vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

1 augustus om 10:11

Het zal me ’n zorg wezen: Geen los zand

'In een gezinshuis bied je aan de ene kant de professionaliteit van opvoeden en aan de andere kant de warmte van een gezin. Je bent geen los zand met elkaar.'

Het leuke en bijzondere van gezinshuizen is dat geen één gezinshuis hetzelfde is. Je hebt hele strakke, hele losse, hele principiële. Vegetarische, veganistische, Boeddhistische, antroposofische, christelijke, vrije, you name it. Allemaal weer anders en daardoor uniek. Het is net een gezin. Ook geen een gezin is hetzelfde. Daarom is het zo ontzettend belangrijk dat er goed gematcht wordt in een gezinshuis. Niet elk kind zou overal passen. Dat is een secuur afwegen en bekijken van veel factoren. En ook afgaan op een stukje ervaring.

De bestaande rang-,  en pikorde is belangrijk. Daar moet een eventueel nieuw kind goed tussen passen. Wij proberen dat altijd zo zorgvuldig mogelijk te doen. Wanneer we twijfelen over een nieuw te plaatsen kind, leggen we het dossier voor aan onze coach die ons goed kent. Zij kijkt mee en zal ook eerlijk zeggen wat haar idee is. Elk kind verdient de beste plek. Voor sommige kinderen zijn wij  dat,  voor anderen weer niet.  Je moet niet bij ons komen wonen als je de rust en de stilte zoekt. Of wanneer je allergisch bent voor hooi. Ook niet wanneer je niet tegen katten, honden of varkens kunt. 

Elk gezinshuis heeft zijn eigen unieke kwaliteiten en dat maakt het zo ontzettend veelkleurig en boeiend. Natuurlijk zijn er een aantal basisvoorwaarden waar je aan moet voldoen. Dat moet goed zitten, maar de uitwerking en dagelijkse beleving varieert per gezinshuis. En wij? Wij zijn christen en ons geloof is de basis van waaruit we leven. Ons geloof is geen verstikkende deken over kinderen heen. Zeker niet. We hebben ook een islamitische jongen en ik kook elke dag halal. Je mag mee naar de kerk zondags, maar niemand moet.

We zijn niet het meest gestructureerde gezinshuis uit Gelderland maar we hebben een hart vol passie en gaan tot het gaatje. Ons werk is ons leven en dat is niet afgepast. Ook al doe je zo je best om dat wel voor elkaar te krijgen, het lukt niet. Altijd maar weer loopt een dag zo ontzettend anders dan je ’s ochtends vroeg bedacht had. Door de tijd heen hebben we natuurlijk goed moeten leren om onze grenzen te bewaken. Alleen dan kan je vitaal blijven en hou je het vol. Dat is best een zoektocht geweest maar nu de laatste jaren gaat dat steeds beter en hebben we onze vaste vrije momenten. In een gezinshuis bied je aan de ene kant de professionaliteit van opvoeden en aan de andere kant de warmte van een gezin. Je bent geen los zand met elkaar.

De kinderen uit het gezinshuis trekken in meerdere of mindere mate met elkaar op. Daarom is een gezinshuis ook wezenlijk anders dan een groep. Het is ook mooi dat ze elkaar in andere settings bijvoorbeeld op school pleegbroertjes en pleegzusjes noemen. Dat geeft de verbondenheid aan. Dat is niet iets dat je creëert maar dat ontstaat door het samenleven.

Dit is Het zal me ’n zorg wezen, waarin verschillende bloggers vertellen over hun leven als zorgouders voor kwetsbare kinderen. Pien Visser (62) schrijft over haar proces als gezinshuisouder. Vanaf 2009 ving zij samen met haar man George meer dan vijftig kinderen op hun woonboerderij. Momenteel woont ze daar met acht gezinshuiskinderen – velen met hun eigen gebruiksaanwijzing – en zeven eigen kinderen. De zorg voor deze kwetsbare kinderen brengt unieke uitdagingen in de opvoeding met zich mee. Lees hier alle posts in deze reeks.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.