vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

19 juni om 17:34

Kees en de ‘emeritus-schapenhoeder-van-de-Veluwe’

Voor viervoetertjes is Kees niet bang, maar een Mechelse herder is niet zomaar een hond

Woensdag 19 december 2018

The day after……

Beste Monique,

Zo kon je deze woensdag de 19e december wel typeren: the day after. Het sombere gevoel van gisteravond bleef me bij.

Ik vermoedde dat het weer weleens van invloed kon zijn geweest op die veranderde stemming.

Het is de laatste dagen buiten zo triest geworden! De vorst is weg en er is een zachte lucht voor in de plaats gekomen. Er hangt een dik wolkendek dat op mij een beklemmende invloed heeft. En dan heb ik het nog niet eens over de korte, donkere dagen, waar we ons doorheen moeten zien te ploeteren.

Aangezien de vooruitzichten niet direct hoopgevend zijn en heerlijk winterweer voorlopig uitblijft, blijft dat onbestemde gevoel de overhand houden.

Ook mijn ouders voelden zich vandaag niet helemaal honderd procent. Ze waren moe, moe van gisteren.

Om de saaiheid van thuis even te ontvluchten, besloot ik in het dorp enkele boodschappen voor de komende feestdagen te doen. Kerstmis nadert en het leek me leuk om nog iets extra’s in huis te halen. Een paar aardigheidjes zag ik wel zitten. Spannend!

Eenmaal in dorp aangekomen, bleek mijn goede gevoel echter van korte duur.

In een warenwinkel zocht ik naar kaarsen. Ik liep de schappen af en zocht en zocht, maar kon nergens lichtjes vinden. Ook zag ik niet direct mensen aan wie ik kon vragen waar de kaarsen lagen.

O, daar kwam eindelijk iemand aanlopen: een vrouw van het personeel met een laadkarretje. Ik vroeg haar waar ik de kaarsen kon vinden. Met een zuur gezicht keek zij mij aan. Er zat veel wantrouwen in haar ogen. Met blijk van minachting en overal de ‘P’ in hebbend, wees ze me bits de weg.

Aan de kassa rekende ik af. De caissière kwam evenmin vrolijk over. Bovendien haalde zij voortdurend haar neus op. Ik vond het gesnuif heel storend en ergerde me aan dat geluid. Het lukte mij rustig te blijven in de hoop de winkel zo snel mogelijk te verlaten. Na te hebben betaald, liep ik alras naar buiten. Gauw wegwezen!

De volgende winkel die ik bezocht, was een soortgelijke zaak. Ik wist dat je daar heel goedkoop gemalen koffie van een goed merk kon kopen alsook flacons met afwaszeep. En veel minder duur dan in de supermarkt.

In een reclamefolder van de winkel had ik gelezen dat de afwaszeep in de aanbieding was. Ik bekeek het rek met de flacons, maar nergens zag ik ook maar iets van een aanbieding staan. Ik vroeg aan één van de meisjes die daar werkten of er korting op de afwaszeep zat. Was deze nou afgeprijsd of niet? Nee dus. Wat er in die folder had gestaan, bleek een eenmalige openingsactie te zijn geweest.

Met een pak koffie en slechts één flacon afwaszeep stond ik even later aan de kassa. En ook in deze winkel vond ik de aanwezige werkkrachten niet bepaald vriendelijk en behulpzaam. Ook hier ontving ik stroeve blikken en weinig woorden. Geen lachje kon er van af!

Wat een akelige sfeer overal! Hoe mistroostig! Bah! Ik besloot maar eens op huis aan te gaan. Teleurgesteld verliet ik het dorp.

Nadat ik het overgrote deel van de wandeling achter de rug had, liep ik over een lange laan. Toen ik de bocht van de laan naderde, schoot plotseling van rechts een grote herdershond op me af. Het beest rende me bijna van de sokken. Ik schrok me lens, want ik had de hond niet zien aankomen! Want op de hoek van die bocht stond een aantal coniferen, die het zicht afdekten!

Al was de schrik groot, de hond deed gelukkig niks. Direct om de hoek zag ik de eigenaar. Hij was mij niet geheel onbekend. Het betreft een karakteristieke man die ik geregeld tegenkom: lange grijze baard, hoed op en min of meer gekleed als een rondtrekkend artiest. Je zou hem kunnen typeren als een emeritus-schapenhoeder-van-de-Veluwe.

Op het eerste gezicht was er nog niks aan de hand. De man stond echter te praten met een vrouw en opeens hoorde ik hem duidelijk verstaanbaar het volgende murmelen: “O, dat is Kees. Die is bang voor honden.”

Bang voor honden! Nou ja zeg! Alsof ik een schijtluis ben, die ieder viervoetertje schrikachtig uit de weg gaat! Nee, nou moet-ie ophouden!

Ten eerste mag je niet zomaar hoorbaar achter andermans oren fluisteren, ten tweede betrof het hier een grote Mechelse herder en dat is niet zomaar een hond. Herdershonden vertrouw ik niet. In het verre verleden heb ik niet al te leuke ervaringen met dit type hond gehad.

Dus ik zei tegen de man: “Dus u denkt dat ik bang voor honden ben? Dit is toevallig een herdershond en die vertrouw ik niet. Ze zijn onvoorspelbaar!”

“NEE!,” riep de vrouw fel, “dat is niet zo!”

“Ho, ho, ho, een beetje rustig hè,” antwoordde ik haar, “laten we vooral kalm blijven.”

“Dat zijn we ook, totdat jij kwam, Wij stonden hier gezellig te babbelen,” vervolgde de vrouw.

Ik besloot met: “Nou, maar u slaat wel een rottoon aan! Daar ben ik absoluut niet van gediend!”

Ik liep snel door om ruzie te voorkomen. Met een brok in mijn keel van alle misère die mij hedenochtend ten deel was gevallen, zette ik de wandeling voort. Nog even en dan was ik thuis. Eindelijk!

Moe en verdrietig trok ik me op mijn kamer terug.

Is het niet grotesk om na een jubelende, schitterende vorige dag, de volgende ochtend in het dorp de kille wind in je gezicht te krijgen? Waarbij je aangekeken en aangesproken werd alsof je een snotjongen was?

Ik stortte in.

Om over de naarste gevoelens heen te komen dronk ik met mijn ouders koffie. Ik vertelde hen wat mij allemaal overkomen was en in het bijzonder over de man met de hoed en de lange baard. Ik had deze figuur al eens eerder gesproken. Als hij met zijn hond wandelt, is deze zelden aangelijnd. En hij maakt de hond pas vast als ik hèm vraag of hij het dier alsjeblieft wil aanlijnen opdat ik veilig voorbij kan lopen.

Nadat ik mijn emoties geuit had en de koffie op was, zocht ik mijn troost in het rijden met de modeltrein. De rest van de dag kon me helaas niet veel meer bieden. Deze bleef somber en sfeerloos.

Troost zoeken bij mijn ouders hielp ook al niet meer want ze waren allebei doodop van het diner van gisteravond waar meer dan honderd mensen aan hadden meegedaan.

Toch kende de eindeloos durende middag een lichtpunt. Al drukte de moeheid een stempel op de stemming van mijn ouders, gelukkig konden ze het even later opbrengen om mij te verblijden met de voorpagina van De Gelderlander waar een geslaagde foto van mij op stond.

Hartelijke groeten,

Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.