vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

4 april om 08:49

In de uitzending bij Humberto Tan

Maandag 29 maart 2021

Kees bij Humberto Tan

 

Beste Monique,

Zoals reeds aangekondigd zou ik op zondag 28 maart te gast zijn bij Humberto Tan. Gisteren was het eindelijk zover. Ik kwam weer in de schijnwerpers en zou weer eens in beeld verschijnen. In the picture zijn.

De avond beloofde veel. Er gebeurde ook veel. En deze 28ste maart kende een uitgesproken positief verloop. Het begon al toen ik werd opgehaald door de taxi. De rit Velp-Amsterdam verliep vlekkeloos. Beter gezegd, ik heb nog nooit zulke lege snelwegen meegemaakt!

Onderweg voerde ik goede gesprekken met de taxichauffeur en na een uur en drie minuten rijden bevonden we ons al in hartje Amsterdam. Voor de ingang van Artis  zag ik de filmploeg al klaar staan. Met jou, Monique. Meteen werden camera’s geactiveerd en kreeg ik een zendertje om met microfoon, om een fraai shot te maken op het moment dat ik uit de taxi stapte en het hoofdgebouw van het dierentuincomplex binnen zou treden. Het hoofdgebouw was tevens het omroepgebouw met de studio’s en een foyer waar ik wat kon gaan eten en drinken.

In het monumentale gebouw werd ik een bijzonder warm welkom geheten. Ik ontmoette diverse aardige mensen, die de uitzending verzorgden en tevens voor andere gasten zorgden. Vanwege ‘de corona’ droeg iedereen mondkapjes en waren er aangepaste voorzieningen, zoals extra transparante schermen en verplichte volgroutes. Ik hoefde me niet angstig te voelen om eventueel besmet te raken, want vrijwel alle aanwezigen bleken recentelijk getest te zijn. Uitslag: Covid-19-negatief.

Het was druk in de foyer, want ik werd overdonderd met luide stemmen. Op een televisiescherm keek een groepje mensen, dat aan tafel zat,  naar een spannende autorace.  Maar de aardige man, die me hielp met de consumpties en tevens de routes aanwees naar de studio, gaf me toegang tot een apart vertrek waar het rustiger was. Daar kon ik aanstonds mijn maaltijd nemen. De filmploeg nam ook plaats in deze zijkamer. Terwijl ik in een stoel uitrustte, kreeg ik nog een paar vragen die verband hielden met de voorbereidingen van de uitzending. Intussen maakte de catering de maaltijd klaar en zo ging alles zijn gangetje. Opeens hoorde ik een herkenbare blijde stem: “Ha Kees! Wat leuk, man, dat je bent gekomen! Wat ben ik blij je te zien! Hoe is het?” Een evenzeer herkenbaar gezicht verscheen. Het was niemand minder dan Humberto Tan. De ontmoeting met deze zeer sympathieke interviewer/ presentator, stond in teken van spontaniteit en vreugde.

Even later werd de maaltijd op tafel gezet. Deze zag er goed uit. Ik had flinke trek gekregen en nam er een hap van. Toen ik eenmaal aan het eten was, merkte ik dat er iets niet helemaal klopte. Beter gezegd, alles was koud geworden. En het vlees, wat was dat taai. Ik kon er niet door heen komen! Ik besloot de maaltijd terug te geven. Alles moest in een armzalig magnetronnetje weer worden opgewarmd. Ik denk dat de oorzaak van dit manco in de huidige lockdown-situatie ligt. Officiële horeca mag nog niet in bedrijf zijn. Ook in deze foyer niet, maar op deze avond is uitzondering gemaakt. Om bijzondere gasten en artiesten die in de televisiestudio verschijnen toch nog van consumptie te voorzien, kon er worden gekookt. Echter waren er waarschijnlijk nog net niet voldoende middelen voorhanden om de gerechten in de bakken aan de opschepbar constant warm te houden, alsook het eetservies. Beter gezegd, er moest worden geïmproviseerd. Provisorisch werken ten spijt, had ik drie minuten later een prachtige volwaardige maaltijd  op behoorlijk eetbare temperatuur. Helaas bleef het vlees te taai. Ik kon het nog verruilen voor een vishachee die mij veel lekkerder smaakte. Beter gezegd, perfecte vishachee! Zo had ik toch nog van het eten genoten! Gelukkig waren de gerechten niet vet en bedorven. Dat pakte op de avond van de tweede aflevering van ‘De Wereld Draait Door’ op 10 oktober 2019 wel anders uit! Tijdens de terugrit met de taxi naar Velp was ik die avond vreselijk ziek geworden van dat eten. Nu gelukkig niet.  Toen mijn maaltijd op was, leek de spanning in de grotere zaal naast me, hoorbaar te stijgen. Op een gegeven moment bereikte deze een waar kookpunt. De stemmen van de groep mensen  aan de lange tafel zwollen aan tot ongekende sterkte. Er werd geschreeuwd, gegild en hysterisch gelachen. Het werd erger en erger! Op het laatst was het lawaai ondraaglijk, mijn oren hadden het niet meer en ik stopte mijn vingers erin. De oorzaak van deze uitzinnige stemming was de Formule-1-race tussen Max Vertappen en Hamilton, die kennelijk zo’n spannende wending aannam dat Max deze tijdens de laatste seconden bijna won van Hamilton, tot het moment dat Hamilton plotseling accelereerde en Verstappen ruimschoots voorbij schoot. Helaas, geen Nederlandse winnaar van autoracen. Toen de zaak hiermee was beklonken, viel abrupt de stilte in de grote ruimte. Geen harde hoge stemmen meer. Dat was even bijkomen, hoor.

