vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

26 mei om 11:29

In voor- en tegenspoed

Donderdag 11 april 2019

 

Beste Monique,

Zo kan je deze donderdag ongeveer wel betitelen. Ja. De dag begon veelbelovend, want het zat mij enorm mee met het tekenwerk. Ik was bezig aan een opdracht voor een klant uit Nijmegen, die haar ouders een tekening cadeau wil geven.

Het werkstuk vlotte deze ochtend zo gauw dat ik het vóór lunchtijd af kreeg. Kort na de voltooiing besloot ik er een foto van te maken voor Facebook. Van mijn klant mag ik de opname op Facebook zetten, ook al moet het nog worden afgegeven.

Na het fotograferen heb ik het werk in een draagmap gestopt. Met deze map in mijn hand liep ik naar het huis van mijn ouders. Zij vonden de tekening erg mooi: heel evenwichtig en rustig, met harmonisch kleurgebruik.

‘Gewoon Nederlands rijtjeshuis’
Het onderwerp van deze tekening betreft een gewoon Nederlands rijtjeshuis (drie-onder-één-kap-huizenblok) uit het einde van de jaren dertig van de afgelopen eeuw. Een huis in een bouwstijl zonder bijzonderheden. Architectuur zoals men deze vaak in ons land tegenkomt.

De voltooiing leidde tot zeer grote voldoening, want het betekende bijna vier weken lang intensief en geconcentreerd werken en voortdurend precisiewerk verrichten met de fijnste pennen en penselen.

Al hield ik min of meer een zegevierend gevoel over aan het slagen van deze opdracht, helemaal geweldig gaat het de laatste tijd, eerlijk gezegd, niet zo met mij.

Reeds enige dagen kamp ik met een ontsteking aan de rechtergehoorgang. Die is pijnlijk en flink opgezwollen. Hiervoor had ik gisteren een afspraak gemaakt met mijn huisarts en nog vóór 15.00 uur kon ik langskomen.

Verplaatst
Maar toen gebeurde het. Om circa 13.00 uur ging de telefoon. Ik kreeg de doktersassistente aan de lijn. Zij deelde me mede dat er een spoedgeval tussenbeide kwam en de afspraak die ik anders op een rustig tijdstip zou hebben gehad, moest naar een veel later uur worden opgeschoven. En wel op een uur dat de middag- avondspits losbreekt. Een druk uur met veel verkeer.

De gehele vroege middag kwam opeens dood te liggen. Niets.

Het enige wat ik kon gaan doen was een middagwandeling maken door het naburige bos.
Ondanks de nadrukkelijk aanwezige felle zon die voor lastig, schel licht zorgde, was de temperatuur nog redelijk en genoot ik van de werkelijk prachtige bloesem van kersen- en krentenbomen en magnolia’s. Wat was het schitterend!

De oorpijn maakte de wandeling er niet beter op en het felle buitenlicht van de alom heersende zon deed daar een schep bovenop. Bah!
Als klap op de vuurpijl kreeg ik een vervelende ontmoeting met een onbekende wandelaar. Halverwege de wandelroute zag ik in de verte iemand staan, een vrouw, roerloos en naar één punt voor zich uit kijkend. Zij had een rode leiband in haar hand, die deels opgerold was. Ik dacht: er zal hier toch geen grote, loslopende hond in de buurt zijn?

Maar ik zag geen hond. Als er één aanwezig zou zijn, dan had het dier zich wel heel verdekt opgesteld.
Ik voelde me niet op mijn gemak. In het verleden ben ik weleens meerdere keren aangevallen door een grote hond die plotseling uit het niets kwam aanstormen. De schrik zat er dan ook gruwelijk in!
Nu alsjeblieft niet weer!

Honden zijn hoogst onvoorspelbaar
Honden blijven voor mij hoogst onvoorspelbare dieren. Je weet nooit wat ze opeens van plan zijn, want je kent hun karakter niet. Je weet niet hoe de bezitter ermee omgaat en over het verleden van ieder onbekend dier weet je helemaal niets.

Ik vertraagde mijn wandeltempo en keek steeds voorzichtiger rond.
De vrouw die daar stond, zag dat. Blijkbaar kon zij aan mijn gezicht zien dat ik niet lekker in mijn vel zat. En dat leek haar op haar beurt weer niet aan te staan. Opeens zei de onbekende vrouw hardop: “Kom Kees, niet zo mopperen!”
Ik schrok. Vervolgens zei ik: “Bemoei er niet mee!”
“Nou, Kees, niet zo boos doen, hoor! Ik hou de hond hier wel onder sim.”
Ik zag inderdaad een kanjer van een viervoeter. Het dier bleef gelukkig kalm. De vrouw leek bij de hond gehoorzaamheidstests te verrichten, want hij zat keurig en bewegingsloos braaf naar zijn bazin te luisteren.

Echter, de vrouw zelf bleef maar doorgaan met aanmerkingen maken over mijn gevoel van onbehagen. Werkelijk, ze wist van geen ophouden! Wat die vrouw precies zei, kon ik niet altijd zo goed verstaan. Maar ik liet niet zomaar over me heen lopen! Het duurde niet lang of ik verloor alle kalmte over mezelf. Ik barstte uit in razernij. Het lukte me niet meer een scheldkanonnade te onderdrukken. Ik zette meteen de pas erin en wilde me zo snel mogelijk verwijderen van die vrouw.

