vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

8 augustus om 07:12

Het zal me ’n zorg wezen: sloten en kluizen

Sloten en kluizen

Ik mis vier biertjes en ga op onderzoek uit. Rara, waar zijn ze gebleven? Gelukkig heb ik een koelkast die op slot kan en waar normaliter de biertjes in bewaard worden. Zo heb ik altijd overzicht op wat ik in huis heb. Echter, deze paar biertjes stond even buiten. De rest van de flesjes had ik in de afsluitbare koelkast gedaan. Ik besloot alle kamers maar even te checken. 

Het raadsel is snel opgelost. Het blijkt dat één van de jongens die vroeger bij ons gewoond heeft de flesjes soldaat heeft gemaakt. Om te voorkomen dat er meer verdwijnt, heb ik de rest van de drank (een paar flessen wijn) ook maar snel in de afsluitbare koelkast gedaan. We hebben in het verleden ook weleens meegemaakt dat we bij controle een fles sterke drank in de sloot naast het huis vonden. Hij lag aan een touw en was verstopt onder een berg meuk. Al vrij snel kwamen we erachter van wie de fles was, namelijk van een van de grootste jongens, die weliswaar bijna achttien was, maar toch. Wij willen geen alcohol op ons terrein. Dat is samen met drugs een harde grens, die we trekken. Ook agressie valt hieronder.  Zo hebben we in het verleden kinderen in huis gehad die gooiden, scholden, vloekten, schopten, sloegen, intimideerden en krijsten. Niet wenselijk natuurlijk en duidelijk gedrag dat afgeleerd moet worden, maar op het moment dat een kind agressief gaat worden naar een ander kind is het klaar. Elk kind moet zich bij ons veilig voelen en niet bang zijn voor de ander. 

Ook hebben we eens een jongetje in het gezinshuis gehad dat wel eens met de kat slingerde of de hond schopte. Vaak zit daar een heel trauma achter. Als gezinshuisouder heb je daar begrip voor natuurlijk, maar ja, je hebt ook je grenzen. Een van onze belangrijkste grenzen is dat onze eigen kinderen zich prettig voelen bij de kinderen die bij ons geplaatst worden. Als dat niet het geval is en onze kinderen zich bedreigd voelen of beschadigd worden dan is het meteen afgelopen. Een keer moesten we met één van onze eigen kinderen naar de dokter, omdat een geplaatst kind een hand knikkers keihard naar zijn achterhoofd had gegooid. Misschien klinkt het voor buitenstaanders wat hard dat het dan einde oefening is, maar voor ons ligt onze eerste verantwoordelijkheid boven alles bij onze  eigen kinderen. 

Soms denk je dat een geplaatst kind een goede match is, maar na een paar maanden blijkt dan  dat dat niet zo is. Vaak heeft dat te maken met het aangepast gedrag, dat een kind in het begin vertoont en kom je er na een maand of zes pas achter hoe het kind in werkelijkheid is. En dan moet je keuzes maken. Gelukkig zijn dit situaties die niet veel voorkomen. 

Om dit te voorkomen proberen we ons zo goed mogelijk te informeren voordat we een kind plaatsen.. We bellen met school of nemen contact op met eerdere plekken waar het kind gewoond heeft. Door de jaren heen hebben we hiervoor een vorm van fijngevoeligheid ontwikkeld maar helaas zit je er af en toe naast. Soms heeft dit te maken hebben met de informatie die ons voor plaatsing verstrekt wordt. We hebben weleens meegemaakt dat een heel heftig dossier zo opgeleukt was, dat hoe de zaken weergegeven werden, totaal niet overeenkwam met de werkelijkheid. En dit is zonde, want hierdoor wordt zowel het kind als ook het gezinshuis enorm tekort gedaan. Bovendien worden beiden teleurgesteld.
Je verwelkomt toch een kind in je gezinshuis, en na een tijdje ontpopt het zich tot een kind dat bijvoorbeeld dagelijks gefixeerd moet worden of steeds maar erg gevaarlijke dingen doet.