Intussen moesten we wachten tot het moment daar was om naar de studio te gaan. Dat kon nog wel even duren. Humberto kwam in de zijkamer van de foyer binnen voor een boeiend gesprek met mij. Hij vroeg: “Kees wat vind je van sport?” “Ik vind sport iets heel moois, alleen kijk ik er nooit naar.” “Hoe kan dat? Iets mooi vinden maar dan toch niet volgen?” “Weet je wat het is, ik moet dan urenlang op televisie dezelfde bewegingen gadeslaan en ik zie dan alleen maar dezelfde kleuren en mensen. En van de huidige sportvedettes zou ik er niet één kunnen herkennen. Ik weet niet wie, wie is. Er zijn uitzonderingen geweest. Zo heb ik de EK-voetbalfinale van 1988 gevolgd, en de schaatswedstrijden met Sven Kramer tijdens de Olympische Winterspelen van 2010 en 2018.” “En wat vind je dan zo mooi aan sport?” “Ieder mens moet wel eens zijn adrenaline kwijt. Iedereen wil wel eens zijn of haar overtollige energie op iets afreageren, maar bij sport gebeurt dat op positieve wijze. Het spelelement dat iedereen met elkaar deelt. Er wordt niet gevochten met wapens en er worden geen andere mensen afgeslacht. En dat vind ik bij sport zo goed.” “En wat vind je van Max Verstappen? Overigens, zijn hele familie zit in de autobranche en hijzelf droomde er als vierjarige al van om aan autoraces mee te doen.” “Max Verstappen beschouw ik als Mozart op Vier Wielen.” Met totale verbijstering keek hij me aan. Humberto wist niet wat hij hoorde. Hij vond het zo mooi wat ik zei: “Mozart op Vier Wielen”. Een brede glimlach tekende zijn gezicht en vol bewondering zei hij: “Correct! Kees, hoe is het mogelijk!! Dit had ik precies zó willen zeggen! Geweldig! Dit is het mooiste wat ik over Max Verstappen heb gehoord!”

Humberto ging hierna over op een ander onderwerp. Serieuzer. “Kees, ben jij geïnteresseerd in filosofie?”, vroeg Humberto mij “hou jij je daarmee bezig of weet je er iets van?” “Nee, niet direct”, twijfelde ik, “tja, eh… filosofie kan zo moeilijk zijn en ingewikkeld in elkaar zitten. Toch heb ik wel iets van filosofie meegekregen. Bij mij gaat het om de balans. De harmonie van het leven. Schoonheid, perfectie en structuur spelen daarbij een grote rol.” “Juist, en naar aanleiding van wat je zegt, heb ik een vraag: heb je weleens gehoord van stoïcisme?” “Jazeker, het stoïcijns zijn. Iets gelaten over je heen laten komen of in gelatenheid ondergaan.” “Goed! Het is namelijk zo dat als je je voorbereidt op iets heel ergs – iets heel naars dat gaat gebeuren – en op het moment dat het plaatsvindt, laat je het rustig aan je voorbij gaan. Je stelt je daar dus van tevoren op in. En als het dan eenmaal voorbij is, dan kan het allemaal reuze mee gevallen zijn. Je hebt het dan lang niet zo als ‘heel erg’ ervaren. Al weet ik dat je gevoelig bent voor prikkels van buitenaf, stoïcisme helpt je sterker door het leven te gaan.”  Ademloos luisterde ik naar Humberto’s uitleg over deze vorm van filosofie. Ik vond het prachtig wat hij zei. Er zit veel waarheid in.  Stoïcisme, het inspireert mij wel.