Even later kwam ik thuis. Verward, uitgeput en verdrietig. Dat dit weer moest gebeuren!

Onbeschoft en onsympathiek
Woede bleef me bij: ik vond het hondsbrutaal dat die vrouw zomaar recht voor haar raap dingen ging zeggen die nergens op sloegen. Zo’n iemand dacht mij dan eventjes de wet voor te schrijven! Dat vind ik zo onbeschoft en onsympathiek!
En trouwens, hoe komt zij aan mijn naam? En hoe kwam het in haar op deze zomaar in het openbaar te gaan gebruiken? Zou zij mij hebben herkend van de televisie?

Hoe dan ook, er blijken helaas nog altijd mensen rond te lopen die niet bij machte zijn hoe ze met autisme moeten omgaan. Ze drukken zich dan onhandig uit en dat kan bij mij in het verkeerde keelgat schieten.

Al met al moest ik flink van de ongelukkig uitgepakte wandeling bijkomen.

Op een vroeger tijdstip dan gebruikelijk dronk ik mijn middagthee. Zo had ik tenminste nog tijd over om naar de dokter te gaan.

Helaas kon de thee me geen soelaas bieden. Zodra de thee op was, werd het tijd om naar de dokter te gaan voor het oor. Ik zag tegen het bezoek op. Wat zou de dokter zeggen? Wat voor medicijn en soort kuur zou ik voorgeschreven krijgen?

Druppelen en geen wasbolletjes meer!
Eenmaal op het spreekuur keek de arts met een lampje naar het zere oor. Inderdaad, het betrof een fikse ontsteking.
Ik kreeg druppels voorgeschreven. Gedurende een periode van tien dagen moet ik drie keer per dag druppelen! ’s Ochtends vroeg, ’s middags en ’s avonds. Daarbij moet ik platliggen om die druppels de kans te geven in te laten werken op de ontsteking. En dat proces duurt lang. Ik moet zeker een halfuur stil blijven liggen op bed. Anders rolt alles er weer uit en helpt het middel niet.

Indien ik aan een volgende tekenopdracht zou gaan beginnen, betekent dat dan dat ik ’s middags geruime tijd het werk moet onderbreken alsook mijn huishoudelijke klusjes?

Daar bleef het niet bij. De dokter vond dat ik geen wasbolletjes meer in mijn oren mag dragen. De wasbolletjes die omgevingsgeluiden zo goed dempen.

Wat? Geen wasbolletjes meer?

Ik schrok van het bericht. Het kwam verpletterend over.

Volgens de arts zouden deze bolletjes oorontstekingen in de hand werken. Maar ik kan niet zonder deze gehoorbescherming. Ze zijn onmisbaar! Ik heb deze bolletjes juist heel hard nodig voor het concentreren op mijn werk! Oordoppen (als headset) kan ik niet gebruiken omdat ik al een speciale vergroot-bril bij het tekenen nodig heb. Dan lukt het niet om er dan ook nog zo’n hoofdtooi op te zetten.

Ik zat in zak en as en probeerde de dokter alles uit te leggen. Maar of het voor de aanwezige arts te begrijpen was, dat kwam mij niet helemaal duidelijk over.
Moedeloos ging ik naar huis op de fiets, in het drukke spitsuurverkeer. Met in mijn jaszak het voorgeschreven medicijn.

Ik zag erg tegen het ‘huiswerk’ op. De medicijnkuur met oordruppels zou zoal een deel van een nuttige werkdag opslokken en dan zou ik daarbij ook geen geluiddemping meer mogen dragen?

Het is altijd hetzelfde met de Heren Doktoren: ze verbieden je van alles en je krijgt het onmogelijke opgedragen.

Goed, de kuur met druppels zal ik braaf afmaken in de hoop dat de kwaal na tien dagen geneest. Maar me laten verplichten te tekenen zonder wasbolletjes in de oren, dat nooit! Vele omgevingsgeluiden kunnen leiden tot het mislukken van werkstukken.
En dat kan ik mijn klanten niet aandoen!

Vrijdag 12 april: betere ochtend

Ik had een hele dag nodig om écht bij te komen van al hetgeen zich gisteren afspeelde.
Vanochtend deed ik in het dorp de boodschappen. Het ging goed in het winkelcentrum. Ik liep een drogisterij binnen en werd door een nog jonge caissière zeer vriendelijk geholpen. Zij herkende mij van de televisie. Ik merkte dat de caissière veel bewondering had voor mijn verschijnen in ‘De Wereld Draait Door’.
Ik gaf haar een tip: om meer te weten te komen over mij, raadde ik haar aan het boek ‘Op Reis Door Het Leven Van Kees’ te gaan lezen. Het is ooit door mijzelf geschreven.

Ook in andere winkels kon ik rustig de boodschappen doen en alles wat ik op het oog had voor het weekeinde, vond ik. Voldaan en met volle boodschappentassen liep ik terug naar huis.
En, ik kreeg vandaag een hele blijde e-mailreactie van mijn klant uit Nijmegen over mijn tekening.
Ik citeer: “Wat een ontzettend goed kunstwerk heb je vervaardigd! Ik ben er echt heel blij mee. Je mag er dan ook met recht heel trots op zijn! Nogmaals veel dank Kees! Ook voor jouw extra inzet!”

Kijk, zo is de dag weer helemaal goed gemaakt.

Hartelijke groeten,

Kees


Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.