We hebben ook een keer meegemaakt dat een jongere een heel potje medicijnen inslikte, omdat hij zich zwaar beroerd voelde. Je moet echt alles in de smiezen houden, want een aantal slimme kinderen kan zelfs de WiFi resetten. Nu niet meer trouwens, want we hebben er een plexiglas bescherming omheen gemaakt, waardoor ze de code niet meer kunnen resetten. Ook weet ik precies wanneer het drie uur is, want dan komen alle kinderen naar beneden omdat de WiFi er af is. Dat hebben we bewust gedaan omdat we het belangrijk vinden dat de kinderen WiFi-loos buiten een balspel kunnen doen of ouderwets verstoppertje spelen. 

Ook andere zaken in het huis moeten we goed in de gaten houden. Zo trof onze pedagogisch medewerker een van de kinderen in de afgesloten studeerkamer aan. De slimmerd had een sleutel bij laten maken, waardoor hij de afgesloten kamer binnen kon komen. Je moet ze dan ook altijd een stap en gedachte voor zijn en altijd en overal bedenken wat ze nu weer zouden kunnen bedenken. Een tijdje geleden hadden we opeens een enorm hoge telefoonrekening. We konden maar niet bedenken hoe dat nou toch kon. We hebben alle kinderen erop nagevraagd, maar natuurlijk had niemand enig idee. De rekening bedroeg zo’n duizend euro en na groot speurwerk kwamen we erachter dat één van de grotere jongens met onze vaste telefoon naar de telefoon van een vriendje belde en de telefoon daarna een lange tijd liet openstaan. Op deze manier sluisde hij geld van onze rekening naar die van hem. Zijn vriendje betaalde hem dat vervolgens in cash uit en hield er zo’n 20 procent van in. Een slimme actie dachten ze. Maar helaas voor hen en gelukkig voor ons,  kwamen we erachter. Je begrijpt dat hij ons alles terug heeft moeten betalen, tot de laatste eurocent. We begrijpen als geen ander wat deze kinderen in hun leventjes hebben meegemaakt, maar dat is nog geen vrijbrief om dit soort dingen te doen. Het is uiteindelijk gewoon je reinste diefstal. Ik denk dat er door de jaren heen – sinds 2009 toen we ons gezinshuis startten – wel zo’n tweeduizend euro bij elkaar gejat is. Zo had een van de jongens er een handje van om cadeaubonnen te pikken. Tegen kerst kocht ik altijd ik voor iedere medewerker een mooie kadobon van 50 euro. Totdat ze opeens weg waren. Ook gebeurt het regelmatig dat – wanneer ik ons adres op marktplaats intik – ik allerlei attributen uit mijn eigen huis voorbij zie komen. Van playstations tot cadeau’s die ze gekregen hebben. Ja ja, het zijn soms zakenmannetjes in de dop. 

Je moet dus altijd op je spullen letten en de mensen in huis waarschuwen om alles goed op te bergen. Afgelopen week is mijn stagiaire naar Antwerpen gereden om daar 10 prachtige goed werkende hotelkluizen op te halen voor op mijn kamer. Hier berg ik kostbare spulletjes in op. Ideaal! Ik stop mijn tas erin en mijn autosleutels, en alle andere zaken waarvan ik ook maar enigszins het vermoeden heb, dat ze gepikt kunnen worden. 

Op het politiebureau kennen ze me inmiddels ook goed. Van ons gezinstehuis hebben twee jongens een HALT-traject doorlopen, twee anderen zijn vorige week voor een verhoor geweest, en moest één van de meiden een hele dag in de cel doorbrengen. O ja, en er zijn nog strings bij de Zeeman gestolen en de betreffende dader werd daarbij ook opgepakt. Never a dull moment. Toch geniet ik er nog steeds elke dag van en vind ik bovenal dat ik een prachtige job heb.

In Het zal me ’n zorg wezen vertellen verschillende bloggers over hun leven als zorgouders voor kwetsbare kinderen. Pien Visser (62) schrijft over haar proces als gezinshuisouder. Vanaf 2009 ving zij samen met haar man George meer dan vijftig kinderen op hun woonboerderij. Momenteel woont ze daar met acht gezinshuiskinderen – velen met hun eigen gebruiksaanwijzing – en zeven eigen kinderen. De zorg voor deze kwetsbare kinderen brengt unieke uitdagingen in de opvoeding met zich mee. Lees hier alle posts in deze reeks.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.