vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

17 juli om 12:36

(03-’20) Ik kan nergens terecht

29 maart 2020

Lief leven,

Na een vreselijke aanvaring met de gemeente, heb ik vandaag een email naar de burgemeester gestuurd.

Ik word helemaal opgefokt over het feit dat de gemeente niet van plan is ons te helpen met een laptop voor Nikki, zodat zij haar online lessen en examens fatsoenlijk kan volgen en maken.

Er is geen gesprek over mogelijk. Ik heb nog nooit in mijn leven zulke starre mensen meegemaakt. Mensen, die notabene in een functie zitten waarbij je anderen zou moeten helpen. Ik heb aanvullende bijstand daarom worden er allerlei idiote regels aan mij gesteld, althans zo zie ik dat.

Deze ambtenaren geven me daarbij ook nog het gevoel dat ik het kennelijk leuk vind om om een laptop te bedelen, alsof ik om deze coronacrisis gevraagd heb, waardoor mijn kind nu thuis lessen moet volgen.

Menselijkheid ver te zoeken
Menselijkheid is ver te zoeken in ieder geval. Ik kan ook niet bevatten dat in extreme situaties – zoals deze zich op dit moment binnen Nederland voordoen vanwege de coronacrisis – mensen zich vasthouden aan vooraf gestelde regeltjes.

En dat is wat ze bij mijn gemeente dus doen. Als ik hen opbel omdat ik iets wil vragen, dan zeggen ze er meteen bij dat ze er acht weken over mogen doen om mij te voorzien van een fatsoenlijk antwoord. Dit werkt bij mij direct op mijn ‘irritatieklier’, want ik kan er niet mee overweg dat deze instantie zo’n macht over mij heeft. Zij geven mij iedere maand een beetje geld, dus dat geeft hen een vinger in mijn pap.

Ik snap heus wel dat ik “het geld gewoon maar krijg zonder er ook maar iets voor hoeven te doen” en dat je een “gegeven paard niet in de bek mag kijken”, maar hé, kom op zeg! Niemand vraagt om een situatie zoals deze nu, waarin Nikki vanuit huis zonder computer niet in staat is om  online lessen te volgen. Ik kan er niet over uit dat ik nergens en bij niemand terecht kan.

Vrees voor financiële problemen
Ik vrees dat ik mezelf straks in de financiële problemen breng als ik er zelf voor ga zorgen dat mijn kind de dingen tot haar beschikking heeft, die ze nodig heeft om haar diploma te kunnen halen. Ik ga dit oplossen. Linksom of rechtsom. Dat is mijn plicht, ik heb alleen nog even geen idee hoe!

Dit alles kwetst me eerlijk gezegd diep. Omdat er niks zo vervelend is als tot de conclusie komen dat je niet in staat bent om je eigen zaakjes goed te regelen, eenvoudigweg omdat je daar de financiële middelen niet voor hebt. Dat maakt mij afhankelijk en dat zorgt er weer voor dat mijn gevoel van eigenwaarde een dieptepunt bereikt.

 

Machteloos kutgevoel
Het heeft namelijk allemaal met elkaar te maken. Ik wil niks van niemand. Het enige wat ik wil is dat ik mijn kids alles kan geven wat ze nodig hebben en op dit moment lukt dat niet. Dat is zo’n enorm machteloos kutgevoel! Ik weet niet of ik dat sterker voel dan een ander die in eenzelfde situatie zit.

Ik ben zo gewend dat alles wat ik voel – gevoelens die vaak voor een ander persoon ongemakkelijk zijn – direct onder de noemer ‘borderline’ wordt geschaard. Daardoor weet ik soms niet goed meer wat nu wel of niet een ‘normale’ reactie is.

Eindstand: ik heb zó vaak om hulp gevraagd en het niet gekregen, dat het iets met mij gedaan heeft. Ik voel me daardoor onbelangrijk en niet gezien.

Negatieve spiralen. Ik vind ze vreselijk, maar heb soms geen idee hoe ik eruit moet komen. Negatief zijn is de makkelijkste weg, heb ik gemerkt. Ik ben zo gewend geraakt aan het domino-effect, dat ik het bijna een soort van gek vind als er níet na een vervelende gebeurtenis nog tig andere volgen. Niks staat los van elkaar, alles is met elkaar verbonden. Het voelt als een grote knoop in een knot wol, waar ik wanhopig een trui van probeer te breien.

❤ Karin

 

Wat is jouw ervaring met de steun voor kwetsbare gezinnen tijdens deze coronacrisis?


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.