door één van de andere jongens.
Zo is er ook niemand die regelmatig, en na onze duidelijke waarschuwing, in de wasbak piest. Niemand… Ook niemand gooit met een banaan door de hal. Die overal sporen achterlaat al plakkend aan muren en ramen… Dus maar weer met alle jongens de gang opruimen. Daar hebben ze een bloedhekel aan. Want één van hen heeft het gedaan natuurlijk, maar de anderen niet. 

Wanneer je een handdoek nodig hebt, by the way, of een dekbedovertrek dan maakt het niet zoveel uit hoe je die te pakken krijgt. Je klimt op de stelling in de waskamer kiest een mooie kleur uit en begint er gewoon aan te trekken. Dat er 12 andere net netjes gestapelde overtrekken en lakens mee komen is collateral damage. Die laat je vervolgens ook gewoon liggen voor anderen natuurlijk. Niet jouw probleem, 30 handdoeken op de grond. Wanneer ik vraag wie er in de waskamer was is het antwoord, je raadt het al, niemand…

Dit is Het zal me ’n zorg wezen, waarin verschillende bloggers vertellen over hun leven als zorgouders voor kwetsbare kinderen. Pien Visser (62) schrijft over haar proces als gezinshuisouder. Vanaf 2009 ving zij samen met haar man George meer dan vijftig kinderen op hun woonboerderij. Momenteel woont ze daar met acht gezinshuiskinderen – velen met hun eigen gebruiksaanwijzing – en zeven eigen kinderen. De zorg voor deze kwetsbare kinderen brengt unieke uitdagingen in de opvoeding met zich mee. Lees hier alle posts in deze reeks.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.