vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

27 december om 11:20

Het zal me ’n zorg wezen: ‘Ondanks alles word je nooit vergeten’

Kerst 2021

Vandaag gaat op Doclines.nl de blogserie ‘Het zal mij ’n zorg wezen’ van start, waarin verschillende gastouders schrijven over hun ervaringen met het gastouderschap. Pien Visser (1960) heeft, samen met haar man, sinds 2009 voor zo’n 50 verschillende kinderen mogen zorgen in hun gezinshuis. “Een gezinshuis is een mooie combinatie tussen aan de ene kant de warmte van een gezin, en aan de andere kant de professionaliteit van kundige opvoeders. Wij geloven in wat Gerard Besten (oprichter van www.gezinshuis.com) altijd zegt: de kracht van het gewone leven.”

Al weken zijn de drie kleine draakjes uit ons gezinshuis zenuwachtig. Ze snappen niet echt hoe het nu precies zit met Sinterklaas en Kerst. Daar zijn ze nog wat te klein voor, om te weten wie nou op welke feestdag centraal staat. 

Maar… als je dan ook nog eens jarig bent rond deze tijd van het jaar wordt het helemaal spannend!!! Al weken is de mama van één van de kleinsten bezig om het één en ander te regelen voor haar kleine man die bij ons in het gezinshuis woont. De kadootjes liggen al maanden in huis en deze week vlak voor Kerst – de 23e – is de grote dag. Er is catering besteld en een heus draaiorgel plus clown ingehuurd. Het kan niet op.

De kleine man heeft niks meegekregen van wat er allemaal voor hem georganiseerd is. Voor hem telt alleen dat mama komt. Eindelijk ziet hij haar weer. Elke avond bij het naar bed gaan praten we erover. En dan wil hij weer precies weten, net als de avond ervoor, hoe het eraan toegaat op zijn verjaardag. Ik leg het hem dan nog een keertje uit en zie een brede glimlach van oor tot oor verschijnen. Moe zakt hij in vervolgens slaap en ik doe voorzichtig zijn kamerdeur dicht. ’s Nachts meldt hij zich nog een keer om te vragen of het al donderdag is. Ik stop hem weer warm toe en zeg dat hij nog een paar nachtjes geduld moet hebben.

De volgende ochtend, nadat de kleine man al vroeg is opgehaald door de schoolbus, krijg ik een telefoontje van zijn mama. Met de nieuwe regels van afgelopen zaterdag en het advies om met maximaal vier mensen samen te komen, ziet ze het niet zitten om de reis naar het gezinshuis te maken. Daar komt bij dat ze ook wat verkouden is en zowel het verhuurbedrijf van het draaiorgel als de clown afgebeld hebben. Bottomline: ze komt niet.

Ik leg de telefoon neer en laat dit nieuws even op me inwerken. Hoe verrot is dit voor onze kleine man. Hoe ga ik hem dit nu uitleggen? De aller,- allerbelangrijkste persoon in zijn leventje – mama – komt niet en het feestje gaat ook niet door. Ik voel een steen op mijn maag liggen als ik ’s middags zijn blije gezichtje zie. Ik wacht hem bij de bus op en maak  drinken met wat lekkers klaar. Zullen we even samen met het hondje wandelen, opper ik. Hij straalt! Yes, met de hond eropuit, dat is altijd leuk. We lopen samen naar de omgehakte boom en ik vraag of hij op schoot wil. Hij kijkt me verwachtingsvol aan. Ik wil hem vast wat vertellen, denkt hij. “Hey Mats, ik moet je iets vertellen, iets dat ook wel een beetje moeilijk is.” Hij speurt met zijn indringende donkere kijkers bezorgd mijn gezicht af. En dan zeg ik het maar gewoon zoals het is. Hij barst in snikken uit en drukt zijn kleine gezichtje tegen mijn borst.

Daar zitten we dan, op die boomstronk. Een ontroostbaar jongetje voor wie de wereld net in duigen is gevallen. Vorig jaar was mama er ook niet. En het jaar daarvoor ook niet…. Ik voel zijn pijn en we huilen samen. Na een tijdje stopt het snikken en zegt hij: “Kunnen we dan nog wel taart en pannenkoeken eten?” “Tuurlijk kerel. Tuurlijk.” Ik leg ’s avonds een snikkend jongetje in bed. Hij is zo verdrietig dat hij er kapot van is. Eenmaal beneden gaan we hard aan de slag. We schrijven iedereen die we kennen aan met een verzoek om voor 23 december een verjaardagskaart te sturen naar dit mannetje. Alle kanalen van social media benutten we. Gelukkig hebben we zijn kadootjes al in huis.

Als hij op zijn verjaardag van school thuiskomt en de postbode speciaal even bij ons huis stopt met een grote zak post, zie ik zijn nieuwsgierige gezichtje. “Ga maar kijken Mats. Post voor jou!”

De postbode gooit de zak leeg op tafel en er vallen ruim 200 verschillende poststukken uit die aan onze kleine man gericht zijn. De postbode blijft hangen voor een bakkie koffie met taart. Mats gilt van opwinding en maakt een stapel van alle kaarten. Hij kan al een klein beetje lezen wat erop staat. Het is allemaal voor hem!

Kerst 2021 moet hij doormaken zonder mama, de allerbelangrijkste persoon in zijn leven. Maar gelukkig is er voor hem ook een waardevolle les, namelijk dat je ondanks alles nooit, nooit alleen bent of vergeten wordt.

 


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.