vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

5 oktober om 07:34

Het zal me ’n zorg wezen: Pien Visser (8)

Het zal me 'n zorg wezen

Om half zeven is het ‘kamertijd’: een heerlijk momentje om even op je kamer een Donald Duckje te lezen, het hoofd leeg te maken en tot rust te komen. Ik blijf altijd even onderaan de trap luisteren of er nu niet weer wc-rollen van de ene naar de andere kamer gegooid worden. Ik heb van tevoren ook alle kamers gecheckt op lucifers en hooi. Joe vindt het namelijk geweldig om van alles en nog wat in de fik te steken. Een keer had hij samen met een andere jongen wat kleins aangestoken op zijn kamer. Ik heb hem en de andere jongen de volgende dag meegenomen naar mijn oude school waar een collega werkt die ook bij de brandweer zit. Deze heeft in vol ornaat en heel uitgebreid de tijd genomen om beide jongens te vertellen wat het gevaar is, en heeft ook filmpjes laten zien van hoe lang het duurt voordat een kamer helemaal in de hens staat. Beide jongens kwamen zwaar onder de indruk weer thuis. Die laten het waarschijnlijk en hopelijk een volgende keer wel uit hun hoofd. Vier weken erna hadden ze het er nog over. 

Ik luister nog een keer aan de onderkant van de trap, maar het is stil. Ik duik vervolgens achter mijn laptop en beantwoord de mails van vandaag. Wanneer het woensdag is, is het mijn avond om samen met vriendinnen iets leuks doen. We zijn dan net vier musketiers die samen een wijntje doen of gewoon gezellig bij elkaar komen. Mitch vindt dat heel spannend en ik moet van te voren zeggen wáár ik naartoe ga, wát ik ga doen maar vooral hoe laat ik ongeveer weer thuis ben. Ik vraag of hij zich wil gedragen vanavond. Het komt allemaal goed, ik kom vanzelf weer thuis, net zoals de andere dagen. En degene die mij vanavond vervangt doet het ook super, daar kan hij echt van op aan.

Als ik vervolgens met mijn vriendin aan de koffie zit, krijg ik een telefoontje. Mitch is weggelopen na een stevig conflict met mijn medewerkster. Wat te doen, denk ik dan en ik besluit in de hal zijn oma te bellen. Ze heeft hem al over de telefoon gesproken en het komt goed.

Als ik na een korte avond uit thuiskom en met mijn voeten languit op de bank lig, drink ik nog een wijntje, waarna ik mijn bed induik. Ik slaap bijna nooit vroeg, omdat ik meestal de dag moet doornemen over alles wat is voorgevallen en daarbij huilt Benny’s ‘s nachts meestal. nog nadenken over alles wat voorgevallen isen bijna altijd huilt Benny ‘s nachts. Dan breng ik hem nog wat drinken, geef ik ‘m een knuffel stop ik hem lekker warm toe. Ik duik weer mijn bed in en om half zeven gaat de wekker. Een nieuwe dag! Bring it on. Ik heb het mooiste beroep van de wereld. 

Dit is Het zal me ’n zorg wezen, waarin verschillende bloggers vertellen over hun leven als zorgouders voor kwetsbare kinderen. Pien Visser (62) schrijft over haar proces als gezinshuisouder. Vanaf 2009 ving zij samen met haar man George meer dan vijftig kinderen op hun woonboerderij. Momenteel woont ze daar met acht gezinshuiskinderen – velen met hun eigen gebruiksaanwijzing – en zeven eigen kinderen. De zorg voor deze kwetsbare kinderen brengt unieke uitdagingen in de opvoeding met zich mee. Lees hier alle posts in deze reeks.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.