vergrootglas
arrow Ga terug

video
avatar

Doclines NL

21 augustus om 12:57

Kees heeft ‘m goed te pakken!

De griep en het warme weer hebben een einde gemaakt aan het modeltrein plezier!

Beste Monique,

Verslag van maandag 13 februari en dinsdag 14 februari 2017

Helaas heeft de vermaledijde griep ook gisteren en vandaag flink beslag gelegd op mijn anders zo vertrouwde dagelijkse leventje. Nog steeds wil het niet echt goed gaan. Integendeel. De afgelopen nachten werd ik veelvuldig overvallen door vreselijk luide tikken in mijn oren. Keihard! Knallen waren het!

Nee, afschuwelijk! Ik deed geen oog dicht!

Aanvankelijk viel het zondag overdag opeens reuze mee met de ziekte en het leek er zelfs op dat ik aan de beterende hand was, maar kort nadat ik mijn laatste blog online had laten plaatsen begon de misère.

Die tikkende oren had ik eigenlijk al woensdag toen de griep in volle hevigheid losbarstte. Maar sinds die bewuste avond werden ze erger. Ik kon niet meer slikken en kauwen. Genieten van mijn maaltijd was er niet meer bij.

Ook gisteren en vandaag had ik er last van.

Ik vermoed dat die tikken worden veroorzaakt door een overspannen spierstelsel dat de kauw- en slikspieren omvat, die in verbinding staan met het oor. Daaromheen zit veel kraakbeen. De spieren fungeren min of meer als een krachtige veer die het kraakbeen in beroering brengt.

Zeker bij verkoudheid is dat het geval. Maar zo erg als deze keer heb ik het nog niet gehad. En het duurt zo lang al!
De beperkingen waarmee ik te maken heb met deze griep hebben geleid tot grote depressiviteit. Ik voel me ronduit neerslachtig en zie alles somber in. Het lukt me niet aan prettige dingen te denken.

Vandaag kwam ik zelfs niet meer aan tekenen toe. Ik merk dat ik absoluut rust moet nemen. Zeker gedurende de ochtenduren.
Behalve de griep stelt ook het weer me teleur. Sinds gistermiddag voelde ik me overrompeld door een plotseling oplopende buitentemperatuur. Daarbij vond ik de zon ongewoon fel schijnen. Het leek wel voorjaar! Zo onwennig!

Mijn woning veranderde in een zee van overheersend en verblindend zonlicht. Ik had zulke warmte niet verwacht. Ik had zo gehoopt dat het winters zou blijven. Mijn aanvankelijk positieve verwachtingen en verlangen zijn op slag verpletterd. Dat dit er nog bij moest komen!

In plaats van tekenen kwam ik tot een ander besluit. Het rare weer vormde alle aanleiding om de modeltrein op te gaan ruimen. Ik merk dat door het snelle lengen van de dagen en de warmere middagtemperatuur het seizoen voor modelspoorplezier opeens voorbij is. Afgelopen. Uit.

Ik zal tot circa begin oktober moeten wachten eer ik weer van de trein kan genieten. Eigenlijk is het veel meer een najaars- en midwinterhobby (oktober-januari) dan voor de latere periode in de winter (vanaf medio februari) alsmede de overgangstijd naar het vroege voorjaar.

Modeltrein of niet, ik duim er voor dat de kou weer terug komt, want aan lenteachtige temperaturen ben ik nog lang niet toe.
De afgelopen dagen zoek ik geregeld mijn ouders op om troost te zoeken. Ik drink zelfs mijn middagthee bij hen thuis, in de keuken. Behalve voor mezelf maak ik ook thee voor mijn ouders en probeer ik het voor ons allen toch nog een beetje gezellig te maken. Met mijn vader gaat het een stuk beter dan de weken ervoor. Hij lijkt inmiddels over zijn verkoudheid heen te zijn en ook bij mijn moeder slijt het ziektebeeld dat al bijna een maand voortsukkelt.

Wat betreft mijn verkoudheid: mijn ouders zeggen dat ik geduld moet hebben. Vooral in moeilijke tijden zoals deze waarbij ook het weer een rol speelt met felle zon en warmere lucht ’s middags. Geduld is het mooiste wat je kan presteren en je wint er veel mee, zeggen zij. Als alles eindelijk beter wordt, ervaar je de beloning als extra vreugdevol.

Hartelijke groeten,
Kees

Opmerkingen

Alle opmerkingen bekijken

Er zijn nog geen opmerkingen geplaatst.