Even later vertelde Humberto dat er een muziekgroep van drie jonge Nederlandse zussen zou gaan repeteren in de studio. Ze heetten OG3NE.  Hij liet me weten dat het hele prettige rustige muziek was en dat het nummer in het Nederlands gezongen werd. Het scheen om een unieke band te gaan en hij vroeg of ik het leuk zou vinden om de drie jonge vrouwen in de studio  te zien optreden. Het betrof een generale repetitie van OG3NE. Eerst aarzelde ik, maar later werd ik toch nieuwsgierig. Ik sloop naar de studio en nam tersluiks een kijkje door de gordijnen. Ik werd binnengelaten. Daar gekomen waren de drie zussen al begonnen. Lisa, Amy en Shelley zongen een heel mooi nummer dat mij plotseling ontroerde. Ik genoot van het prachtige zangspel en de melodie! Wat konden Lisa, Amy en Shelley voortreffelijk zingen! Wat waren ze blij toen ik na hun voordracht mijn bewondering uitte. De zusjes kwamen ook heel monter en aardig over. Achteraf bleek dat ze alles samen arrangeerden en regelden. Helemaal als drie zussen zelf! Een aantal teksten hadden ze volgens mij zelf geschreven, maar dat weet ik niet zeker. Ze zingen namelijk ook nummers van andere artiesten. Ik wenste OG3NE het mooiste succes toe met vele mooie optredens.

De tijd verstreek. Langzaam maar zeker kwam het uur naderbij dat ik aan de beurt was voor de uitzending. Ik mocht bij de visagist plaatsnemen en zij zorgde voor make-up op mijn gezicht zodat ik goed in beeld zou komen. Direct daarop kon ik doorlopen naar de studio.

Bij Humberto nam ik plaats aan de grote tafel. De eerste vraag die gesteld werd was: “Kees, in verband met de Wereld Autisme Week ben je hier bij ons en we weten dat jij een autistische handicap hebt. Dit gesprek vindt nu op eerder tijdstip plaats dan het uur waarop de kijker je te zien krijgt. Wat is de reden dat je liever nu en niet later wordt geïnterviewd?” “Omdat ik zo’n lange avond niet volhoud. Ik ben gewend vroeg naar bed te gaan omdat ik aan het einde van de dag moe ben. Moe van alle prikkels die van buitenaf komen. Zoals men weet, ben ik overgevoelig voor geluiden, hoge temperaturen, schel buitenlicht en drukke bewegingen van bijvoorbeeld snel voorbijrijdende voertuigen. Als ik op deze avond op een later tijdstip zou worden geïnterviewd, zou ik uitgeput raken. En laat naar bed gaan betekent dikwijls slecht slapen. Ik ga veel liever vroeg naar bed en dan de volgende ochtend op tijd op.”

“Wat betekent autisme voor jou?” “Heel veel. Ik leef min of meer in een afgesloten ‘binnenwereld’. Een binnenwereld van rust, orde, structuur en harmonie. Én schoonheid. Deze binnenwereld koester ik enorm. Komen er vanuit de ware buitenwereld plotselinge prikkels op me af dan wordt het evenwicht in die binnenwereld verstoord. Ik raak van streek en het kost flink wat tijd om die nare ervaring(en) te verwerken. Alles beleef ik veel heftiger dan andere mensen. Anderen vergeten het snel, ik helaas niet. De buitenwereld kan zo onvoorspelbaar zijn! En dat maakt het leven soms zo moeilijk.”

“Er zijn over mensen met autisme veel vooroordelen. Die zijn: ze zijn star, ze mijden menselijk contact en zijn niet sociaal.” “Dat star zijn, dat klopt wel. Vroeger kon ik bij anderen nogal star overkomen omdat ik beducht was op plotselinge reacties van mensen die kwetsend konden overkomen. Ik was nog niet zover met communiceren. Ik verkeerde toen véél meer in mijn vertrouwde ‘binnenwereld’.  Maar het mijden van menselijk contact en het niet-sociaal-zijn, dat is onzin. Ik heb juist behoefte aan contact en een prettig gesprek. Vooral wanneer ik er aan toe ben en het moment daarom vraagt. Doch het moet wel een gesprek zijn waarbij ik me op mijn gemak voel en dat mij zekerheid en vertrouwen geeft. In de loop der jaren heb ik gemerkt dat ik steeds dichter bij de mensen ben gekomen, dankzij alle steun, goede raad en voorbeeld van mijn ouders. Die hebben mij zo geholpen me door het leven te loodsen. En ik vind het dan ook prettiger om dichter bij de mensen te zijn. Maar de dag kent ook periodes dat ik liever op mezelf wil blijven. Met even niemand om me heen. Mijn liefhebberijen alsmede plichtplegingen doe ik dan ook het liefst alleen.  Het moet elkaar kunnen afwisselen. Zo wordt het leven voor mij plezierig.” Het openbare leven op straat of in de winkel brengt de nodige perikelen met zich mee. Wanneer sommige prikkels me teveel worden kan ik daarop reageren. Anderen begrijpen dat niet. Ik heb wel eens eens vervelende opmerkingen te horen gekregen als: “Doe normaal” òf “stel je niet aan, doe gewoon!” of “ik vind je wel een verwend jongetje hoor!”  “Afgezien daarvan heb je mij wel eens een hele mooie slagzin laten horen: “Wees jezelf, koester je gaven en creëer!” Denk je dan ook; laat ze maar schuiven, die niet-begrijpende mensen en ik ga gewoon door met mijn tekenen?” “Nu ik wijzer ben geworden in het leven, denk ik inderdaad af en toe zo, al kost het tijd om sommige opmerkingen die ik heb gehoord, te verwerken. De ene dag lukt dat beter dan de andere dag.”

