vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

17 juli om 14:40

Ik leef voor en door mijn kids

Wat en wie ben ik zonder hen?

26 januari 2020

Lief leven,

Iedere keer als ik me goed voel, realiseer ik me dat dit gevoel tijdelijk is, of althans… zo zie ik dat. Gevoelens komen en gaan. Soms negatief, soms positief. Als ik me goed voel dan is dat voor en door mijn kids.

Wat en wie ben ik zonder hen? Dat is een angst die me nog wel eens bekruipt. Wat als ze de deur uit gaan? Wat ga ik dan doen, en voor wie ga ik zorgen? Ik zeg altijd een beetje voor de gein: ach, dan word ik het kattenvrouwtje van de hoek.

 

Zo iemand die geen mensen om zich heen heeft, maar wel 45 katten. Het is niet dat ik niemand heb, maar echt veel sociale contacten heb ik niet. Eigenlijk leef ik voor en door mijn kids.

De oudsten hebben hun eigen leven en Nikki, de jongste, doet dit jaar eindexamen. Een grotere confrontatie met de toekomst is er niet. Ze wil studeren en het liefst ook nog een jaar naar het buitenland.

Al die dingen spoken door mijn hoofd, waardoor ik besef dat ze gaat uitvliegen en dat ik dan alleen achterblijf. Loslaten is nu dus aan de orde, maar ik heb geen flauw idee hoe je dat doet. Ik hoop dat ik het leer, stap voor stap, maar het wordt een heel proces.

 

Eigenlijk probeer ik er niet te veel over na te denken, want ik ben echt wel bang voor de toekomst. Er komt een gat dat ik moet gaan opvullen. Alle redenen waarom ik nu ’s morgens opsta  – en dat zijn mijn kinderen – zijn dan niet meer fysiek bij mij. Er is dan geen constante bevestiging meer dat het goed gaat met mij. Dan moet ik  voor mezelf zorgen: opstaan, eten klaarmaken, schoonmaken en dan hoef ik dat niet meer voor iemand anders te doen.

Er zijn best dagen dat ik het wel best vind en liever in mijn bed blijf liggen, maar er uiteindelijk dan toch uitkom en aan de slag ga, omdat ik dat als moeder verplicht ben. Die verplichting zou wegvallen zodra alle kinderen uit huis zijn. Mijn dieren zijn natuurlijk ook heel belangrijk voor me, maar ja, die komen er bij liggen als ik in mijn bed blijf, en slapen dan lekker mee. Dat helpt ook niet echt.

Met al deze dingen in mijn achterhoofd heb ik onlangs besloten om 2 middagen per week als vrijwilliger bij de Kringloop te gaan werken. Sinds kort ben ik hier begonnen in de hoop daar wat nieuwe mensen te leren kennen en zo enige structuur in mijn leven aan te brengen.

 

Ik merk hierdoor alleen dat ik het moeilijk vind om écht contact met mensen te maken. Het blijft op de een of andere manier altijd oppervlakkig.

Ik weet eerlijk gezegd ook niet of ik wel op zoek ben naar ‘vrienden’, of dat dit werk een reden is om mezelf te dwingen de deur uit te gaan en onder de mensen te komen, ook al heb ik er niet altijd zin in. Achteraf ben ik overigens altijd wel blij dat ik gegaan ben.

Eigenlijk wil ik dat, als de kids uitvliegen, ze zich geen zorgen om mij hoeven te maken. Dat ze weten dat ik het zonder hen ga redden en begrijpen wie ik ben en hoe mijn wereld in elkaar zit. Ik hoop dat het me lukt.. In zekere zin moeten we elkáár leren loslaten.

Als we vertrouwen hebben in onszelf en in elkaar dan komt het vast allemaal goed.

❤ Karin

 

Hoe maak jij je los van je kinderen?


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.