“Autisme kent behalve voor-óórdelen ook vóórdelen. Wat zijn die eigenlijk?” “Dankzij die afgesloten eigen binnenwereld kan ik zo fijn gebruik maken van de gaven die ik van kinds af aan heb meegekregen, zoals tekenen en manuscripten kalligraferen. Doordat ik ‘binnenin’  leef  heb ik alle rust en   lukt het me goed te concentreren. Ik kan optimaal alle details op papier uitwerken die er maar mogelijk zijn. Ik teken zoals ik het onderwerp van binnen uit  heb gezien. Natuurlijk wel met een fotovoorbeeld voor de tekening opdat ik verhoudingen en afmetingen kan natrekken of uitrekenen.”

“Je hebt ook een voorliefde voor alles wat met Japan te maken heeft en Japans is. Kan je nou werkelijk uit je hoofd een Japanse tekst kalligraferen en vloeiend spreken?” “Ik kon het en deed het met alle plezier. Mijn taalkennis was zo gegroeid dat ik iedere dag uit het hoofd proefwerken maakte in Japans schoonschrift. Wel was ik streng voor mezelf en gaf mezelf cijfers en beoordelingen in het Japans. Wat kon mooier en of beter worden verwoord en welke schrifttekens zijn niet helemaal juist gespeld? In het algemeen ging het meestal goed. Er is gedurende vijf jaar een hoop Oosters werk van mijn hand gevloeid. Toch kende deze studie een einde. Sinds dat einde is er helaas in de loop der jaren niets meer van terechtgekomen, doordat ik in 2014 beroepstekenaar werd. Ik had geen tijd meer om de routine in het Japans bij te houden. Een hoop kennis vervloog.  Men moet het mij dan ook niet kwalijk nemen of vreemd opkijken als ik mijn eigen Japanse schoonschrift niet meer kan lezen. Het tekenen van particuliere huizen of stadsgezichten voor andere mensen begon steeds belangrijker te worden. Uiteindelijk had het de overhand. Het kreeg veel meer van betekenis dan mijn studie Japans en veel meer waarde. Toen ik nog Japanse teksten kalligrafeerde, zei iemand: “Kees het is werkelijk prachtig wat je maakt, maar ik denk niet dat je in ons land of in deze omgeving exposities kan gaan houden met zulke werken. Het zegt de mensen namelijk niets, want ze kunnen het niet lezen. Je kan beter hele mooie tekeningen maken van huizen of historische bouwwerken in ons land dan Japanse manuscripten.” Ik dacht er over na en vond dat deze persoon wel gelijk had. En kort daarna kwam de uitzending van ‘Het beste voor Kees’. Daarmee viel voorlopig het doek voor de Japanse studie en werd ik beroepstekenaar.”

“Arigatou Gozaimasu.” zei Humberto (“Dank je wel” in het Japans)

“Douzo,” zei ik (“Alsjeblieft”)

De opname voor de uitzending was hiermee afgelopen. Na een goed afscheid van Humberto kon ik meteen met de taxi naar huis. In plaats van me zeer bezwaard en misselijk te voelen, voerde ik met de taxichauffeur zeer geanimeerde gesprekken. We hadden allebei veel schik. De terugrit naar Velp ging daarom ook snel voorbij.  Na slechts een klein uurtje rijden arriveerde de auto voor mijn woning. Met een zeer voldaan gevoel en vol blijheid kroop ik even later heerlijk in bed. Ik sliep als een roos.

Ik kon terugkijken op een onvergetelijke avond! Bij het opstaan ontving ik vreugdevol nieuws. Er bleken ruim 800.000 kijkers de uitzending te hebben gevolgd en op Twitter waren Humberto en ik ‘Trending Topic’. Volgens schattingen ziet het ernaar uit dat nog veel meer mensen naar deze aflevering van de talkshow gaan kijken – in de herhaling – ,  omdat het uitzendtijdstip laat was.


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.